Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

5558Στις 6 Μαΐου 1998 η εφημερίδα είχε ολοσέλιδη μία από τις πιο μαγικές φωτογραφίες που έχουν δει τα μάτια μας από τότε που θυμόμαστε τον ΠΑΟΚ. Μεγάλη η ανάλυση, ξεχώριζαν όλα, έβλεπες κάθε πρόσωπο στην κερκίδα του ΣΕΦ, την αγωνία, τον τρόμο, την απορία στις φάτσες τους, αμάν, λες να μπει τώρα και να μας αποκλείσει το Παοκάκι από τους τελικούς, απελπισία, φόρτωμα – μπήκε. Μπήκε, ρε πούστη, μπήκε, γαμώ την πουτάνα μου, τα σπάζαμε όλα, έφευγαν καρέκλες και τασάκια και ποτήρια στους τοίχους, μπήκε, γαμώ την κατάρα μας τόσα χρόνια, πήραμε ένα σουτ εκτός έδρας στο τελευταίο δευτερόλεπτο, σηκωθήκαμε για τρίποντο στην εκπνοή του τελευταίου αγώνα και μπήκε. Μπήκε, ρε μαλάκες – «και τώρα μπορείτε να πά' να γαμηθείτε».

Τέζα το Φάληρο. Κλάμα ο Πέτζα. Κλάμα κι εμείς. Πανηγύρι. Από το καφενείο, τι να κάνεις, δεν μπορούσες να είσαι πάντα εκεί. Είχαμε την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης και τη φοβόμασταν, τρέμαμε στις τελευταίες επαναφορές και τις πάσες, τώρα ήρθε η επόμενη γενιά με εκατό κιλά αρχίδια και παίρνει πάνω της το τελευταίο σουτ – και το βάζει έξω από τη γραμμή, κλαπ, πάρ’ το μέσα να με θυμάσαι. Καρτ ποστάλ. Η τελευταία, η ύψιστη στιγμή του παικταρά που έφυγε για να γράψει άλλες ιστορίες, αμερικάνικες. Το αντίο του στην ομάδα και τον κόσμο που τον ντάντεψε, τον μεγάλωσε, τον προστάτευσε, τον έκανε άντρα και τον άφησε να πετάξει. Και πέταξε τόσο ψηλά και τόσο μακριά που δε βρήκε το δρόμο πίσω για τη φωλιά κι έμεινε η πίκρα, όπως η μάνα που καμαρώνει το παιδί της από την τηλεόραση κι αυτό δεν την παίρνει ένα τηλέφωνο να ρωτήσει τι κάνει. Η καρτ ποστάλ μίας ολόκληρης εποχής, το σουτ του Πέτζα στο Φάληρο. Η απόλυτη καύλα. Έστω, από την τιβί, σαν ταινία θρίλερ με χάπι εντ. Να έχεις μια μηχανή του χρόνου και να γυρίσεις εκεί, στα 39΄59΄΄ και να το ξαναζήσεις.

08021981«Κάπου στη μέση το έζησα. Ούτε μπροστά, ούτε πίσω. Δεν βλέπαμε τι γινόταν στις πόρτες. Όταν κόλλησε η ροή προς την έξοδο βρέθηκα στον αέρα, δεν πατούσα κάτω, έσπρωχναν πίσω μου, δεν περπατούσε κανείς μπροστά μου, έμεινα να αιωρούμαι, με σήκωναν τα σώματα γύρω μου. Πιτσιρικάς, στο Γυμνάσιο, τότε. Ελαφρύς. Ακούσαμε βογγητά. Φώναζε ο κόσμος να κάνουμε πίσω, φωνάζαμε κι εμείς στους πίσω μας να ξαναμπούν μέσα, κάτι συνέβαινε. Κάτι συνέβαινε. Οπισθοχωρήσαμε, όλοι, μέσα στη Θύρα 7.

Ανέβηκα πάνω, πήρα τα σκαλιά ως το τοιχάκι της Θύρας. Κάτω, έξω από τις πόρτες, άφηναν τα πρώτα μπλε πτώματα. Μπλε. Δεν είχα ξαναδεί -δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράμα. Μπλε σώματα, μπλε πτώματα -δεν πίστευα πως μπορεί να γίνει έτσι ο άνθρωπος. Έσκασαν. Τους έβαζαν τον έναν δίπλα στον άλλο. Δίπλα-δίπλα. Τους άφηναν απαλά, στο έδαφος, ούρλιαζε ο κόσμος, έτρεχαν προς κάθε κατεύθυνση, τράβαγαν τα μαλλιά τους. Κλαίγανε. Κλαίγαμε όλοι. Θα κλαίγαμε χρόνια. Κλαίμε ακόμα. Από τότε έχω να πάω στο γήπεδο. Τριάντα εννιά χρόνια».

Θύρα 7, Στάδιο Καραϊσκάκη, 8 Φεβρουαρίου 1981.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ

5d8e4e23825e637535194ea2Η κερκίδα του Παναθηναϊκού διάλεξε πλευρά την προηγούμενη Κυριακή: «Εκεί, εκεί, στη Β’ Εθνική», δηλαδή υπέρ των επιθυμιών Μαρινάκη, Αυγενάκη και της υπόλοιπης παρέας που μεθόδευσε τη φάρσα με τον υποβιβασμό. Η διοίκηση του Παναθηναϊκού διάλεξε πλευρά σήμερα, με τη μνημειώδη κρίση αμνησίας του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ. Μετά την ΑΕΛ και τον Κούγια, άλλη μία ομάδα που τράφηκε με δανεικούς από τον ΠΑΟΚ γυρίζει να τον δαγκώσει -δικαίωμά της.

Τον Δεκέμβριο του 2017, η κερκίδα του ΠΑΟΚ είχε φωνάξει ακριβώς το ίδιο σύνθημα, απευθυνόμενη στους πράσινους. Τότε ο Παναθηναϊκός είχε παραμείνει στη μεγάλη Κατηγορία πραξικοπηματικά, όπως θα παραμείνει κι ο ΠΑΟΚ, αφού αρνούνται να τον δικάσουν κι απλώς τον καταδικάζουν. Η ιστορία κάνει τους κύκλους της, εμείς μαλώνουμε μεταξύ μας κι ο Πειραιάς καμαρώνει.

xaralΗ είδηση της οριστικής αποχώρησης του Κώστα Χαραλαμπίδη είναι το πρώτο καλό νέο για την ομάδα μπάσκετ μετά από καιρό και από μόνη της αποτελεί τη μοναδική ελπίδα πως δεν έχουν όλα χαθεί ακόμα. Με έναν κανονικό προπονητή, που θα καταφέρει να επιτίθεται και να αμύνεται τουλάχιστον σε επίπεδο εφηβικής ομάδας, ο ελάχιστος στόχος του 4/4 + 1 δεν θα αποτελεί στο εξής αυταπάτη. Χάθηκε χρόνος, σπαταλήθηκε ενέργεια, υπομονή, διαλύθηκε η όποια συνοχή, γκρεμίστηκε ό,τι είχε χτιστεί σε επίπεδο team-building με τις ακατανόητες αλλαγές και ειδικότερα την ανάληψη της αγωνιστικής καθοδήγησης εντός παρκέ από τον πιο ανεύθυνο, αλαζόνα και (αυτό)καταστροφικό παίκτη που έχουνε δει τα μάτια μας εδώ και χρόνια, αλλά μπροστά στον μεγαλύτερο γκρεμό της ιστορίας μας θα πιαστούμε από όποιο κλαδί μας φέρει το ρέμα. Η αποχώρηση του απολύτως αποτυχημένου Χαραλαμπίδη είναι το πρώτο.

asteia

Καυγάδες κάθε πέντε μέτρα. Ουρλιαχτά, κραυγές, κατάρες, ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε αρχίδι, και πόσα δίνω για την ομάδα, ποιος να είσαι, μωρέ μαλάκα, τον ΠΑΟΚ στην Α2 πας να ρίξεις όποιος και να ‘σαι. Σπρωξίματα. Εεε, εεε, ξεκολλάτε, ρεεε, χέρια σηκώνονται, χέρια σφίγγονται, χέρια αγκαλιάζονται από πίσω, άσ’ το, μεταξύ μας τι ωφελεί. Κουνήστε τα κεφάλια σας. Πάμε, χαλαρώνουμε. Τι να χαλαρώσουμε. Πηδάνε τα κάγκελα. Κάποιοι μπαίνουν μέσα στο γήπεδο, άλλοι ανεβαίνουν στην κερκίδα τρέχοντας προς κάποιον που τους βρίζει. Να φύγει ο άχρηστος. Να φύγει. Σιγά μη φύγει, τέτοιο ίδρυμα σαν το δικό μας δεν έχει. Πέσαμε. Δεν πέσαμε. Πέσαμε, λέμε. Πώς πέσαμε; Βάλ’ τα κάτω. Τι να βάλουμε κάτω, ρε μαλάκα, δεν βγαίνει. Δεν βγαίνει. Βγαίνει, αλλά δεν βγαίνει. Πέσιμο, κάθε δέκα δευτερόλεπτα. Πέσιμο στον Μάτζικ. Δεν ακούω τι του λένε, αλλά τον βλέπω που απαντάει. Συνεχίζει να απαντάει. Σκέφτομαι «σκάσε και φύγε», δεν σκάει, δεν φεύγει, τα χώνει κι αυτός. Φεύγει. Συνεχίζει το κράξιμο. Ένας φίλος δίπλα μου κλαίει, έχει μάτια σαν από δακρυγόνο. Τι τους αλλάξανε, δεν κατάλαβα. Ποιος κατάλαβε. Δηλαδή δεν τους έκαναν και έφεραν αυτούς τους... Τι ψάχνεις τώρα, αδερφέ μου, έφυγαν οι άλλοι, ήρθαν αυτοί, τώρα τι κάνουμε. Ξύλο, ρεεε. Όχι τώρα, στο τέλος το ξύλο. Συζήτηση, διεξοδική: Πότε πρέπει να πέσει το ξύλο. Να φύγει ο γελοίος, να έρθει κανονικός προπονητής, να μας κάνει ομάδα, έχει διακοπή. Ναι, ρε, λες και μετά τη διακοπή θα έχει μείνει παίκτης, κανείς δεν θα γυρίσει. Από πού να γυρίσει. Από Αμερική, ρε, δεν θα γυρίσει κανείς. Στ’ αρχίδια μας, θα σωθούμε με τους έφηβους. Άσε, ρε, σοβαρέψου. Γιατί να σοβαρευτώ. Έλα, ντε. Όπα, όπα, έλα, ξεκολλήστε, ρε μαλάκες, ρεεε, εεε, άντε πάλι, ρε μεταξύ μας θα σκοτωθούμε, εμείς τον ρίχνουμε τον ΠΑΟΚ, εεε. Μαλάκες, καρδιά θα πάθω, κρατάτε με. Έλα, μαλάκα, χαλάρωνε, κάτσε εδώ. Νερό, φέρε το νερό από τη γωνία. Λήμνο, να πάμε μια κατοστάδα. Να πάμε, κανόνισέ το. Πάμε, κι ό,τι γίνει. Ναι, ρε, κι ένα σφύριγμα να πάρουμε απ’ τη φωνή κέρδος θα είναι. Άιντε, πάμε, άδειασε, πάμε πριν αρχίσουμε να λιποθυμάμε.

Σπίτι, το βράδυ, βλέπω Παοκτσήδες στο Facebook που κάνουν πλακίτσα για «την κατάντια του μπάσκετ».

Winter Is Here

winterishere

#ΝαιΑλλάΣτηνΤούμπα28ΔευτερόλεπταΟυγκΟυγκ

posa

#ΝαιΑλλάΣτηνΤούμπαΟύγκαΟύγκα

81205171 444634819773774 7179770642584043520 n

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB