Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

Fair Play

g005

Γίναμε οι πρώτοι ενοικιαστές αυτοκινήτου που το παρέλαβαν στο ένα τέταρτο και το παρέδωσαν με το ρεζερβουάρ πάνω από το μισό, επειδή ο κιμπάρης βαριόταν να υπολογίσει τα χιλιόμετρα και πέταξε ένα «γέμισέ το, να πούμε» και στα παπάρια του. 73 ευρώ πετρέλαιο έβαλε -οι υπερατλαντικές πτήσεις λιγότερα καίνε σε κηροζίνη. Ακόμα τα κλαίμε.

kirozini

isorropiaΟι Παοκτσήδες ζούνε την απόλυτη φαντασίωση, οι γαύροι γεμίζουν το Καραϊσκάκη και καμαρώνουν την ομάδα τους δεύτερη, οι αεκτσήδες είναι περήφανοι για το στολίδι τους που χτίζεται, οι παναθηναϊκοί χαίρονται για τη νέα προσπάθεια με τα μωρά του Δώνη, οι αρειανοί πανηγυρίζουν που βγαίνουν Ευρώπη μετά τη Βήτα Εθνική -παίρνει Πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ και αποκαταστάθηκε η ισορροπία της Φύσης, πρώτοι φορά στην ιστορία όλοι δηλώνουν ικανοποιημένοι. Ας μην τη διαταράξουμε, για όσα χρόνια μπορούμε.

erasporΑναγκαστικά, λόγω της επιστροφής χάσαμε τον μεγάλο μας έρωτα φέτος, την Αθλητική Κυριακή του σπουδαίου διανοούμενου-δημοσιογράφου Γεωργίου Λυκουρόπουλου. Αλλά ο οδηγός είχε την πανέξυπνη ιδέα να βάλει Ερασπόρ, να ενημερωθούμε για την αθλητική κίνηση της ημέρας από το ραδιόφωνο. Και ενημερωθήκαμε: Από τις δέκα, παίζει μια εκπομπή που για κάποιο λόγο ονομάζεται «Τρίτο Ημίχρονο» και σου δίνει αναλυτικές πληροφορίες για το σημαντικότερο γεγονός της ημέρας («οι 30.000 θεατές στο Καραϊσκάκη»), για την εμφάνιση γενικότερα του Ολυμπιακού, για το πόσο παλικάρι είναι ο Κούτρης (του Ολυμπιακού), για τις ελλείψεις (του Ολυμπιακού), τις πιθανές μεταγραφικές ενισχύσεις (του Ολυμπιακού), το πόσο δύσκολο ήταν τα παλιά χρόνια στο παλιό Καραϊσκάκη να βρεις εισιτήριο, υπήρξε μία διαμάχη με έναν ακροατή, τον πέντετριάνταεπτά ξέρω ‘γώ, που του απαντούσαν και τους απαντούσε για το ποιος είναι ο πιο γαύρος (από τους τρεις τους, όπως το καταλάβαμε, αλλά ίσως να μην το καταλάβαμε και σωστά) και τέτοια ήταν η θεματολογία, μέχρι που η αναγούλα δεν πήγαινε άλλο και βάλαμε Imagine Dragons να γουστάρει η Χουλιγκάνα που δεν την έπιανε ο ύπνος. Ενδιάμεσα, ακούστηκε από έναν εκ των παρουσιαστών το «πόσο είναι η Ξάνθη από τη Θεσσαλονίκη, μισή-μια ώρα δρόμος». Ως την Κυριακή πίστευα πως τα δικά μας ραδιοφωνικά σκουπίδια ήταν ασυναγώνιστα, αλλά τουλάχιστον αυτά δεν τα πληρώνουμε υποχρεωτικά.

fotΠραγματικά, ήταν αξέχαστη εκδρομή. Λόγω της σύνθεσης του τεράστιου πλήθους, από πιτσιρίκια χέρι-χέρι με τον μπαμπά μέχρι παππούδες μάχιμοι που έχουν σηκώσει ήδη δύο Πρωταθλήματα και γιορτάζουν από το πέταλο το τρίτο, λόγω της σημασίας για τον τίτλο που έρχεται μετά από τόσες δεκαετίες, λόγω της κατάληψης ολόκληρου του γηπέδου. Υπέροχες συνθήκες, ελάχιστα παρατράγουδα που στη μεγάλη εικόνα τα λες και μηδενικά, τραγούδι αδιάκοπο από πριν ως μετά το ματς, διπλό, αποχώρηση με ουρές χιλιομέτρων χωρίς γκρίνιες που ίσως να ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη πως όταν είσαι τόσο καλά δεν σου βγαίνει ούτε το σήμα κατατεθέν σου ως οπαδός, ως Παοκτσής, η γκρίνια, εκεί μας καταντήσανε, να μην γκρινιάζουμε ούτε για όσα θα ήμασταν δικαιολογημένοι για να γκρινιάξουμε.

Και οι πέντε στην επιστροφή αυτό λέγαμε: «Περάσαμε τέλεια». Ο καθένας για τον δικό του λόγο: Οι τρεις για την Κυριακή με τον ΠΑΟΚ, οι δύο μικρές για την Κυριακή με τη γιαγιά και τον παππού. Αλλά κάπου μέσα μου σιγόκαιγε, όλη τη μέρα, μια στενοχώρια, που κουβαλούσα την απουσία μιας υπέροχης ψυχής, προγραμματισμένης από καιρό να βρίσκεται μαζί μας χθες στα Πηγάδια. Δεν σε ξέχασα, Φωτεινή -πώς θα μπορούσα. Το πήραμε το διπλό, το παίρνουμε το Πρωτάθλημα, του χρόνου γερή να σε έχουμε μαζί μας. Στο επόμενο διπλό και στο επόμενο Πρωτάθλημα.

apovasiΗ γηπεδούχος ομάδα σκοράρει στο 85ο λεπτό και μειώνει το σκορ. Ο εκφωνητής ακούγεται από τα μεγάφωνα: «Το γκολ της ομάδας μας ο Ντίνις»... Και περιμένεις να ακούσεις το επώνυμο, ως είθισται, τρεις φορές, στη μόδα που ήρθε και στα ελληνικά γήπεδα και, δυστυχώς, ακόμα και στην Τούμπα. Αλλά μένει κρεμασμένος στην ηχώ του ο εκφωνητής, δεν ακούγεται το επώνυμο από κανέναν οπαδό της Ξάνθης, στην πιο αμήχανη, υποθέτω, στιγμή που έχει ζήσει αυτό το γήπεδο από τότε που χτίστηκε: Οι λιγοστοί οπαδοί («οπαδοί») των γηπεδούχων έχουν εξαφανιστεί, ήδη από το 70’, όταν και είχε αρχίσει η αποχώρηση κάτι λιγοστών μπαμπάδων με παιδάκια που φορούσαν κόκκινα, ομοιόμορφα μπουφάν, κάτι παπάδων και κάτι θειάδων, εκ των οποίων η μία φορούσε ένα κόκκινο κασκόλ.

Ασπρόμαυρη απόβαση στο πέταλο, ασπρόμαυρη απόβαση στο ισιάδι των φιλοξενούμενων, ασπρόμαυρη απόβαση στο ισιάδι των γηπεδούχων, ασπρόμαυρη απόβαση στα επίσημα -τι πίστευε ο εκφωνητής, άραγε, πως θα λάβει ως απάντηση όταν προσπάθησε να «ξεσηκώσει» την κερκίδα φωνάζοντας το μικρό όνομα του σκόρερ; Για πόσο fair play οπαδούς έχει τους Παοκτσήδες, να θεώρησε πως θα σταματήσουμε το «Πρωτάθλημα και Κύπελλο στον Πύργο τον Λευκό» και θα φωνάξουμε «Αλμέιδα» τρεις φορές; Θα είχε ακούσει, νωρίτερα, στην πλατεία, που φωνάζαμε άλλο σύνθημα που τελειώνει με «τρεις φορές» και θα μπερδεύτηκε.

The Loneliness of the Long Distance Cameraman

cameraman

Έχεις μία ευχή

g002

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB