Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

68955269 351457019091555 3716898593840300032 nΈπρεπε να περάσουν 2.570 επίσημοι αγώνες σε Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρώπη για να δοθούν τρία πέναλτι κατά του ΠΑΟΚ σε ένα παιχνίδι.

Η ευρωπαϊκή συγκυρία του ΠΑΟΚ είναι εμφανής -σε 14 συμμετοχές, ο Πασχαλάκης έχει έρθει αντιμέτωπος με τον εκτελεστή από την άσπρη βούλα 8 φορές (έχει αποκρούσει τις 2), ενώ οι προκάτοχοί του κάτω από την εστία είχαν σαφώς μικρότερη συχνότητα: Ο Γλύκος σε 33 συμμετοχές έχει αντιμετωπίσει 4 πέναλτι, ο Φούρτουλα, ο Κρέσιτς και ο Τοχούρογλου έχουν από 19 συμμετοχές και από 4, 3 και 3 πέναλτι αντιστοίχως, ο Χαλκιάς 10 συμμετοχές και 1 πέναλτι. Συνολικά, στους πρώτους 174 ευρωπαϊκούς αγώνες του ΠΑΟΚ δόθηκαν εναντίον του 25 πέναλτι και στους τελευταίους 14 (πέρσι και φέτος) δόθηκαν 8.

Το συγκεκριμένο στατιστικό (3 πέναλτι υπέρ μίας ομάδας στον ίδιο αγώνα) έχει συμβεί δύο φορές υπέρ του ΠΑΟΚ: Στις 9 Ιανουαρίου 1977 στην Τούμπα (διαιτητής Ξάνθος), ο Εφρέμοφ του Παναιτωλικού έπιασε το πέναλτι του Γκουερίνο, είδε τον Ιωσηφίδη να στέλνει το δεύτερο άουτ και έφαγε το τρίτο του Ορφανού (τελικό σκορ 2-1). Στις 25 Μαΐου 1997, πάλι στην Τούμπα (διαιτητής Παπαπέτρου), ο Μπαρτζώκας της Καστοριάς έφαγε και τα τρία πέναλτι εκτός περιοχής που εκτέλεσε ο Φραντζέσκος (τελικό σκορ 6-0).

Απόψε στενοχώρια κι από αύριο το πρωί ανατριχίλα όταν επανέλθει ο εγκέφαλος και συνειδητοποιήσει τι έχουν να δουν τα μάτια μας φέτος με τέτοια ομαδάρα.

Απόψε κάποιοι κομπλεξικοί χαίρονται αλλά ο ύπνος δεν θα τους παίρνει όσο θα σκέφτονται πως πάλι φέτος τον Μάιο θα ακούνε πυροτεχνήματα και τραγούδια και ύμνους στην Τούμπα και το ΟΑΚΑ.

Όσο για τον Ajax Diving Club, ραντεβού στο Γκντανσκ.

67897023 351215189115738 1863989143307026432 n

Στους 23 αγώνες που έχει δώσει ο ΠΑΟΚ στην ιστορία του για το Champions League, μονάχα δύο φορές πέτυχε περισσότερα από ένα γκολ στο πρώτο ημίχρονο. Και τις δύο φορές για να ανατρέψει το σκορ: Στις 8 Αυγούστου 2018 (3-2 από 0-2) με τη Σπαρτάκ Μόσχας και στις 6 Αυγούστου 2019 (2-1 από 0-1) με τον Άγιαξ.

a001

Το μόνο χάσμα των γενεών που γεφυρώθηκε, τελικά, είναι αυτό που έχεις ακριβώς τον ίδιο αριθμό νταμπλ με τον πατέρα σου. Γενικώς, όσα χρόνια κι αν τραβιέσαι με τον ΠΑΟΚ, όση κι αν είναι η ηλικία σου, όσες εκδρομές κι αν έχεις πάει, όσα διαρκείας κι αν έχεις αγοράσει, όσο ιδρώτα και αίμα και σάλιο και δάκρυ κι αν έχεις χύσει, τον ίδιο αριθμό νταμπλ έχεις με οποιονδήποτε άλλο Παοκτσή.

xasma

paok protathlima voley 2016Δεν ήταν ποτέ πρωταγωνιστής. Αλλά ήταν εκεί, παρόντας, τα τελευταία σαράντα χρόνια, άλλοτε ως κομπάρσος, άλλοτε ως «δύσκολη έδρα», μια ομάδα που συνήθως συμπλήρωνε την εξάδα ή την οκτάδα της βαθμολογίας, συντηρώντας την παρουσία της με σταθερότητα, με λίγες μεγάλες στιγμές και αρκετά ζόρια, ως να βρει τον δρόμο της πριν τέσσερα-πέντε χρόνια. Ήταν τόσο μακρόχρονη η Οδύσσεια του βολεϊκού ΠΑΟΚ, που μόλις πέρσι έφτιαξε θετικό ισοζύγιο σε νίκες και ήττες αλλά και σε κερδισμένα-χαμένα σετ στη στατιστική του ιστορία, κυνηγώντας να πατσίσει τα συσσωρευμένα αρνητικά ρεκόρ των παλαιότερων δεκαετιών. Ήρθε η έκρηξη του 2015 που ισοπέδωσε το σκηνικό της ελληνικής πετοσφαίρισης, ανέδειξε έναν νέο πρωταγωνιστή και, το πιο περίεργο απ’ όλα, τον βλέπει επί πενταετία να αρνείται να παραχωρήσει τη θέση του στην κορυφή του αθλήματος, εναλλασσόμενος με το αντίπαλο δέος στις εγχώριες διοργανώσεις.

Το εξωπραγματικό 115-32 του ΠΑΟΚ για το ελληνικό Πρωτάθλημα τις τελευταίες πέντε σεζόν τον έφερε, σχεδόν μισό αιώνα μετά την πρώτη του, ατυχή παρουσία στην Α’ Εθνική, να ισορροπεί τις συνολικές νίκες και ήττες του στην πρώτη κατηγορία (Α’, Α1, Volley League), σε κανονική περίοδο και αγώνες κατάταξης. Με δικούς του τους τρεις από τους τέσσερις τελευταίους τίτλους, ο ΠΑΟΚ παλεύει για τον τέταρτο στους πέντε αρχικά για να ισοφαρίσει τη σειρά και έπειτα να σπάσει για άλλη μια φορά την έδρα του Ολυμπιακού, κάτι που δεν φαίνεται ακατόρθωτο με την εικόνα των δύο ομάδων τον τελευταίο καιρό. Σήμερα, στις έξι, ο ΠΑΟΚ δίνει τον αγώνα #1000 στην ιστορία του στο Πρωτάθλημα. Αν σκεφτεί κανείς πως όταν έδινε τον αγώνα #800 το ρεκόρ σε νίκες και ήττες ήταν 360-440 και σήμερα είναι 500-499, αντιλαμβάνεται τι έχει πετύχει: Από το μείον 80, στο συν 1. Οποιαδήποτε άλλη ομάδα θα το ισοφάριζε, θα έχανε και θα είχε ρεκόρ 500-500 σε 1000 ματς. Αλλά ΠΑΟΚ είσαι, η ομοιομορφία και η απόλυτη ισορροπία δεν σου πάει σε τίποτα.

Η αλήθεια να λέγεται

g008

201612Στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, έχουν διεξαχθεί ως σήμερα ογδόντα ένας τελικοί Κυπέλλου από το 1931 που ξεκίνησε η διοργάνωση. Κάποιοι ήταν μονοί, κάποιοι ήταν διπλοί, κάποιοι χρειάστηκαν επαναληπτικό, κάποιοι πήγαν στην παράταση ή τα πέναλτι, κάποιοι διακόπηκαν. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι πως σε όλους, από τον πρώτο ως τον τελευταίο, οι τελικοί έγιναν παρουσία θεατών στις κερκίδες, όπως είναι λογικό και αναμενόμενο. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο τελικός του 2016, όπου η κυβέρνηση αποφάσισε πως η ανικανότητά της φτάνει σε τόσο χαμηλό σημείο που προτιμά, αντί να προστατέψει και να αστυνομεύσει, να απαλείψει το στοιχείο που θα έπρεπε να προστατέψει και να αστυνομεύσει, δηλαδή τους ανθρώπους που θα παρακολουθούσαν το ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Η ίδια σκέψη υπάρχει και για τον 82ο τελικό που θα γίνει σε δέκα ημέρες: Εφόσον είμαστε ανίκανοι να προστατέψουμε τους πολίτες, ας μην χρειαστεί να τους προστατέψουμε. Συμπτωματικά ή όχι, οι δύο από τους ογδόντα δύο τελικούς Κυπέλλου που θα μείνουν στην ιστορία ως τελικοί χωρίς θεατές εφόσον η σκέψη μετατραπεί σε απόφαση, θα έχουν τη σφραγίδα του ίδιου πρωθυπουργού, που αποτυγχάνει δις σε κάτι που όλες οι μεσοπολεμικές, μεταπολεμικές, δεξιές, αριστερές, συνεργατικές έως και χουντικές κυβερνήσεις έχουν καταφέρει στο 100%.

fieΤο «ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ, τρέμουν τ’ όνομά σου» ακουγόταν σε ένα από τα γκολ κι ο Γιάννης μου φώναξε «παίζει να είναι το μοναδικό λαϊκό τραγούδι που μου αρέσει». Του απάντησα πως «εμένα μου αρέσουν συνολικά δύο, αυτό και το όμορφο αμάξι με δυο άλογα του Μπιθικώτση, που το έχω μεγάλο κόλλημα από παιδί». Κι αρχίζει η γιορτή και ακούγεται ντόλμπι σαράουντ χάι ντεφινίσιον στα χίλια εννιακόσια είκοσι έξι ντεσιμπέλ, μέσα στα δάκρυα και τα γέλια και την παράνοια και τις σφιγμένες γροθιές και τις αγκαλιές και τη ζάλη και το μεθύσι και τους καπνούς, αυτή η μαγική, ονειρεμένη φωνή να τραγουδάει, λες και το βάλανε αποκλειστικά αφιερωμένο σ’ εμένα, «Το ένα τ’ άλογο να είναι άσπρο / Όπως τα όνειρα που έκανα παιδί / Το άλλο τ’ άλογο να είναι μαύρο / Σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή» και να μην ξέρω πού είμαι, τι κάνω, ποιος είμαι, τι συμβαίνει γύρω μου, να βρίσκω σήμερα πως το τραγούδι είναι του 1975 που γεννήθηκα και να σκέφτομαι πως έγινα πατέρας το 2009, στα 34, δηλαδή όσα χρόνια περιμέναμε αυτό το Πρωτάθλημα, πως έβγαλα ένα βιβλίο κι από τη μέρα που ήρθε αυτό το βιβλίο στην πόλη ο ΠΑΟΚ έχει σκοράρει σε 48 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος και ποιος ξέρει πού και πότε θα σταματήσει, πως οι κόρες μου δεν έχουν δει τον ΠΑΟΚ να τρώει γκολ στην Τούμπα ποτέ, ακόμα και σε ματς φιλικό ανάμεσα σε δύο ομάδες του ΠΑΟΚ που έληξε 0-0, πως στη γιορτή έπαιξε και το «Η Μάνα Εν Κρύο Νερό» που το τραγουδούσε ο συνθέτης του, ο θείος Γιάννης, στο σπίτι μας και από εκείνο το τραγούδι έκλαιγα πιτσιρικάς στην αγκαλιά της μάνας μου και θέλησα να γίνω κεμεντσετζής και του το ζήτησα, «θείο Γιάννη, θέλω να με μάθεις λύρα» κι αυτός απάντησε «όταν θα μάθω εγώ, θα σε μάθω κι εσένα» και γέλασε, πως παρακαλούσαμε από το πρωί να σκοράρει το μεγαλύτερο πουλέν των τελευταίων χρόνων, ο Ευγένιος, κι αυτός πήγε και κάρφωσε δύο αλλά και τα δύο τα έβαλε διπλά, μία που ίσως να πέρασε η γραμμή και μία ακόμα για την περίπτωση που δεν πέρασε, πως μπήκα στην ουρά αποφασισμένος πως δεν θα μπω και με κοιτούσε η Άννα βουρκωμένη «και τι θα κάνεις» και της έλεγα «κάτι θα βρεθεί» και βρέθηκε ένας από το πουθενά και μου έδωσε το «ένα που περίσσεψε» και μπήκαμε με τους τελευταίους, ένα-ένα έρχονται όλα τώρα στο μυαλό και τα ταιριάζω και δεν τα πιστεύω όλα αυτά, τα γούρια, τις συμπτώσεις, τις ανώτερες δυνάμεις, μόνο στην πλάκα ασχολούμαι για χαβαλέ, αλλά, ρε φίλε, όλα να τα δεχτώ πως γίνονται, πως δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά να μου πει ο άλλος για τα λαϊκά τραγούδια και να του απαντήσω πως μου αρέσει μονάχα το τραγούδι του ΠΑΟΚ και το όμορφο αμάξι με δυο άλογα και να το βάζουν στη γιορτή ανάμεσα στους κεμεντσέδες, τα κλαρίνα και τα τρανς; Τη μέρα της πιο μεγάλης γιορτής της ζωής μου, που ένιωθα μέσα μου «τον ντουνιά με τα στραβά και τα παράλογα / καβαλάρης μια φορά να σεργιανίσω»; Να δεις που θα το είχα πρωτακούσει στο τρανζιστοράκι του πατέρα μου στις 9 Ιουνίου 1985, λίγο πριν κλείσω τα δέκα μου χρόνια, τη μέρα που πήραμε το αμέσως προηγούμενό μας Πρωτάθλημα -λίγο πριν κλείσω τα δέκα μου χρόνια τότε εγώ, λίγο πριν κλείσει τα δέκα της χρόνια χθες η Χουλιγκάνα μου.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB