Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

lilasss1Η 11η Σεπτεμβρίου θα μείνει χαραγμένη στις μνήμες των απανταχού Παοκτσήδων ως μία σπουδαία επέτειος που άλλαξε τη ροή της σύγχρονης ιστορίας του ΠΑΟΚ.

Ακριβώς δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από εκείνο το μελαγχολικό απόγευμα στην Τούμπα, όπου ο ΠΑΟΚ έπαιζε κορώνα-γράμματα όχι μόνο όλη τη χρονιά, αλλά την ίδια του την επιβίωση. Με νίκη έπαιρνε το φιλί της ζωής, με ισοπαλία ή ήττα ερχόταν η καταστροφή. Ήταν, ομολογουμένως, ο σπουδαιότερος αγώνας της ιστορίας μας.

Κανείς δεν είχε κοιμηθεί την προηγούμενη νύχτα. Εγώ είχα σηκωθεί ξημερώματα, βγήκα για καφέ στο μπαλκόνι, περιμένοντας να ανοίξει το μπουγατσατζίδικο στη γειτονιά που κάθε μέρα αργούσε και πέντε λεπτά περισσότερο και σε λίγο θα είχε γίνει μεσημεριανό στο τραπέζι η κρέμα και το τυρί. Δεν πήγαινε κάτω μπουκιά, πρώτη φορά έμεινε η μπουγάτσα ανέγγιχτη, μελαγχολική στο κόκκινο φως της αυγής δίπλα στο Θερμαϊκό. Ξημέρωνε η μέρα του ματς. Του ματς που παίζονταν όλα, ή θα βγαίναμε ζωντανοί από το χορτάρι εκείνο το απόγευμα, ή θα πεθαίναμε πολεμώντας.

lilasss2

Μπήκαμε νωρίς, τρία άτομα παρέα, δεν είχε γεμίσει ακόμα. Όσο πλησίαζε η ώρα της έναρξης όλο και ερχότανε κόσμος, έγραψε 1.018 εισιτήρια η κερκίδα, ένας κι ένας, γυάλιζε το μάτι των οπαδών, η θεία Τασούλα με τα εγγόνια, ο κυρ-Νότης με τον αναπνευστήρα το οξυγόνο, μια παρέα τουρίστες που έβγαζαν φωτογραφίες πλάτη στο χόρτο σε όλο το ματς, όλοι με το μαχαίρι στο στόμα. Έβλεπες τη λάμψη στα μάτια των παικτών από την προθέρμανση, θεριά ανήμερα όλη η εντεκάδα, ο τεχνίτης Κούτσης, ο απροσπέλαστος Χασιώτης, ο μαύρος βράχος Ουντέζε, το πολυβόλο Σκαρμούτσος, ο πύραυλος Ανδράλας, όλοι ένας κι ένας, διαλεγμένοι από τον Άγγελο για την πιο δύσκολη αποστολή της ζωής τους. Και πιο τρελαμένος απ’ όλους ο Μήτσος, που ακόμα δεν είχε γίνει Κοντός, δυο μέτρα μπόι ήτανε τότε, έσπαζε τα δοκάρια του Τοχούρογλου από το ζέσταμα κι έστελνε μήνυμα στους εχθρούς με τα μπλε τι τους περιμένει.

Δέκα χρόνια ακριβώς περάσανε κι όμως το θυμάμαι σα χτες. Ερχόμασταν από τον αποκλεισμό-σκάνδαλο από τη Μακάμπι, που το λόμπι της Ουέφα μας απέκλεισε για εξωαγωνιστικούς λόγους που δεν έχει τώρα σημασία να αναφέρουμε. Χάσαμε δεκάδες εκατομμύρια, έφτασε ο ΠΑΟΚ στο χείλος του γκρεμού. Έμενε μια σπρωξιά για να πέσουμε και να τσακιστούμε. Το ήξεραν αυτό οι παίκτες, το ήξερε και ο Λαός, που ήταν και πάλι παρών, ποτέ ξανά στην ιστορία της Τούμπας δεν έβγαινε τόσος θόρυβος από τη Θύρα 4. Και παλέψανε σα λιοντάρια, παίκτες και κόσμος και προπονητές, ένα σώμα, μια ψυχή, τέσσερα-μηδέν, συμβολικό σκορ, σώθηκε ο ΠΑΟΚ από την καταστροφή και συνέχισε να αναπνέει.

Ξέρω πόσο μεγάλες παπαριές γράφω τώρα για εκείνο το ΠΑΟΚ-Λήλας Βασιλικού, αλλά, ρε παιδιά, είδα στο αρχείο μου αν έχουμε παίξει ποτέ 11η Σεπτεμβρίου, έξι φορές έχουμε παίξει, 4 νίκες στην Τούμπα και 2 ισοπαλίες εκτός, καλά μας πάει η ημερομηνία, αλλά εγώ 11 Σεπτεμβρίου μια φορά πήγα στο γήπεδο, το 2004 με τον Λήλαντα, τι να κάνω, κάτι έπρεπε να γράψω να γεμίσει το κείμενο. Εν συντομία, 4-0 για πλάκα, τη μέρα που περνούσανε καρεκλάκια στην 4 την ώρα του ματς, απίστευτος θόρυβος τα τρυπάνια, έλεος, ακόμα κι αν πανηγυρίζαμε κάποιο γκολ δε θα ακουγόμασταν, χίλιοι άνθρωποι όλο το γήπεδο μετά τη Μακάμπι. Αυτό και το Αγερσανί πρέπει να ήταν τα χειρότερα ματς που έχω πάει στη ζωή μου.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB