Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

paokteoΠολύ περίεργο τυπάκι. Είχε σκάσει στη δουλειά όταν εγώ είχα ήδη παλιώσει και με είχανε βάλει να τον ψαρώσω.

Δεν μπορούσαν να καταλάβουν οι προϊστάμενοι τι έπαιζε με τούτον, μεγάλη περίπτωση, πολύ μυστήριο με τον τύπο. Να δούνε τι αξίζει κι αν θα τον κρατήσουνε, είχε μια περίεργη διαδικασία η εταιρεία με τις προσλήψεις. Πρώτα σου κάνανε μια μικρή σύμβαση για τέσσερις μήνες, μετά σε προσλαμβάνανε με αορίστου. Δεν μπορούσαν να τον ζυγίσουνε με τίποτα, καλός φαινότανε αλλά και λίγο φαφλατάς, έλεγε διάφορα που δεν τα πίστευε κανείς, ήταν κάπως θολός. Μίλα κι εσύ λίγο μαζί του, να πεις τη γνώμη σου.

Πέρα από τα εργασιακά, είχε μεγάλο ενδιαφέρον το Παοκτσηδιλίκι του. Λέγαμε εμείς οι παλιοί για τη Γενεύη, «ναι, στη Γενεύη, ωραία φάση, ήμουνα μέσα». Μετά πιάναμε τη Ναντ, πώς πήγε το ματς και ο Φασούλας και ο Μπουντούρης, «τι μου θυμίσατε τώρα». Το τρίποντο του Μπάνε από το κέντρο, «ρε μπροστά μου έγινε». Οι γάβροι που θα καίγονταν με το κλιματιστικό, «ναι, τους έβλεπα από τα είκοσι μέτρα, μεγάλη ζημιά θα παθαίνανε». Ό,τι ματς μπάσκετ κι αν πιάναμε, πέταγε και μια ατάκα, σε όλα μέσα έλεγε πως ήταν. Ρώτησα ηλικία, έκανα τους υπολογισμούς, στα περισσότερα ματς πήγαινε Δημοτικό, στα υπόλοιπα Γυμνάσιο. Έπρεπε να τον τσακώσουμε, τον παραμυθά, δεν μπορεί να είχε πάει σε όλα, σε τέτοια ηλικία.

Κι άλλα μας έλεγε, για τον Απόλλωνα Πατρών και τον Φασούλα που είχε κλωτσήσει μια μπάλα και τους κυνηγούσαν οι Πατρινοί, για τον Πλάτωνα Χοτοκουρίδη που του είχε αγοράσει γλειφιτζούρι, για τον Κατσούλη, για τον Τζόουνς, τον Βεζυρτζή, τον Οικονομίδη, δεν τον έπιανες πουθενά. Μέχρι και για ματς που δεν είχε δείξει η τηλεόραση λέγαμε, τα ήξερε όλα κι αυτά. Ή είχε μάθει απ’ έξω όλα τα Τρίποντα από τη μέρα που είχε κυκλοφορήσει το περιοδικό, ή το παλικάρι ήταν ο πιο πιτσιρικάς χουλιγκάνος της ιστορίας.

Πέρασαν οι μέρες, δεν μπορούσα να τον τσακώσω αδιάβαστο. Τα χρόνια δεν έβγαιναν, ο τύπος έλεγε ιστορίες από αγώνες που ήταν οκτώ χρονών, δεν έστεκε τίποτα. Οπότε, του το έριξα στα ίσα, με είχε σκάσει. Πώς γίνεται, ρε μεγάλε, να τα ξέρεις εσύ όλα αυτά; Έτρεχες στα γήπεδα από το νηπιαγωγείο; Μας δουλεύεις τόσες μέρες με όσα μας λες; Και απαντάει ο τύπος ήρεμα, «όχι, ρε, ο μπαμπάς μου τρέχει στο μπάσκετ, παντού, ο Τάδε, άμα τον ξέρεις, με έπαιρνε μαζί του σε όλα τα ματς».

Ο δικός μου πατέρας ήταν πρόεδρος στην ομάδα του χωριού και με έτρεχε στην Πετροπηγή, την Πέρνη και το Ερατεινό και αυτόν τον έπαιρνε ο γέρος του στο ΣΕΦ, την Πάτρα, το Μετς και τον τάφο του Ινδού και τη Βιτόρια και τη Γενεύη. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, κοίτα ρε να δεις κωλοφαρδία κάτι άνθρωποι. Όπως μου λέει και ο κουρέας μου όποτε πάω να κουρευτώ, που είναι φαλακρός, κοίτα ρε να δεις πού πάει και δίνει ο Θεός τα μαλλιά. Ο γνωστός Τάδε είναι ο πατέρας σου; «Ο γνωστός». Προσλαμβάνεσαι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB