Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

diadromiΜου την είπε ένας γκρινάρης πριν λίγες μέρες που δεν έγραψα για την παράδοση κατ’ οίκον στην επιστροφή της εκδρομής με την Ίντερ.

«Εκδρομή με την Ίντερ». Και μόνο που το γράφω, το ‘χω το ωραίο για μετά από δέκα χρόνια, θα λένε κάποιοι για την εκδρομή με τη Νάπολι, άλλοι θα λένε για την εκδρομή με την Ουντινέζε, οι σημερινοί θα λένε τότε για τη Φιορεντίνα, εγώ θα λέω για την εκδρομή με την Ίντερ και θα ψάχνουν όλοι στα αρχεία πότε είχαμε κληρωθεί μαζί τους. Έτσι είναι η επαρχία, όλα τα ματς εκδρομές.

Δεν έγραφα, αδερφέ γκρινιάρη, επειδή περίμενα να μου στείλει ο οδηγός αντίγραφο ταχογράφου και gps, για να μιλάω με στοιχεία. Στη φωτογραφία φαίνεται η διαδρομή που ακολούθησε το πούλμαν στην επιστροφή, ως τη διασταύρωση Αγίου Ανδρέα που κατεβήκαμε εμείς και μετά δεν ξέρω τι έγινε και σε πόσες μέρες φτάσατε, αν φτάσατε ή ακόμα σας βρίσκω στο πούλμαν.

Όπως γυρνούσαμε το βράδυ, ο οδηγός θυμόταν από πού είχε μαζέψει κόσμο στον ερχομό, οπότε υπολόγιζε και πού θα τους αφήσει πάνω στο δρόμο. Φτάναμε σ’ αυτόν που είχαμε πάρει τελευταίο, άρα θα κατέβαινε πρώτος, δε θυμάμαι πώς τον λέγανε τον παλίκαρο, ας πούμε πως τον έλεγαν Αντινόλφη, για χάρη της αφήγησης. Πάει το λεωφορείο, οι μισοί κοιμούνται, οι άλλοι μισοί συζητάνε για τον ΠΑΟΚ και το ματς με αναψυκτικά ροφήματα. Φωνάζει ο οδηγός, «Αντινόλφης, σε πέντε λεπτά φτάνουμε στη γέφυρα, ετοιμάσου». Δεν ακούγεται τίποτα, ξαναλέει ο οδηγός, «Αντινόλφη, κατεβαίνεις». Πάλι τίποτα. Ρωτάει τους γύρω του «ρε παιδιά, γιατί δεν απαντάει ο Αντινόλφης, φτάσαμε στο χωριό του», ψάχνουν οι άλλοι στο πούλμαν, του λένε «δεν είναι μαζί μας ο Αντινόλφης». Και συνεχίζει το πούλμαν κανονικά. Εγώ τουρίστας είμαι, λόγο δεν έχω, αυτά ακούω, αυτά μεταφέρω, στο περίπου. Δεν έμαθα τι απέγινε ο Αντινόλφης.

Πάμε πιο κάτω, λέει ο οδηγός «Μαριφαλίδης, κατεβαίνεις». Θα χρησιμοποιώ φανταστικά ονόματα επειδή δεν τα ξέρω τα παιδιά. Ντάξει, λέει ο Μαριφαλίδης, μαζεύει το παιδί τα πράματά του και πάει να κατεβεί σε ένα άνοιγμα του δρόμου, αλλά τον κόβει ο οδηγός, «πού θα κατεβείς τώρα, θα έρθει κανείς να σε πάρει»; Ναι, απαντάει ο Μαριφαλίδης, πήρα τηλέφωνο, έρχονται να με μαζέψουν. Αλλά επιμένει ο οδηγός, «ρε να σε πάω πιο κάτω, στο τάδε χωριό δεν είσαι, ωραία, θα κάνω μία έτσι και θα σ’ αφήσω κοντά, να μην περιμένεις στο πουθενά». Μπαίνει το πούλμαν σε κάτι περίεργους επαρχιακούς δρόμους, ελιές, αμπέλια, μύγδαλα, κάνει και κάτι μανούβρες το τσακαλάκι με το τιμόνι, τον αφήνουμε τον άνθρωπο έξω από ένα μπαρ, να έχει και παρέα, άμα αργήσουν οι δικοί του να τον μαζέψουν.

Ξαναβγαίνουμε στην Εγνατία, επόμενοι που κατέβαιναν ήταν περισσότεροι από ένας. Δεν είδα πόσοι και ποιοι, αλλά χρησιμοποιούσε πληθυντικό ο οδηγός, «εσείς, παιδιά, για πού είστε»; Είπαν τα παιδιά από πίσω που πάνε, το σκέφτηκε ο οδηγός, έκανε και την πρότασή του από πού να στρίψει και πού να τους αφήσει, άρχισε έτσι μία ελαφριά γκρίνια στην ατμόσφαιρα. Ρε οδηγέ, Καβάλα πάει το λεωφορείο, ρώτησε ένας. Εκεί, γύρισε ο μάστορης σ’ εμένα, επειδή θυμήθηκε που από πριν ξεκινήσουμε του είχα πει πως θα κατεβώ στη διαδρομή και όχι στο τέρμα. «Εσείς για πού είστε», μας ρώτησε με τη σύζυγο. Εγώ του είπα, επί λέξει και μάρτυς μου ο Θεός ο ΠΑΟΚ, η γυναίκα μου, ο οδηγός και οι τριγύρω «άσε μας πάνω στο δρόμο, όπου πιστεύεις εσύ πως είναι πιο κοντά για να έρθουν να μας πάρουν από Πέραμο». Εντάξει, είπε ο οδηγός, συνέχισε να κάνει τα πλάνα στο μυαλό του.

Μας παίρνει τηλέφωνο αυτός που θα μας μάζευε, από πού να έρθει να μας πάρει. Του λέω δεν ξέρω ακόμα, μόλις κατεβούμε θα σου πούμε να έρθεις. Πείτε του να σας αφήσει στον Άγιο Ανδρέα, λέει ο δικός μας από Πέραμο, εκεί βολεύει πολύ. Αλλά δεν είπα τίποτα στον οδηγό, φώναζαν οι άλλοι και με το δίκιο τους, είχαμε κάνει το γύρο της Επαρχίας ως τότε, ας μας άφηνε όπου βόλευε και θα τη βρίσκαμε εμείς. Πήγε και τους προηγούμενους σε ένα κυκλικό περίεργο πράμα, σαν κόμβος κάτι, δεν το κατάλαβα ακριβώς τι ήτανε το μέρος, αλλά κατέβηκαν ελαφρώς στραβωμένοι, αν το αντιλήφθηκα σωστά. Σου λέει τον προηγούμενο τον πήγες μέχρι το μπαρ, ήπιε και μια μπύρα το παλικάρι, εμείς με τα βατράχια και τα τζιτζίκια να περιμένουμε.

Και μετά, ξαναμπαίνει στην Εγνατία και ξαναβγαίνει, κάνει κάτι κύκλους και στροφές, χαμπάρι εμείς που τα μέρη δεν τα ξέρουμε από εκείνη την πλευρά, αλλά ξαφνικά βγαίνουμε σε μια γνωστή διασταύρωση, στον κόμβο του Αγίου Ανδρέα, όπως μας είχε πει ο δικός μας στο τηλέφωνο. Το ίδιο έκανε και ο οδηγός, δίχως να το συνεννοηθούνε. «Δε σας πάω πιο κοντά, γιατί θα γκρινιάζουν οι άλλοι», ζήτησε και συγγνώμη ο τύπος, που μετά μάθαμε πως αν μας άφηνε πάνω στο δρόμο νωρίτερα θα έπρεπε ο δικός μας να έκανε κύκλους για να μας πάρει και ίσως να πλήρωνε και διόδια. Μεγάλη εξυπηρέτηση, πάντως, σε πέντε λεπτά ήμασταν σπίτι, που περίμενε κι η κόρη μου τα δώρα.

Ελπίζω τώρα να ικανοποιήθηκε ο γκρινάρης που με κατηγόρησε για απόκρυψη στοιχείων. Εγώ είπα να μας αφήσει πάνω στο δρόμο, αυτός από μόνος του έκανε την παράκαμψη να μας εξυπηρετήσει. Γαμώ τα παιδιά ο οδηγός, μπάι δε γουέι. Μετά από εμάς δεν ξέρω τι απέγινε το πούλμαν του Σ.Φ. ΠΑΟΚ Καβάλας. Έφτασαν ή ακόμα τριγυρνάνε στα χωριά και παραδίδουνε κόσμο κατ’ οίκον, δεν ξέρω. Στην εξέδρα του Κισινάου πήρε το μάτι μου έναν από το λεωφορείο, αλλά αυτό δε λέει τίποτα, μπορεί να πήδηξε από το παράθυρο και να έφυγε Μολδαβία αυτός και οι άλλοι ακόμα κάνουνε βόλτες. Αν ξέρει κάποιος τι απέγιναν τα παιδιά, ας επικοινωνήσει με τον τοπικό Σύνδεσμο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB