Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

tempi1Κάθε μεγάλη τραγωδία κρύβει τις άλλες μικρότερες, που έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά της. Ο θάνατος των 6 στα Τέμπη ακόμα πονάει, ακόμα σε κάνει να ανατριχιάζεις όποτε το σκέφτεσαι.

Ακόμα παραμένει ορόσημο στην οπαδική μας συμπεριφορά, πέρα από την πραγματικά τραγική του διάσταση, την απώλεια, δηλαδή, έξι νέων ανθρώπων και τα συντρίμμια που άφησαν πίσω τους και μέσα στις καρδιές των δικών τους. Εμάς τα νέα μας είχανε βρει νωρίς το πρωί, στην Αθήνα, που είχαμε μείνει για ηθική συμπαράσταση στα Παοκτσάκια ξαδέρφια που προσπαθούσαν να επιβιώσουν μετά το σεισμό.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο σεισμός μας φαινόταν η απόλυτη τραγωδία. Μενίδι, μια έκταση γεμάτη αντίσκηνα και τροχόσπιτα, κόσμος πήγαινε κι ερχόταν δίχως πραγματικά να ξέρει πού πάει, μαύριζε η ψυχή σου. Ο θείος είχε βάψει και το τροχόσπιτο με έναν κόκκινο σταυρό: Κατεδαφιστέο. Άντεχε ακόμα ο παλιός Παοκτσής, προσπαθούσε να καταλάβει τι έγινε, πώς άνοιξε στα δύο το νεόκτιστο, οι κόποι δύο ζωών, έψαχνε απαντήσεις κοιτώντας κάτω το λεκανοπέδιο από τα ψηλά που είχε βρει καταφύγιο μέχρι να μετρήσουν τι μπορούν να κάνουν με την κατάσταση.

Ούτε στο γκολ του Νάγκμπε πανηγυρίσαμε, δηλαδή πανηγυρίσαμε αλλά έμπαινε σε δεύτερο πλάνο ο ΠΑΟΚ, δύσκολη μιζέρια, ασήκωτη, δεν την έχω ζήσει από πρώτο χέρι, να χάνεις όλη τη ζωή σου σε υλικά, να βρίσκεσαι πάλι στην αρχή  τη στιγμή που λες τώρα μπορώ κι εγώ να ξεκουραστώ, να αντιλαμβάνεσαι πως είσαι στο μηδέν και να ψάχνεις κουράγια να τα ξαναφτιάξεις όλα όπως ήτανε πριν και να υπολογίζεις πως δε σου φτάνει η υπόλοιπη ζωή για να προλάβεις. Πήραμε το Χ στο ΟΑΚΑ, τουλάχιστον, ήρθε μια καλή τύχη μετά από τόσες μέρες μαυρίλα.

Εμείς οι Σαλονικιοί δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε από τη στενοχώρια, φαντάζομαι τι ύπνο κάνανε οι Αθηναίοι. Κι εκεί, στον πρωινό καφέ της Δευτέρας, στην ανάλυση μπορούσαμε ή δεν μπορούσαμε το διπλό, μας βρίσκουν τα νέα. Και γίνεται ο πόνος μας αέρας και σώνεται στη στιγμή, δεν υπάρχει πια, ποιος σεισμός και ποιο σπίτι, ποια έπιπλα και ποιες αναμνήσεις να σκεφτείς, όταν ολόκληρες ανθρώπινες ζωές γίνονται ανάμνηση. Δεν υπήρχε καμιά τραγωδία στην οικογένεια πλέον, έτσι απλά, σε μια στιγμή, μόλις ήρθε στ’ αυτιά μας η είδηση τα ξεχάσαμε όλα. Η πραγματική τραγωδία μόλις είχε στοιχειώσει έξι άλλες οικογένειες αλλού, στο Βορρά, τα δικά μας ήταν αέρας, ψευδαίσθηση, ήμασταν όλοι εκεί, ήμασταν όλοι ζωντανοί και όρθιοι και έτοιμοι να ξεκινήσουμε από το μηδέν, τι να ξεκινήσουν οι άλλοι. Η ζωή δε συνεχίζεται δίχως το παιδί σου, γιαγιά, η ζωή μόνο τελειώνει και σου σαπίζει ένα κομμάτι μέσα σου και σε σέρνει για πάντα από ‘κεί. Πες το στις μάνες των παιδιών πως η ζωή συνεχίζεται, δεν τολμάς.

Και τότε παίρνεις μιαν ανάσα μην τυχόν και ξεχάσεις να αναπνεύσεις και πεθάνεις κι εσύ. Τότε καταλαβαίνεις πως τίποτε άλλο δεν έχει πραγματική σημασία, μόνο να χτυπά η καρδιά σου μετράει, τα άλλα τα βρίσκεις, τα χάνεις, τα ξαναβρίσκεις ή βρίσκεις καινούργια. Γυρίσαμε στην πόλη τρεις μέρες μετά, σηκώνω το σταθερό, ο πατέρας μου, αφρισμένος, καλά είστε, τρεις μέρες έχουμε τρελαθεί, ένα τηλέφωνο δεν πήρατε. Άλλη μικρή τραγωδία κι αυτή, οι γονείς που ανακουφίζονται στη θέα των ονομάτων, δεν είναι μέσα το δικό τους παιδί, πόσο τραγικό να νιώθεις ένα θετικό συναίσθημα όταν πεθαίνουν άλλοι, αλλά γονιός είσαι, αυτή είναι η δουλειά σου, να ενδιαφέρεσαι πρώτα για το δικό σου παιδί, δεν το αντιλαμβανόμουν τότε. «Ευτυχώς είστε καλά», μου είπε, τι ευτυχώς, ρε πατέρα, χάσαμε έξι Παοκτσάκια, του είπα, αλλά έπρεπε να γίνω πατέρας κι εγώ για να καταλάβω πώς ένιωθε.

Βλέπεις, Σωτήρη, όπως τα λέγαμε από τότε τα ευχολόγια, όλα θα πάνε καλά, θα το ξαναφτιάξετε το σπίτι, θα ξαναβάλετε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σας, πόσο μακρινό και ουτοπικό σου φαινόταν τότε, πιτσιρικάς, που είχες χάσει τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου, εσύ στην κυριολεξία την ώρα του σεισμού. Ακόμα εδώ είμαστε όλοι μας, όρθιοι, δεκαπέντε χρόνια περάσανε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, αλλά ακόμα οι ίδιοι άνθρωποι είμαστε, με τον ΠΑΟΚ μας και τις εκδρομές μας και τα χοροπηδητά. Και όσο δεν ξεχνάμε τα Παοκτσάκια που χάσαμε την ώρα του δικού μας μεγάλου πόνου, ποτέ δε θα ξεχάσουμε τι πραγματικά σημαίνει η λέξη «τραγωδία», που τη λέγαμε κάθε πέντε λεπτά πριν μας βρούνε τα νέα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB