Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

karaddΜια φορά θα έτρωγα ξύλο επειδή με πέρασαν για οπαδό αντίπαλης ομάδας.

Λογική η πρόταση, «με πέρασαν για οπαδό αντίπαλης ομάδας», γίνεται καμιά φορά, λες κάτι που παρεξηγεί ο άλλος, άμα είναι και φορτωμένος παρεξηγεί ευκολότερα, γίνεται κάποιο σκηνικό. Άμα, όμως, η αντίπαλη ομάδα είναι η Καλλιθέα, εγώ είμαι στην 6 με έναν ακόμα, η παρεξήγηση γίνεται κοντά στη λήξη του ημιχρόνου και στο γήπεδο να έχει πέντε χιλιάδες όλοι κι όλοι, τι παρεξήγηση να γίνει. Κι όμως.

Εκείνο το διάστημα παίζαμε Fantasy Football. Τι είναι το FF, είναι ένα παιχνίδι που έχει μια λίστα όλους τους παίκτες του πρωταθλήματος, είκοσι από κάθε ομάδα, ας πούμε, εσύ έχεις ένα μπάτζετ και φτιάχνεις εντεκάδα και κάθε αγωνιστική κάνεις δυο-τρεις αλλαγές. Το παίζαμε στη δουλειά, πώς να περάσει το οχτάωρο αλλιώς, να γιατί γράφω με ψευδώνυμο, πάω αύριο ένα βιογραφικό να πιάσω δουλειά κάπου, χτυπάνε αυτοί το ονοματεπώνυμό μου στο google, που είναι και ασυνήθιστο, βρίσκουν τη σελίδα, διαβάζουν πως όλο στη δουλειά τα έξυνα, σιγά μη με προσλάβουν.

Επειδή όλοι ΠΑΟΚ ήμασταν, λογικό ήταν να φτιάχναμε την ομάδα μας με 11 παίκτες του ΠΑΟΚ, άντε και κανέναν Τζιοβάνι να έπαιρνες, να το σπας το ασπρόμαυρο. Αλλά οι παίκτες του ΠΑΟΚ ήταν όλοι ακριβοί, ήξερε ο διοργανωτής τι θα γίνει, σου λέει όλοι ίδιοι θα είναι και ποιος θα κερδίσει, θα χρειαστεί στο τέλος κλήρωση για τα πλούσια δώρα. Οπότε δεν μπορούσες να κάνεις 11άδα μόνο με ΠΑΟΚ, έπαιρνες Κούτση, Σαλπιγγίδη, Φουτσίνι, κανέναν Γιασουμή και οι υπόλοιποι έπρεπε να είναι φτηνοί, δηλαδή τίποτα Καλλιθέες, Ιωνικοί, Όφηδες και τα σχετικά.

Μετά από τη συνεχή ενασχόληση με το συγκεκριμένο παιχνίδι, είχαμε γίνει εξπέρ. Ξέραμε σχεδόν όλους τους ποδοσφαιριστές του πρωταθλήματος, ποιος είναι καλός, ποιος τρώει κάρτες που ήταν κακό πράμα επειδή στις κάρτες έχανες πόντους, ποιος σκοράρει, ποιος βγαίνει αλλαγή, τα πάντα. Ξέραμε, συνεπώς, και την Καλλιθέα. Δεν είχαμε επιδιώξει να την ξέρουμε συγκεκριμένα την Καλλιθέα, την ξέραμε επειδή ξέραμε κάθε ομάδα.

Και ξεκινάει το ΠΑΟΚ-Καλλιθέα, ηλιόλουστο απόγευμα στην 6, είχαμε πάει με τον ΤΤΚ. Μπροστά μας μια παρέα γκρινιάρηδες, όχι πιο γκρινιάρηδες από εμάς, αλλά το σημειώνω για τη συνέχεια. Στο δεκάλεπτο κάνουμε το 1-0. Χάνει μετά κάτι ευκαιρίες ο Κοντός, διώχνει ένας Καλλιθέος, ποιος ήταν αυτός που έδιωξε, ο Γκεοργκίεφ, α, καλό παικτάκι αυτός. Μετά παίρνει μια κεφαλιά ένας άλλος, ποιος ήταν, ο Τζωρμπατζάκης, α, μάλιστα, να τον έχουμε υπόψη. Φεύγει στην κόντρα η Καλλιθέα, ποιος έβγαλε την μπαλιά, ο Ουάνγκα, μμμ, τι μου λες, να τον σημειώσουμε. Και τέτοια εμείς οι δύο, σχολιάζαμε τους παίκτες της Καλλιθέας σαν σκάουτερ.

Ισοφαρίζει η Καλλιθέα, αρχίζει η γκρίνια στο ισιάδι. Ρε άλλαξε την ομάδα, ρε τι είναι αυτά, ρε θα μας τρελάνετε σήμερα, τα γνωστά. Με ρωτάει ο ΤΤΚ ποιος το έβαλε, του λέω ο Κουτσοσπύρος. Ασίστ ποιος έβγαλε, ο Τσίγκας. Και γυρνάει ένας από τους μπροστά, εμφανώς έτοιμος για σούτια, ρεεε, ρεεε, ρεεεε εσείς οι δύο, ρεεε, άμα είστε Καλλιθέα να πάτε από ‘κεί. Και με το «από ‘κεί» έδειχνε προς την 5, δηλαδή να πάμε τριάντα μέτρα πιο πέρα. Ούτε στην 8, να κάνουμε κερκίδα ως φιλοξενούμενοι, ούτε στο διάολο να πάμε, που ήρθαμε τώρα στην Τούμπα και μολύνουμε την κερκίδα οι κωλοαθηναίοι. Άφριζε ο τύπος, προφανώς μας άκουγε σε όλο το ματς που ξέραμε όλους τους παίκτες και στο 1-1 του βγήκε ο διάολος από μέσα, δεν άντεξε.

Ο ΤΤΚ πήγε να τσαμπουκαλευτεί, είναι και σκληρός άντρας, εδώ που τα λέμε, αλλά τον κράτησα. Όχι επειδή οι άλλοι ήταν πέντε-έξι, αυτό για μας δεν είναι πρόβλημα, αλλά, ρε φίλε, δίκιο είχε, τους τα είχαμε κάνει μπαλόνια, δικαίωμα. Ντάξει, του λέω, χαλάρωσε, ΠΑΟΚ είμαστε, έληξε το θέμα κάπου εκεί, αλλά αυτός δεν ηρεμούσε, συνέχισε να μουρμουρίζει μέχρι τη λήξη.

Κι άλλα τέτοια περιστατικά με το κωλοπαίχνιδο που παίζαμε, βάζει γκολ ο Μαλαδένης στην Κέρκυρα και φωνάζει ο ΒΚ «όχι εσύ, ρε γαμώτο» επειδή δεν τον είχε πάρει στην 11άδα, τετ-α-τετ στη Νίκαια ο Γιασουμής και ουρλιάζει ο ΣΔ «πάσα, πάσα» για να το βάλει άλλος και να πάρει τους πόντους από το γκολ που δεν είχε Γιασουμή, άλλος χειροκροτούσε που έτρωγε κάρτα ο δικός μας παίκτης επειδή θα τιμωρούνταν ο δίπλα του που τον είχε, τέτοιες αηδίες, δεν μπορεί, θα μας τύχατε σε κάνα ματς, δέκα άτομα ήμασταν, φωνάζαμε κάτι ακατανόητα, μην το βαρέσεις εσύ το πέναλτι, χάσ’ το να το βάλει ο άλλος στην επαναφορά, κράτα το 4-0 ρε Τοχούρογλου να πάρουμε τους πόντους από το καθαρό σκορ, τι να σας λέω τώρα, είχαμε χάσει το νόημα εκείνο τον καιρό.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB