Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

revol“Won’t Bow, Don’t Know How”
«Δε θα σκύψουμε το κεφάλι, δεν ξέρουμε πώς»
Παραδοσιακό των Black Indians της Νέας Ορλεάνης

 

Επανάσταση δεν είναι ένα μπλουζάκι.

Επανάσταση είναι να μη δίνουν καθαρό πέναλτι στον αντίπαλο μέσα στην Τούμπα και να κράζεις εσύ τον διαιτητή. Ναι, μέχρι και «κάτσε καλά» να τραγουδάς, να τον αναγκάσεις μέχρι και να το διακόψει. Εμείς γάβροι του Βορρά να μη γίνουμε ποτέ, βγαίνουμε τρίτοι και τέταρτοι στο Πρωτάθλημα και δίχως βοήθειες. Ούτε συμψηφισμούς θέλουμε για τα κλεμμένα -να μη την πληρώνουν οι πιο μικροί για όσα μας έχουν κάνει τόσες δεκαετίες οι πιο μεγάλοι. Το είδες, κοράκι, δώσ’ το, ΠΑΟΚ με λένε εμένα, μην μπερδεύεσαι.

Επανάσταση είναι να στηρίζεις από την κερκίδα καθετί ασπρόμαυρο πέρα από το παρελθόν ή το μέλλον του, για όσο αυτό είναι ασπρόμαυρο. Ας μας πούλησε, ας μας έβρισε, ας μας κορόιδεψε, τώρα έχει τον Δικέφαλο στο στήθος και θα τον στηρίξουμε, μέχρι την τελευταία ημέρα που θα τον φοράει. Κι αν κάποιος έκλεισε αλλού, αν είπε πως θα φύγει, ως την ημερομηνία αποχώρησης θα είναι εδώ, είναι δικός μας. Και να μην τον χειροκροτάς στήριξη είναι, όταν πνίγεσαι και θέλεις να τον βρίσεις, κάνε έστω αυτό, σβήσ’ το μέσα σου.

Επανάσταση είναι να βάζεις πρώτο τον ΠΑΟΚ και μετά το κόμπλεξ σου. Να μην πιστεύεις πως είσαι πιο μεγάλος από την ιδέα, ώστε να μπορείς να την υπηρετείς. Αλλιώτικα, ψάξε κάτι άλλο, δε θα χωρέσεις ποτέ.

Επανάσταση είναι να αντιδράς όταν πάμε να δώσουμε πολεμοφόδια σε αντίπαλους. Επειδή είναι Πλατανιάδες και Λεβαδειακοί και δε θα σου κλέψουν μια θέση τους στέλνεις όποιον δε χωράει στον πάγκο. Βρίζεις το κατεστημένο και κάνεις τα ίδια, αλλά επειδή τα κάνεις λιγότερο θεωρείς πως είσαι εντάξει.

Επανάσταση είναι να πληρώνεις τη ζημιά και να μη μουρμουρίζεις. Ήθελες να τα σπάσεις, ήθελες να παραμιλάει η Ευρώπη με τους πυρσούς σου, ήθελες να πετάξεις ψάρια και να κάνεις καζούρα στη χούντα. Μαγκιά σου. Και πιο μεγάλη μαγκιά σου που θα πληρώσεις και το λογαριασμό. Με πουρμπουάρ. Να είσαι κιμπάρης, έβγαλες γούστα, το φχαριστήθηκες.

Επανάσταση είναι να ζητήσεις κάποτε συγγνώμη από κείνες τις μάνες της Θύρας 7 που τους έβριζες τα νεκρά τους παλικάρια τόσα χρόνια. Έπρεπε να χάσεις δικά σου παιδιά για να σταματήσεις τον εμετό, έπρεπε να σε βρει κι εσένα η τραγωδία για να καταλάβεις πως δε βρίζεις νεκρούς, επειδή είναι προσβολή στην ίδια σου τη φύση να βρίζεις νεκρούς. Σκέψου να σου έκαναν το ίδιο, βάλε στο νου σου να ακούσεις τέτοια ύβρι, μέχρι πού θα φτάσεις και πόσους θα ματώσεις απ’ την οργή σου, δεν έχει πιο ιερό απ’ αυτούς που έφυγαν, τώρα το κατάλαβες, η μνήμη είναι ιερή, δεν έχει χρώμα, δεν την ακουμπάς.

Επανάσταση είναι να συνεχίζεις ευθεία. Να μη σε καθυστερεί κάθε μικρόψυχος, να μην ξεγελιέσαι από τα ασήμαντα και να μην ξοδεύεις δυνάμεις στα παράσιτα. Αγνόησέ τους, χωρίς εσένα δεν έχουν τροφή, θα ψοφήσουν, ας τους να ψοφήσουν.

Επανάσταση είναι να απαιτείς από τον τιμονιέρη να σε ενημερώνει για την πορεία. Δεν είμαστε δούλοι, δεν είμαστε υπάλληλοι, μπορεί να μας έχουν βάλει κάτω στα αμπάρια, στις μηχανές, μόνοι μας μπήκαμε στα χαμηλά, εργάτες είμαστε αλλά συγκυβερνήτες. Δεν υπάρχει χρηματικό ποσό να εξαγοράσει την αγάπη και την υπομονή μας, δεν μπορείς, τρέχοντα ιδιοκτήτη της εταιρείας, να θεωρείς κτήμα σου μια ιδέα. Βάλε λεφτά, βγάλε λεφτά, παίρνε αποφάσεις, πάρε όποιον θες, διώξε όποιον θες, αλλά ποτέ μην ξεγελαστείς πως σου ανήκουμε. Ρώτα τους προηγούμενους, επιχειρηματικές δυναστείες έχει μόνο στο Νότο.

Επανάσταση είναι να έχεις πάντα στο νου πως ο ΠΑΟΚ είναι η δεύτερη οικογένειά σου. Κάποιοι σε περιμένουν να γυρίσεις το βράδυ, κάποιοι τρέμουν στην ιδέα να μην ακούσουν το κλειδί σου στην πόρτα την ώρα που πρέπει. Μια γενιά ολόκληρη έχουμε αφήσει στους τάφους και στα κελιά, φτάνει, το να μην τους ξεχνάμε σημαίνει και να προσέχουμε πιο πολύ απ’ αυτούς, να λιγοστεύουμε τις πιθανότητες να πατήσουμε την ίδια νάρκη, να μη χαλαρώνουμε και να μη γινόμαστε ένας λιγότερος τη φορά.

Επανάσταση είναι να μην αφήνεις την πληγή να ματώνει. Κλείσ’ την. Αμέσως.

Επανάσταση είναι να αγαπάς δίχως να μισείς. Όταν θα βρεις τον τρόπο να καλύψεις με την αγάπη σου όλα τα άλλα, όταν θα γεμίσεις την καρδιά σου μόνο με το μεγαλείο αυτής της ιδέας που μόνος σου έφτιαξες, εσύ και οι φίλοι σου κι οι φίλοι των φίλων σου και όλοι μαζί, τότε δε θα μιζεριάσεις ξανά. Τότε θα θες να φτιάξεις ένα πανί που το ‘χουν φτιάξει κι άλλοι πριν από σένα, να δηλώσεις δημόσια πως αδιαφορείς για το τι λένε για σένα, επειδή δεν ξέρουν τι νιώθεις.

Επανάσταση είναι να μη βουτάς για να πάρεις ένα σφύριγμα. ΠΑΟΚ είσαι, αν είναι φάουλ να σ’ το σφυρίξει, αν δεν είναι να το κάνεις καλύτερα την επόμενη φορά, δούλεψέ το στην προπόνηση, δέκα άτομα τεχνικό τιμ σου έχουμε δώσει. Η μη ανανέωση του Σλοβάκου, του μεγαλύτερου βουτηχτή των τελευταίων ετών μαζί με τον ομοεθνή του στον Πειραιά ήταν ένα βήμα.

Επανάσταση είναι να πας στο κέντρο των αποφάσεων και να τα βγάλεις πάνω στο τραπέζι, δημοσίως, να τα δούνε όλοι. Εγώ είμαι ο ΠΑΟΚ, αυτά είναι τα καρύδια μου, αποφασίστε πώς θα με αντιμετωπίσετε. Να μη συνυπογράφεις τις καταδίκες σου, να μη συνθηκολογείς για το εύκολο κέρδος της μιας φοράς, να μη βάζεις στην αγκαλιά σου τα τέρατα που τάισαν τα σημεία των καιρών και αύριο θα τα πετάξουν σε μια γωνιά σαν αδέσποτα. Να είσαι όρθιος, πάντα, να μιλάς όρθιος, να ακούς όρθιος. Να πηγαίνεις και να γυρίζεις όρθιος, να θυμάσαι πάντα πως εκπροσωπείς έναν λαό που δε θα σκύψει ποτέ.

Επανάσταση είναι να μην κρατάει ένας ανόητος όμηρο ολόκληρη την κερκίδα, να τρέμουν τριάντα χιλιάδες αν θα πετύχει με τον πυρσό του τον τερματοφύλακα, να χάνουμε όλοι επειδή έχασε ένας την υπομονή του.

Επανάσταση είναι να διακόπτεις τον αγώνα πριν βαρέσει ο γάβρος το ψεύτικο πέναλτι, όχι μετά, όχι να περιμένεις μήπως το πιάσει ο γάτας Νικόλας.

Επανάσταση είναι να καταλαβαίνεις πως είσαι κύτταρο ενός οργανισμού που χρειάζεται όλα τα κύτταρά του για να επιβιώσει. Δεν πειράζει που δεν έγινες στρατηγός, δεν πειράζει που κανείς δεν ακολουθεί τον τρόπο σου, δεν έχει σημασία αν στον καθρέφτη σου βλέπεις ένα απλό Παοκτσάκι της μιας φοράς το χρόνο, σε χρειάζεται ο οργανισμός, έστω κι αυτήν τη μία φορά, μην τη θεωρείς λίγη ή ασήμαντη, φούσκωσε το στήθος εκείνη τη μία φορά και έλα στη θέση σου, ποτέ μη θεωρήσεις πως δε βοήθησες απλώς με το να είσαι εκεί.

Επανάσταση είναι να δώσεις στη φράση «οπαδικό κίνημα» ένα νόημα, επιτέλους. Γιατί ένα κίνημα έχει αρχές, έχει συμφωνίες και συμβιβασμούς και θέλει σεβασμό από κάθε μέλος προς το σύνολο κι από το σύνολο προς τα μέλη. Δεν είναι οπαδικό κίνημα επειδή το αποκαλείς έτσι, δεν έχει ταυτότητα όταν ένας χοροπηδάει δεξιά κι ένας αριστερά, ας αποφασίσουμε πώς θα χοροπηδάμε και όποιος πιστεύει στο κίνημα γίνεται μέλος κι ακολουθεί. Ας καθορίσουμε πόσο μεγάλη θα είναι η αγκαλιά.

Επανάσταση είναι να κάτσεις να σκεφτείς κι εσύ τι πιστεύεις πως είναι για σένα επανάσταση, να τα βάλουμε κάτω όλοι μαζί κάποια στιγμή, καθένας τα δικά του, να βρούμε αυτά που συμφωνούμε, να δουλέψουμε τα υπόλοιπα, να ξαναγίνουμε Ένα, ένας λαός πολυσυλλεκτικός, ανεκτικός, παρανοϊκός, σχιζοφρενής, μάγκας, περήφανος, γκρινιάρης, αλλά Ένας. Και μοναδικός, όπως παλιά, όπως πάντα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB