Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

fragΑυτό τώρα που βγαίνει κάθε λίγες ώρες ένας στρατηγός και λέει τη γνώμη του για τον ΠΑΟΚ εγώ δεν το καταλαβαίνω.

Και πιο πολύ δε με καταλαβαίνω εμένα, που κάθομαι και τα διαβάζω, το ίδιο κείμενο τόσο καιρό, αλλάζει μόνο η σειρά. Άσε που κάθε φορά ψαρώνω, ο στρατηγός μιλάει για τον Ιβάν, όλο πιστεύω πως έσπασε ο Μάκης τη σιωπή του και επιτέλους θα μάθουμε πέντε πράματα παραπάνω, θα δούμε την οπτική των πραγματικών εμπειρογνωμόνων και όχι κάθε μυστήριου με οικονομική δυνατότητα να πηγαίνει στο σκεπαστό και να τον βγάζουν φωτογραφίες και να είναι επώνυμος Παοκτσής, γιατί εμείς ανώνυμοι είμαστε, άμα πιάσουνε κανέναν δικό μας γράφουνε «συνελήφθη 25χρονος οπαδός», ενώ αν πιαστεί κανένας διάσημος βάζουν και το ονοματεπώνυμο και φωτογραφία από τα μπάνια στη Μύκονο, να δει ο κόσμος πού ξόδευε τα κλεμμένα, ταξικός διαχωρισμός ακόμα και στο αστυνομικό ρεπορτάζ, δηλαδή.

Έτσι είναι με τους δημοσιογράφους της πλάκας, άμα δεν έχεις τι να γράψεις δώσε βήμα στον «επώνυμο» Παοκτσή να λέει τη γνώμη του, εμείς τι γνώμη να έχουμε με πενήντα εκδρομές και διακόσια ματς ο καθένας μέσο όρο, ανώνυμοι είμαστε, άρα δε μετράμε, ποιος δημοσιογράφος να ζητήσει τη γνώμη μας. Ας μας τα πει ο διάσημος, δεν έχει σημασία γιατί είναι διάσημος, αλλά για να είναι διάσημος θα ξέρει από μπάλα καλύτερα από εμάς. Και για τον Στέφενς και για τον Τζαβέλλα και για τον Σαλπιγγίδη. Και θα καταδικάσει και τα επεισόδια των ανώνυμων όταν πρέπει, εννοείται, χωρίς δεύτερη σκέψη, αυτοί δεν ανήκουν στην οικογένεια του ΠΑΟΚ, πρέπει να απομακρυνθούν, πρέπει να ληφθούν μέτρα. Κι ας μας βάρεσαν πρώτοι οι αστυνομικοί, ας φάγαμε τις φωτοβολίδες, δεν έχει σημασία, αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι πρέπει να εξαφανιστούν για το καλό της ομάδας. Ή «της ομάδος», ο σωστός επώνυμος μιλάει με ψήγματα καθαρεύουσας για να δίνει πιο πολύ βάρος στα λόγια του. Να εξαφανιστούμε, εντάξει, να το γυρίσεις εσύ το 0-3 σε 5-3 από τα επίσημα ή να το πάρεις το διπλό από το Novasports στη βίλα σου, μη σκίσεις κανένα καλσόν μόνο έτσι που κάνεις αμπαλαέα με το ουισκάκι και δίνεις κουράγιο στους παίκτες. Επώνυμοι Παοκτσήδες, σου λέει, κάντε και ΣΦ, όπως οι γάβροι. Αλλά θα μαλώσετε για τη σειρά των ονομάτων στο πανί στο τέλος και θα το διαλύσετε.

Σοβαρά τώρα, γενικώς δεν έχω τίποτα με τους «επώνυμους» Παοκτσήδες, ούτε με τον συγκεκριμένο διάσημο μεγαλοπαοκτσή –Παοκτσής είναι κι αυτός, το καλό του ΠΑΟΚ μας θα θέλει. Το θέμα είναι αυτοί που του δίνουν μικρόφωνο συνεχώς, να λέει τα ίδια και τα ίδια, πιο σημαντικά θα σου πει ένας θείος στο καφενείο σε δύο λεπτά παρά όλη η συνέντευξη του διάσημου. Αλλά αυτά είναι προσωπικές απόψεις, εγώ τα λέω αυτά, κάποιοι άλλοι μπορεί να γουστάρουν και να θαμπώνονται, δεν ξέρω. Εγώ, ας πούμε, δώσ’ μου Σταύρο Πετρακόπουλο να διαβάζω και θα τελειώσει η μπαταρία του υπολογιστή, ο καθένας ό,τι τον συγκινεί. Αλλά έφαγα σκάλωμα, πώς γίνεται και όλοι συνέντευξη να του παίρνουν για τον ΠΑΟΚ, κάθε μέρα, ρε παιδιά, κάπου έχει συνέντευξη του στρατηγού να λέει τι πρέπει να κάνει ο ΠΑΟΚ. Μέχρι και ανοιχτή επιστολή έστειλε στον Ιβάν, τι να κάνει με τον Πάμπλο, επειδή «δεν τα ξέρει σωστά» τα πράματα (ο Ιβάν) και τα ξέρει αυτός. Και τι έγινε, κι εγώ έστειλα ανοιχτή επιστολή στον Ιβάν, όποιος θέλει στέλνει και μια επιστολή, μεγάλη αγκαλιά αυτός ο ΠΑΟΚ, έγραψε ιστορία με τη δήλωση ο συνδεσμίτης, με έχει στοιχειώσει από το συλλαλητήριο.

Και έφαγα τέτοιο κόλλημα που πήγα κι έψαξα τι είναι αυτός, ποιος είναι, τι έχει κάνει στη ζωή του, δε βρήκα τίποτα. Στρατηγός, λέει παντού, με εκτεταμένο βιογραφικό πώς έγινε στρατηγός στη γουικιπίντια που πρέπει να τα έχει γράψει μόνος του, εκτός αν υπάρχουν άνθρωποι στη γουικιπίντια που κρατάνε αρχείο την καριέρα κάθε στρατιωτικού και τις μεταγραφές του από Χίο σε Ορεστιάδα, armytransfermarkt, ας πούμε, ο άνθρωπος μόνο πότε έκανε περίπολο δεν αναφέρει. Και, διαβάζοντας, έφτασα στο συμπέρασμα πως ο τύπος υπηρετείται από τον ΠΑΟΚ και όχι το αντίθετο. Αν υπηρετείς τον ΠΑΟΚ πας στο γήπεδο, φωνάζεις, στηρίζεις, βοηθάς, τελειώνει το ματς και πας σπίτι σου μέχρι τον επόμενο αγώνα, δε μιλάς κάθε μέρα σε διαφορετικό ΜΜΕ για το ίδιο θέμα να κάνεις υποδείξεις σε προπονητές, παίκτες και διοίκηση δημοσίως, να γράφουν και να αναπαράγουν δεκάδες ιστοσελίδες τις δηλώσεις του στρατηγού, να μένει στη δημοσιότητα το όνομα διαρκώς. Το ότι τυχαίνει ο συγκεκριμένος να είναι στρατηγός δεν έχει καμία σχέση με το κόλλημά μου, ας ήταν και ο Θεός ο ίδιος, ας ήταν και βετεράνος ποδοσφαιριστής, τα ίδια θα έλεγα, αλλά κάθε πότε μιλάει ο Κούδας ή ο Σαράφης, που αυτούς να κάτσεις να τους διαβάσεις, ό,τι και να πούνε έχουν προσφέρει και έχουν ενδιαφέρον με το που ανοίγουν το στόμα τους. Και όταν αντιλαμβάνομαι πως κάποιος εκμεταλλεύεται τα τέσσερα γράμματα τον απορρίπτω. Εγώ το λέω τώρα αυτό, κανείς ας μη συμφωνήσει, έτσι το πιστεύω και το γράφω.

Να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω τι κάνει ένας στρατηγός. Κι άμα με ρωτήσει η κόρη μου μπαμπά τι είναι ο στρατηγός, πραγματικά δεν ξέρω τι θα της πω. Παίζει να της δείξω κανένα βίντεο του Μάκη στο youtube, να, παιδί μου, αυτός είναι ο στρατηγός, η δουλειά του είναι να οργανώνει, να προβλέπει και να επιβλέπει τη στρατιά στο γήπεδο και τους δρόμους. Όχι με διαταγές και υποτακτικούς, ο ίδιος τρέχει και λύνει τα προβλήματα. Και την τρομπέτα και τα πανιά και τα παλιόπαιδα τα κρυμμένα στα κάγκελα που κάνουνε αταξίες. Αλλά το πρόβλημα είναι πως η μικρή έμαθε πια πώς δουλεύει το youtube, βλέπει ένα παιδικό, πατάει από δίπλα τα προτεινόμενα, βλέπει άλλο, μετά κι άλλο και σε μία ώρα έχει φτάσει να βλέπει γκάμι μπερ στα ρώσικα. Βάλτε το να το ακούσετε, γκάμι μπερ στα ρώσικα, υπάρχει, το ακούμε σχεδόν κάθε μέρα, μετά καθίστε να αναλογιστείτε με τι μεγαλώνουν τα παιδιά του Ιβάν και της Γκοντζάρεβα και θα έχετε μια κατανόηση για τους ανθρώπους, εσείς οι γκρινιάρηδες που τους βρίζετε. Άμα της βάλω, λοιπόν, τον Μάκη να της δείξω το στρατηγό, από δίπλα προτεινόμενα βγάζει η σελίδα Νικόλα, Αλαμάνα, Μασκοφόρο, ντεμέκ ντοκουμέντο για τη βία στα γήπεδα της κρατικής τηλεόρασης, Παρασίδη, ντου στην ΕΤ3, κάτι επεισόδια στο Καραϊσκάκη και Λαζόπουλο. Εγώ το παιδί μου Λαζόπουλο να δει δεν το αφήνω, οπότε θα έχουμε θέμα αν πατήσουμε το βίντεο με τον Μάκη, πρέπει να βρω εναλλακτική.

Δε μιλάω στην τύχη, έχω γνωρίσει από κοντά τρεις στρατηγούς εγώ, χωρίς πλάκα και χωρίς ειρωνείες. Ο πρώτος ήταν γνωριμία μιας νύχτας, one night stand που λένε, μας την είχε πέσει στο άσχετο στον Έβρο και μας πήρε και μας σήκωσε, τι του ‘ρθε τώρα να κάνει έφοδο βραδιάτικα στο φυλάκιο, κι ένα κωλόπαιδο από τη Μεραρχία δε μας πήρε να μας το πει, να ετοιμαστούμε, να πηγαίναμε τουλάχιστο μέχρι τις σκοπιές που είχαμε βάλει κάτι σκιάχτρα με κράνη στις δύο εισόδους να τρομάζουν τα κοράκια. Μπήκε την ώρα του πλέι στέισον, Fifa99 παίζαμε για τους σχετικούς, τι γίνεται εδώ, όπα, μεγάλε, εσένα κάπου σε ξέρω, όλοι όρθιοι, πώς τρέχουν τα μυρμήγκια να σωθούν και πάνε γύρω γύρω, κάπως έτσι κι εμείς, δεν έπιανε το τηλεκοντρόλ, πατούσα, πατούσα, είχε φτάσει δίπλα μου ο στρατηγός στο θάλαμο κι εγώ ακόμα προσπαθούσα να το κλείσω το ρημάδι κι αυτό δεν έκλεινε, EA Sports, ιτς ιν δε γκέιμ, με τίποτα όμως, το παράτησα, στρατηγέ μου, στρατιώτης πεζικού τάδε και τα λοιπά.

Ποιος είναι υπεύθυνος εδώ, ποιος να είναι, εγώ ήμουν. Στείλε κόσμο στις σκοπιές τώρα αμέσως, μη σε πάρει και σε σηκώσει. Στέλνω τους δύο νέους, πόσο είναι το ματς, ρωτάει ο στρατηγός, τι να σου πω, στρατηγέ μου, εφτά-έξι χάνουμε με τη σειρούλα από εδώ αλλά την ώρα που μπήκατε ήμασταν για την ισοφάριση. Ποιος παίζει, ξαναρώτησε απορημένος, Βραζιλία-Γερμανία, του λέω εγώ, βρε ποια Βραζιλία στο Euro, με κοροϊδεύεις, άιντε μεγάλε χαμπάρι δεν πήρες ότι παίζουμε πλέι-στέισον, πίστευε πως βλέπαμε ματς, ήταν τότε το Euro2000. Τι να κάνω, του εξήγησα τι ήταν όλα εκείνα τα τηλεκοντρόλ, πώς παιζόταν, αλλά πάνω που πίστευα πως ψήθηκε και θα παίζαμε να του ρίξουμε μια πεντάρα του στρατηγού, έφυγε, όχι πολύ νευριασμένος, με τα γνωστά κηρύγματα ο εχθρός και ο νους σας και τα μάτια σας δεκατέσσερα. Δεν ξέρω τι πήγε κι είπε στο διοικητή, αλλά λίγες μέρες μετά στην αναφορά τάγματος ρώτησε «έχουμε κανέναν πλακατζή», γιατί ήθελε να περάσει πλακάκια στην τουαλέτα, και γύρισε προς εμένα να διευκρινίσει «δεν εννοώ τέτοιον πλακατζή σαν εσένα», μπροστά σε 500 άτομα.

Τους άλλους δύο στρατηγούς τους γνώρισα πιο στενά, αλλά και πάλι δεν κατάλαβα τι δουλειά κάνουν. Φτάνοντας στη Λέσχη Αξιωματικών με απόσπαση, με χώνουν με το λουκάνικο στο χέρι ως σερβιτόρο του στρατηγού, επειδή είχε πει αυτός που με έστειλε πως δούλευα σερβιτόρος. Σου λέει επαγγελματίας είναι, θα τον εξυπηρετήσει το στρατηγό. Εδώ να σημειώσω, επειδή όποτε λέω ότι ήμουν σε Λέσχη Αξιωματικών όλοι με φωνάζουν βύσμα και κομματόσκυλο, πως η μάνα μου δούλευε τότε καθαρίστρια κι έτσι όπως σκούπιζε τη ρώτησε ο κατάλληλος άνθρωπος τι έχεις, μάνα του Ισοβίτη, και είσαι συννεφιασμένη σήμερα, τι έπαθες, πένθος έχεις, του είπε η μάνα μου αχ, το τζιέρι μου, στο Νευροκόπι, κρύο, χιόνια, έχει και τη μέση του, πονάει όλη μέρα, τον έχουνε δώδεκα ώρες σκοπιά δίπλα στους λύκους, το σπλάχνο μου, αχ, και να μην μπορώ να τον βοηθήσω, αχ τι θα κάνω, αχ τι μας βρήκε χειμωνιάτικα και τέτοια, θα μου πεθάνει το παιδί. Ο κατάλληλος άνθρωπος τη ρώτησε τι ειδικότητα έχω, αυτή του είπε «σερβιτόρος», άκυρο μεν, έπιασε δε. Ε, να τον στείλουμε στη Λέσχη, τον μικρό, να μην πονάει η μέση του από το κρύο, τόσους χαλβάδες έχουν μαζέψει εκεί, ας πάει και κάποιος που ξέρει τη δουλειά. Παρασκευή πρωί η συζήτηση, Σάββατο πρωί είμαι με απόσπαση στη Λέσχη Αξιωματικών μέχρι που απολύθηκα.

Ο πρώτος στρατηγός ήταν βάζελος. Κρητικός βάζελος, ταγμένος, μεγάλο κοπρόσκυλο. Είχε αποκλειστεί ο Παναθηναϊκός από το Champions League και δεν μπορούσε να το χωνέψει, οπότε έκραζε σε κάθε ματς, που αναγκαστικά τα έβλεπα μαζί του για να έχει παρέα και να κάνει ποδοσφαιροκουβέντα. Αξέχαστο το Μπαρτσελόνα-ΑΕΚ 5-0, μέχρι και σαμπάνιες άνοιξε, αφού αποκλείστηκαν αυτοί από την Ευρώπη έπρεπε να αποκλειστούν όλοι, σαμπάνιες για τον πόνο του άλλου. Την Καθαρά Δευτέρα είχε μαζευτεί όλη η στρατιωτική δύναμη της Μεραρχίας στα ΚΑΑΥ, μεγάλη ψυχαγωγία μιλάμε, με έστελνε κάθε πέντε λεπτά στο αμάξι του ο στρατηγός να του λέω το σκορ ΑΕΚ-Ολυμπιακός, φώναζε «στρατιώτη, αναφορά», τον πλησίαζα έτσι που καθόταν ανάμεσα σε ταξίαρχο και συνταγματάρχη και του ψιθύριζα στο αυτί το σκορ και την εξέλιξη, γιατί ήθελε και λεπτομέρειες. Στο τελικό σκορ 1-2 ο γάβρος, τρελό χαμόγελο ο στρατηγός, κέρνα όλο το μαγαζί, ας πούμε, τώρα που το σκέφτομαι μεγάλο κόλλημα με την ΑΕΚ τραβούσε. Πήρε μετάθεση αυτός κάποια στιγμή, ήρθε άλλος.

Ο νέος στρατηγός όχι μόνο ήταν Παοκτσάκι, όχι μόνο Σαλονικιός, αλλά έμενε και πενήντα μέτρα από το σπίτι μου. Στον ίδιο Μασούτη ψωνίζαμε, τον έβλεπα και μετά που απολύθηκα, ωραίος τύπος, αλάνι. Μια ζωή με τη χιαστί παντόφλα του στρατού, την καφέ, όπως ας πούμε ο Νεϊμάρ έχει συμβόλαιο με την Αντίντας και πρέπει να κυκλοφορεί μόνο με Αντίντας χειμώνα-καλοκαίρι αλλιώς έχει ρήτρα άμα βγει βόλτα με Στράικ, έτσι και ο στρατηγός, Μασούτη τον έβλεπες, στο βενζινάδικο τον έβλεπες, στο δρόμο τον έβλεπες, με την καφέ παντόφλα του στρατού, δεν ξέρω τι ρήτρα είχε άμα έβγαινε με κανονική σαγιονάρα. Τι ομάδα είσαι, ΠΑΟΚ, α, ωραίος, καλά θα περάσουμε.

Κι αυτός τι ακριβώς έκανε εκεί πέρα δεν κατάφερα να μάθω. Ερχόταν το πρωί στη στρατηγική αίθουσα, ένα τραπέζι μακρινάρι δέκα μέτρα για τα τσιμπούσια, καμιά φορά καλούσε και το δεσπότη να πιούνε μαζί ελληνικό, από τα χεράκια μου, άλλον δεν άφηνε να του φτιάξει καφέ. Τα λέγανε με τον παπά για τον ΠΑΟΚ, για το Πρωτάθλημα γενικώς αλλά και για την τοπική ομάδα που ήθελε στήριξη, να στείλω φαντάρους στο γήπεδο, έλεγε ο στρατηγός, όχι τέτοια στήριξη, στρατηγέ μου, έλεγε ο παπάς. Και να παίζει εκείνο το τρελό Ολυμπιακός-Ηρακλής 5-4 και να έχει ο στρατηγός κόσμο στην αίθουσα και να μην μπορεί να το δει, είχε τρελή αγωνία ποιος θα περνούσε μαζί μας τελικό, του έλεγα τη διακύμανση από μακριά, το σκορ άλλαζε κάθε πέντε λεπτά, κάποια στιγμή τους παράτησε τους απεσταλμένους του Υπουργείου τι ήταν και είχε έρθει κάτω, δήθεν πήγε τουαλέτα, έμεινε στο τελευταίο τέταρτο να δει τον αγώνα μαζί μας και τον περίμεναν οι γυαλάκηδες.

Και βγαίνει η ημερομηνία του τελικού στη Νέα Φιλαδέλφεια. Άγχος μεγάλο εγώ, πώς θα γίνει να πάω, που ακόμα δε θα είχα απολυθεί και άδεια δεν έμενε άλλη. Τα βάλαμε κάτω με το στρατηγό, θα πας, δεν υπάρχει περίπτωση, κάπως θα το κάνουμε και θα πας. Στον ημιτελικό με τον Απόλλωνα είχα πάει αυθημερόν, δεν υπήρξε πρόβλημα, αλλά τώρα είχαμε ολόκληρο ταξίδι. Μεταφέρουμε στο ημερολόγιο όλα τα προγραμματισμένα τσιμπούσια με τις τσιπούρες και τις κρεμ καραμελέ που καλούσε τους πάντες, δημάρχους, νομάρχες, παπάδες, παράγοντες. Άμα δε χωρούσαν, βάζαμε ένα νωρίς, στη 1 και άλλο το απόγευμα, κατά τις 5. Θα φάω δύο φορές εκείνη τη μέρα, τι να κάνω, θα θυσιαστώ για σένα να εξυπηρετήσουμε όλο τον κόσμο για να πας στον τελικό. Έπρεπε να ήμουν εκεί στα τσιμπούσια, δεν το συζητούσαμε αυτό, οι άλλοι στη Λέσχη ούτε την κουβέρτα τους να τινάξουν δεν μπορούσαν, κάτι χαλβάδες με βύσματα όλοι μαμάκηδες, ούτε να τους βλέπει δεν ήθελε. Είχαμε έναν άλλο καλό, αλλά ήταν προηγούμενη σειρά και είχε απολυθεί, δεν έμενε κάποιος έστω να σερβίρει δίχως να τους κάψει όλους με τη σουπιέρα.

Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος, τα ταιριάσαμε όλα ωραία, έβγαινε κενό Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή. Να φύγω, δηλαδή, από Παρασκευή μεσημέρι, να κατεβώ Αθήνα για το ματς και Δευτέρα να είμαι πίσω για τις τελευταίες μέρες μου στη Λέσχη που μέχρι να φύγω τελευταίο βράδυ στο Νευροκόπι να πάρω την απόλυση με είχε να καθαρίζω ψάρια με το ειδικό μαχαιράκι μην κάτσει κανένα κόκκαλο στο λαιμό των καλεσμένων. Φτάνει η μέρα, φεύγω Θεσσαλονίκη, κάνω τις απαραίτητες συνεννοήσεις, Σάββατο ξημερώματα κατεβαίναμε για τον τελικό. Για το 4-2, που τότε ακόμα δεν το ξέραμε το σκορ, αλλά το λέγαμε, πάμε για τέσσερα, άλλο εννοούσαμε, άλλο έγινε τελικά.

Είκοσι εφτά χρόνια που είμαι Παοκτσής, έχουμε παίξει τέσσερις τελικούς. Μεγάλη συχνότητα, τι να σας πω. Στους τρεις πήγα, αυτόν τον έχασα. Χτυπάει το ξυπνητήρι, το κλείνω, ξαναχτυπάει, το κλείνω, λέει η σύζυγος σήκω, θα αργήσεις για την εκδρομή. Κι εκείνη τη στιγμή με πλακώνουν δεκαεπτάμισι μήνες κούραση, όλο το σώμα, οι μύες, τα κόκκαλα, οι αρτηρίες, το πάγκρεας, το μυαλό πιο πολύ, πόναγε το μυαλό, όλα μου έκατσαν στο κεφάλι και μούδιασα, το Κιλκίς, τα Γιάννενα, η Καβύλη, το Νευροκόπι, η Λέσχη, τα φυλάκια, οι σκοπιές, οι περίπολοι, η παράνοια, ο χαμένος χρόνος από τη ζωή μου, η αϋπνία, πάνω απ’ όλα, ο ΠΑΟΚ δεν κατάφερε να με πάρει μαζί του, σπάνιο αλλά συνέβη, έγειρα στο κρεβάτι και ξύπνησα το απόγευμα. Βρίζοντας, εννοείται, καλά γιατί δε με σήκωσες με το ζόρι ρε χάνω τον τελικό ρε χωρίς εμένα πώς θα πάρουμε την κούπα ρε πλάκα με κάνεις ρε δε με ξέρεις τι ύπνο και ξεκούραση ρε επικοινωνείς ρε θα έχει κενό στην κερκίδα ρε τι θα κάνουν χωρίς εμένα ρε πέντε γκολ θα φάμε ρε άρχισε το ματς, το κάρφωσε νωρίς ο Εγκωμίτης, όλα κομπλέ. Χαλάλι, ας το χαρούν οι άλλοι από κοντά, η κούπα είναι κούπα κι από απόσταση.

Τρεις στρατηγούς γνώρισα κι ακόμα αναρωτιέμαι ποια είναι η δουλειά τους και γιατί πληρώνονται για να τρώνε και να ταΐζουν όλο τον κόσμο. Οι από κάτω τους έχουν κάποια άλφα αποστολή, μια δουλειά, κάποιο σκοπό, ας πούμε, ένας είναι στα καύσιμα, ένας στον εφοδιασμό, ένας στα γραφεία, κάτι κάνουν, τέλος πάντων, κάτι να δικαιολογεί την παρουσία τους. Ίσως να είναι διαβαθμισμένο απόρρητο και να μην μπορεί να το καταλάβει ένας απλός φαντάρος, τι να σας πω, πάντως εγώ που είχα τους δύο από κοντά όλη μέρα μόνο στα όνειρά τους αν έκαναν κάτι, στον ξύπνιο τους έτρωγαν, έβλεπαν μπάλα και συζητούσαν για μπάλα. Ο συγκεκριμένος υπερπαοκτσής στρατηγός μπορεί όντως να έκανε κάποια δουλειά και γι' αυτό να έγινε διάσημος, μπορεί και να έσωσε τη χώρα κι εγώ να μην το έμαθα, να σταμάτησε μια εισβολή με τις στρατηγικές του κινήσεις, δεν ξέρω, πάντως οι συνάδελφοί του που γνώρισα δεν ασχολήθηκαν με κανένα πρακτικό θέμα, μόνο θεωρία του ποδοσφαίρου.

Να ακούσω και να διαβάσω τι έχει να πει οποιοσδήποτε για τον ΠΑΟΚ, ο ηλεκτρολόγος, ο ψαράς, ο χαμάλης, ο σερβιτόρος, ο λογιστής, ο οδοκαθαριστής, ο ταξιτζής, ο προποτζής, ο συγγραφέας, ο δημοσιογράφος, ο μανάβης, ο άνεργος, ο μαθητής, ο σπουδαστής, ο πορτοφολάκιας, ο στρατηγός, ο ανθυπολοχαγός, ο αστυνόμος, όλοι έχουν κάτι να πουν, ελεύθερα, κάθε γνώμη σεβαστή. Και στον καφέ αυτό κάνουμε, λέει ο καθένας τι πιστεύει για τον ΠΑΟΚ, λες εσύ, λέω εγώ, κουβέντα να γίνεται. Αλλά δε φιλοξενούν καθημερινά οι εφημερίδες δηλώσεις συγκεκριμένου ταξιτζή ή συγκεκριμένου σπερματεγχύτη ή συγκεκριμένου γραφίστα. Κάθε μέρα πρώτη μούρη τι έχει να πει ο στρατηγός για τον ΠΑΟΚ, που λέει και πως αρνήθηκε το προεδριλίκι επειδή αυτός έχει μάθει να είναι καλός στη δουλειά του, και ποια είναι η δουλειά σου, ρε στρατηγέ, πες μας πρώτα τι δουλειά έκανες που ήσουνα στρατηγός να καταλάβουμε και μετά πες μας και τα υπόλοιπα. Μου φαίνεται πως πιο πολύ να γράφουν για σένα θέλεις, βολεύει ο ΠΑΟΚ, δίνει αξία σε ό,τι λες όταν δεν έχεις κάτι να πεις, σε κρατάει στη δημοσιότητα. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει κανείς ή αν βρίσκομαι στον κόσμο μου λόγω κολλήματος, μπορεί να είναι κι έτσι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB