Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

pankis- Μαζί κατεβήκαμε.
- Ναι.
- Αλλά στον γυρισμό δεν ήσουν μαζί μας.
- Εσύ δεν ήσουν μαζί μας.
- Εγώ ήμουν μαζί σας.
- Κι εγώ ήμουν μαζί σας.
- Αλλά εσύ δεν ήσουν.
- Ήμουν, αλλά εσύ δεν ήσουν.
- Κάτσε, ρε, με το ίδιο πούλμαν δεν κατεβήκαμε;
- Με το ίδιο.
- Αλλά δεν γυρίσαμε με το ίδιο.
- Σωστά.
- Ε, αυτό λέω, δεν ήσουν στο πούλμαν της επιστροφής.
- Ρε μαλάκα, εσύ δεν ήσουν στο πούλμαν της επιστροφής.
- Ε, αφού εγώ γύρισα.
- Κι εγώ γύρισα.
- Και πώς γίνεται;
- Δεν γίνεται.
- Πάμε πάλι. Κατεβήκαμε Πειραιά μαζί.
- Ναι.
- Μαζί μπήκαμε στο γήπεδο.
- Ναι.
- Μαζί βγήκαμε από το γήπεδο.
- Ναι.
- Μαζί ήμασταν στον ηλεκτρικό.
- Ναι.
- Μετά χάθηκες, δεν ήσουν στο πούλμαν της επιστροφής.
- Όχι, εσύ χάθηκες, εσύ δεν ήσουν στο πούλμαν της επιστροφής.
- Τα μπερδεύεις τώρα.
- Εσύ τα μπερδεύεις.
- Πάμε άλλη μία.
- Πάμε. Κάτσε να φέρω μπύρες.

Κάτι ώρες αργότερα, γύρισε ο Νίκος και είπε «ρε μαλάκα, μήπως ένας από τους δύο γύρισε με άλλο πούλμαν» και ολοκληρώθηκε η κουβέντα, όπως όλες οι σουρεαλιστικές κουβέντες μαζί του, που δεν σε άφηνε να βαριέσαι ποτέ και εκεί που δεν το περίμενες σου άνοιγε τη σκέψη με μια ατάκα από το πουθενά, επειδή ο Νίκος, ο «Νίκος ο Πάνκης», δεν ήταν συνηθισμένος άνθρωπος και δεν κουβαλούσε ένα συνηθισμένο μυαλό.
Νιώθω ευλογημένος που τον γνώρισα, που με θεωρούσε ως φίλο του, που μοιραστήκαμε πριν τριάντα χρόνια και πριν είκοσι χρόνια και πριν δέκα χρόνια και πριν λίγους μήνες μια αγκαλιά στην κερκίδα, μια θέση στο πούλμαν, έναν καφέ στο στέκι, μια μπύρα στον σύνδεσμο. Στη στενοχώρια μου, σκέφτομαι πως, τουλάχιστον, πρόλαβε να νιώσει πόσο τον αγαπάμε, πόσο του στεκόμαστε, πόσο τον θεωρούμε κύτταρο της μεγάλης μας παρέας που ζει και πεθαίνει ασπρόμαυρη ως την τελευταία ανάσα.
Old School Never Dies, αγαπημένο μου ζιζάνιο.

diakopi«Ο ΠΑΟΚ».

Το πλυντήριο, το τρίτο ή τέταρτο πλυντήριο του Σαββατοκύριακου δεν είχε τελειώσει. Στον φούρνο το κριθαράκι, με το μοναδικό κομμάτι κρέας που είχε απομείνει χθες το μεσημέρι στον χασάπη, «μας την έπεσαν σήμερα, τα πήρανε όλα, ούτε κιμά δεν έχω να σε δώσω», φαγητό για δυο μέρες, που λέει η Άννα, φαγητό που θα φάμε σήμερα και θα έχει για αύριο, να τους βάλουμε στο σχολείο, να μην μαγειρεύουμε μεσημέρι και βράδυ. Το λάπτοπ «στα τελευταία του» από το 2017, αρνείται να πεθάνει και μας εκπλήσσει σε κάθε επανεκκίνηση, με ανοιχτά αρχεία, κόπος ωρών από το πρωί, δίχως να έχει σωθεί τίποτα επειδή οι κακές συνήθειες δεν κόβονται ποτέ. Τα κινητά αφόρτιστα, ποιος νοιάζεται, σπίτι είμαστε, πού να πάμε. Ο θερμοσίφωνας ζεσταίνει το νερό για τα μακρόσυρτα μπάνια-καυγάδες της Κυριακής, μετά τα μακρόσυρτα διαβάσματα-καυγάδες της Κυριακής, δεν θέλω να κάνω μπάνιο, δεν θέλω να βγω ακόμα από το μπάνιο, δεν θέλω μαλακτική, δεν θέλω κόμπους στα μαλλιά, δεν θέλω αυτή την πετσέτα, δεν θέλω αυτή την πιτζάμα. Η τηλεόραση παίζει παιδικά, «ως τις τρεις», ξέρουν, πάντα ξέρουν επειδή πάντα ρωτάνε, «τι ώρα έχει σήμερα ΠΑΟΚ», να κάνουνε τα κουμάντα τους.

Read more ...

rodoH KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να αντιδράσει στη διαιτησία του αγώνα με την ΑΕΚ με ένσταση. Ταυτόχρονα, επέλεξε να δημιουργήσει ένα δεδικασμένο, δίνοντας τη δυνατότητα σε κάθε ομάδα που χάνει στο τέλος να ζητά επανάληψη του αγώνα. Όλο και κάτι θα βρίσκεται, μία επαναφορά, μία πατημένη γραμμή, ένα σπρώξιμο στο σκριν ή το μπλοκάουτ. Κυρίως, έδωσε τη δυνατότητα στους αντιπάλους της να την ψάχνουν πάρα πολύ, όπως έγινε σήμερα.

Η άποψή μου για την ένσταση είναι εντελώς αντίθετη. ΠΑΟΚ είσαι, δεν κάνεις ενστάσεις, φροντίζεις για το δίκαιο την ώρα του αγώνα. Με φωνές, με διαμαρτυρίες, με ντου, με ό,τι έχεις διαθέσιμο. Αν δεν μπορείς, είσαι λίγος, δεν κάνεις. Ειδικά όταν σε σφάζουν επί τριάντα εννιά λεπτά και πενήντα δευτερόλεπτα και ασχολείσαι με μία φάση στη λήξη -τα ματς κρίνονται απ' την αρχή ως το τέλος. Ήταν, ναι, το μεγαλύτερο σφαγείο που έχουμε να θυμόμαστε στο ελληνικό μπάσκετ, καθώς είναι ξεκάθαρο πως οι διαιτητές εκούσια αποφάσισαν να καθορίσουν τον νικητή και δεν επρόκειτο για κάποιο λάθος της στιγμής, που το συγχωρείς, ως ανθρώπινο. Αλλά «ένσταση»; Ποτέ.

Μια ομάδα προπονείται επί μέρες, ταξιδεύει, αγωνίζεται, σχεδιάζει, ιδρώνει, χαίρεται, λυπάται, πανηγυρίζει, χτυπιέται για αυτά τα σαράντα λεπτά. Η δυνατότητα της επανάληψης αυτών των σαράντα λεπτών σημαίνει πως μια εβδομάδα κούρασης, σχεδίων, προπόνησης και ένα μακρινό πηγαινέλα έγιναν μάταια, επειδή μία απροσεξία, ένα λάθος, «έκρινε» το αποτέλεσμα.

Μα για να φτάσεις να κρίνει μια φάση το αποτέλεσμα, σημαίνει πως άλλες δεκάδες φάσεις το έχουν ήδη κρίνει, του έχουν δώσει το δικαίωμα να κριθεί στην τελευταία ανάσα. Γιατί να μην αντιμετωπίζονται όλες οι φάσεις με την ίδια βαρύτητα; Ένσταση επειδή στο πρώτο δεκάλεπτο έγιναν βήματα με συνέπεια αντί να ισοφαρίσουμε να μείνουμε τέσσερις πόντους πίσω, ένσταση επειδή στο δεύτερο δεκάλεπτο δόθηκε λάθος φάουλ και ο παίκτης μας έκανε το δεύτερο φάουλ του με συνέπεια να κάνει το τρίτο πριν το ημίχρονο και το τέταρτο στο τρίτο δεκάλεπτο και μετά έπαιζε χωρίς να μπορεί να μαρκάρει και να γιατί χάσαμε, κύριε πρόεδρε. Ένσταση. Επανάληψη. Να παίζουμε για πάντα, μέχρι να μην γίνει ούτε ένα λάθος απ' τους διαιτητές ή να βάλουμε ρομπότ ή να ελέγχουμε κάθε φάση στο VAR και να διαρκούν τα παιχνίδια είκοσι ώρες το καθένα.

Ναι, ξέρω, είμαι υπερβολικός.

YerkaΤο μυαλό μου έχει αποκλείσει από τη μνήμη τη φρίκη και τα τραύματα της ζωής μου στην κλειστή κοινωνία του χωριού. Επιλέγει να θυμάται τα όμορφα, τα συναισθήματα της παιδικής ηλικίας που μου φέρνουν χαμόγελα και νοσταλγία, όχι σφίξιμο στο στομάχι ή ταχυκαρδία όταν ξεχνιέμαι και επανέρχονται εικόνες και ήχοι από ένα παρελθόν μιζέριας και πνευματικής μοναξιάς. Μ' αυτό το φίλτρο, είχα ζητήσει από την Άννα να σκεφτεί την πιθανότητα επιστροφής στο χωριό, όταν και αν κάποτε κάναμε παιδιά –«να μεγαλώσουν όπως εμείς, ξένοιαστα, ελεύθερα, να έχουν χώρους για παιχνίδι, φίλους σε κάθε σπίτι στη γειτονιά». Ήταν αρνητική. Κάθετη. Δεν υπήρχε περίπτωση. Δεν θα ξαναγυρίσουμε στις πατρίδες που μισήσαμε περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Με προστάτεψε, ως συνήθως, από τον εαυτό μου. Τις ακατανόητες παρορμήσεις και την παράλογη λογική των αποφάσεων που λαμβάνω βασιζόμενος στο κριτήριο «ντάξει, όλα θα πάνε καλά».

Read more ...

noor 1 720x415Υπάρχουν δύο σοβαροί λόγοι που, όπως το καταλαβαίνω από το κλίμα της επόμενης μέρας στο ασπρόμαυρο σύμπαν, ίσως να είμαι ο ψυχραιμότερος Παοκτσής του κοινωνικού μου περίγυρου. Δεν με επηρέασε, δηλαδή, η ουσιαστική απώλεια του Πρωταθλήματος μετά τη χθεσινή αγωνιστική ήττα, στο μέγεθος που διαπιστώνω πως επηρέασε τους περισσότερους. Σαφώς, η ήττα είναι ήττα, η ήττα εντός έδρας πονάει περισσότερο, η ήττα από την πιο σιχαμένη ομάδα στην ελληνική ποδοσφαιρική ιστορία, η ήττα που στερεί έναν τίτλο. Αλλά δεν ήταν η ήττα που θα με αναγκάσει να μην μπορώ να περπατήσω με ψηλά το κεφάλι σήμερα το πρωί -την περιμένω σχεδόν τριάντα χρόνια κι ακόμα δεν ήρθε. Άλλο η ηττοπάθεια, άλλο η μιζέρια, άλλο η αντοχή στην ήττα. Στο μυαλό μου, τουλάχιστον.

Read more ...

paokpao2 0Τόσες δεκαετίες γέμιζαν οι αθηναϊκές εφημερίδες με ειρωνεία, απαξίωση και χλεύη στις κραυγές του «τριτοτέταρτου» ΠΑΟΚ, που έπρεπε «να φτιάξει ομάδα και μετά να μιλάει για τη διαιτησία». Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξε η εποχή, γύρισε ο τροχός: Η αγωνιστική αδυναμία πάει να καλυφθεί με μπαλώματα «αδικιών», να κυλήσουν οι μέρες, να ξεχαστεί το χάλι, να μείνει η λάσπη.

Ας μη θυμάται ο αυριανός οπαδός του Παναθηναϊκού πως ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ του έτρεχε με εφημερίδες του Ολυμπιακού να τιμωρήσει τον ΠΑΟΚ, έκανε μούγκα, αυτός και όλη η ομάδα του, στη σφαγή της στον Πειραιά, κατέθεσε στο δικαστήριο ως πιο γαύρος από τους γαύρους.

Ας μη θυμάται ο αυριανός οπαδός της ΑΕΚ πως αυτός που έριξε την ομάδα του στη Γ’ Εθνική για να την πάρει τσάμπα από την πολλή του την αγάπη έμεινε στη μία κούπα μετά από είκοσι τέσσερα χρόνια κι άφησε την Ένωση «τριτοτέταρτη» πάνω στη μεγάλη της ώρα, χάνοντας τρεις συνεχόμενους τελικούς από την ίδια ομάδα και για όλα αυτά φταίει ο Κομίνης που άφησε το οφσάιντ στον Βόλο κι όχι που δεν είδε το πέναλτι λίγο πριν ή έφαγε το τραμπούκο στην Τούμπα, ας μην μάθει ποτέ τι απέγιναν τα έσοδα από το Τσάμπιονς Λιγκ και σε ποιους παίκτες επενδύθηκαν για να παραμείνει η ΑΕΚ ψηλά.

Ας μη θυμάται ο αυριανός οπαδός του Ολυμπιακού πως αυτό το ολιγόλεπτο διάλειμμα στους Πρωταθλητές Ελλάδας στο οποίο πρωταγωνίστησαν η ΑΕΚ κι ο ΠΑΟΚ ήταν συνέπεια της δικής τους κατάρρευσης, μαθημένοι δύο δεκαετίες στον πλήρη έλεγχο των πάντων στο ελληνικό ποδόσφαιρο και ανήμποροι να αντιδράσουν όταν πρέπει να λειτουργήσουν σε πλαίσιο ισονομίας, ας μην μάθουν ποτέ ποιος οδηγούσε το άσπρο Πόλο, ποιος έφερε την πρέζα, ποιος εκβίαζε, τραμπούκιζε, διέλυε, εξαφάνιζε, σκότωνε, απειλούσε.

Ας θυμούνται, όλοι αυτοί, μονάχα πως «για όλα έφταιγε ο ΠΑΟΚ». Όσο τους φταίει ο ΠΑΟΚ, δεν θα διορθώνουν τίποτα. Δεν μας χαλάει καθόλου. Ας ανοίξουν στην τύχη ένα Φως, μία Ηχώ, μία Ώρα, μία Sportime ή τις αθλητικές σελίδες των αθηναϊκών πολιτικών εφημερίδων του τελευταίου μισού αιώνα κι ας αλλάξουν απλώς τα ονόματα: Θα βρουν τους σημερινούς τους εαυτούς εκεί όπου τότε έγραφε «ΠΑΟΚ».

2tonoiΑπό τη μία, έχουμε έναν άνθρωπο που κατηγορείται από την Ελληνική Δικαιοσύνη, κατόπιν ερευνών, ανακρίσεων, καταθέσεων, ηχογραφήσεων, μαρτύρων, πως είναι ο μεγαλύτερος εγκληματίας που υπήρξε ποτέ στην ιστορία της χώρας: Πως έκανε εμπόριο ηρωίνης, όντας υπεύθυνος για χιλιάδες θανάτους, πως διηύθυνε εγκληματική οργάνωση αποφασίζοντας για γεγονότα που έστελναν δεκάδες, εκατοντάδες εκατομμυρίων σε όποια κατεύθυνση ήθελε, διαχειριζόταν ζωές, καριέρες και υπολήψεις, δωροδοκούσε, εκβίαζε, εξαφάνιζε. Ή και όχι -το τεκμήριο αθωότητας ισχύει ως την τελευταία απόφαση του τελευταίου δικαστηρίου. Αλλά από τον Ιούνιο του 2015 πρέπει να συλληφθεί μόλις ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο και δεν τον συλλαμβάνει κανείς -ένα δείγμα της γενικότερης πολιτικής σαπίλας που δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς Έλληνας πολίτης.

Read more ...

abelΗ φετινή ποδοσφαιρική ιστορία του ΠΑΟΚ είχε γραφτεί, στο μεγαλύτερο μέρος της, από τον Ιούνιο. Από τον τρόπο που χειρίστηκε η διοίκηση τον πιο επιτυχημένο προπονητή της, τον οποίο είχε ήδη ταλαιπωρήσει σε όλη τη διάρκεια της προηγούμενης σεζόν. Η αποχώρηση Λουτσέσκου γκρέμισε το τέλειο, το ιδανικό κλίμα που είχε φέρει τον ΠΑΟΚ στην ονειρική κατάκτηση του αήττητου πρωταθλήματος και του νταμπλ, με αποκορύφωμα το τρίτο σερί Κύπελλο, πάλι εκτός έδρας. Οι -ακόμα και σήμερα- ακατανόητες μεταγραφικές κινήσεις: Ο Στοχ των τριών αγώνων Πρωταθλήματος σε 22 αγωνιστικές (βγήκε και στους τρεις), ο Ροδρίγο των δύο βασικών συμμετοχών και της μιας αλλαγής, ο Μιχάι της καμίας συμμετοχής, ο Ντάγκλας και ο Εσίτι που μαζί δεν έχουν παίξει συνολικά όσο ένας Σάκχοφ ή, έστω, ένας Κάνιας. Ο Ζίφκοβιτς, που μάλλον είχε έρθει απλώς ως καλό μπακάπ του Πασχαλάκη και έπεσε πάνω στην κακή του ώρα. Το τσίρκο με τον Βαρέλα, που έφυγε ανένδοτος αποχαιρετώντας μας για πάντα, για να επιστρέψει παρακαλώντας και να αρχίσει λίγο μετά πάλι να παρακαλάει να φύγει και ουσιαστικά δεν επέστρεψε ποτέ μένοντας μια σκιά του εαυτού του με σοβαρές ευθύνες στις περισσότερες αγωνιστικές μας αποτυχίες.

Read more ...

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB