Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

paoktouΌσο κι αν στο μυαλό μας έχουμε φτιάξει το μύθο της Τούμπας ως η «απόλυτη έδρα», οι αριθμοί δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο, από όποια πλευρά κι αν το δεις.

Read more ...

j2016 Σεπτεμβρίου 1992, Παρίσι. Τέσσερις μέρες ήδη στο δρόμο, τέσσερις μέρες σαν τέσσερις μήνες με τόσες καγκουριές στη διαδρομή. Από νωρίς στο γήπεδο για να πάρουμε εισιτήρια, για το παιχνίδι που θα έγραφε το πρώτο κεφάλαιο της πιο μαύρης βραδιάς στην ευρωπαϊκή μας ιστορία, δύο βδομάδες μετά. Το πανί θα κρεμιόταν στα παριζιάνικα κάγκελα λίγες ώρες πριν μπει ως παρμπρίζ πίσω, αντικαθιστώντας το τζάμι που μας κατέβασαν μετά το ματς, παίρνοντας εκδίκηση για τις μεσημεριανές φάπες και μας ανάγκασαν να περάσουμε τις Άλπεις τουρτουρίζοντας, χωρίς φαγητό επειδή είχαμε αδειάσει τις κονσέρβες Ζβαν στους δρόμους της Πόλης Του Φωτός αμυνόμενοι μέσα από τα θρύψαλα. Αξέχαστο το ντου της εισόδου, όπου διαπιστώσαμε πως μας είχαν στο κάτω διάζωμα και ακριβώς από πάνω μας βρίσκονταν πολιτισμένοι οπαδοί της Παρί Σεν Ζερμέν -ως απολίτιστοι για τον πολιτισμό τους, σε λίγα λεπτά τους είχαμε διώξει, μαχόμενοι εμείς από κάτω κι αυτοί από πάνω, τα θυμάμαι και γελάω.

Στη φώτο ο Πολύζος, ο φίλος του ο Κατερινιώτης, ο Ρωχάμης, ο Κώστας, ο Τάσος από τη Γερμανία που μας βρήκε εκεί, ο Άντι, εγώ, έξω από το Παρκ Ντε Πρενς, εκατό μέτρα από τους ντεμέκ άγριους σκίνχεντ της Παρί. Μισό ντου δουλειά, να ζήσουμε να τους θυμόμαστε. Ένα πούλμαν εμείς, ένα πούλμαν οι Δυτικοί οι ατρόμητοι, που τράκαραν, έβαλαν γύψους και γάζες και συνέχισαν με άλλο πούλμαν και συναντηθήκαμε στα Ηλύσια Πεδία, σαν εκδρομή νοσοκομείου αυτοί, οι μισοί μπανταρισμένοι, σαν απόδραση ψυχιατρείου εμείς, όλοι ψυχασθενείς. Για τον ΠΑΟΚ. Μόνο για τον ΠΑΟΚ. Ισόβια.

Όλα τα χωριά στην καρπαζιά

j23

Είναι πλέον ολοφάνερο πως στα κορεό των γάβρων εμπλέκονται Παοκτσάκια που τους τρολάρουν.

j26

20 χρονών δεν έχει δικαιολογίες. 20 χρονών ψηφίζεις, οδηγείς, εργάζεσαι. 20 χρονών δεν είσαι αγοράκι, είσαι άντρας. Αντρίκεια, λοιπόν, ο κύριος Γεώργιος Καραγιάννης μπορεί να αναλάβει την ευθύνη για το χαρακτηρισμό των Παοκτσήδων ως «Βου-Βου-Βούλγαρους» και να μην τα ρίχνει στο «ανώριμο της ηλικίας», τον «νεανικό ενθουσιασμό» ή οποιαδήποτε άλλη παπαριά μπορεί να σκεφτούν οι μανατζαραίοι και οι κοντινοί του.

Πολύ απλά: Έχει 15 χρόνια καριέρας στο ποδόσφαιρο και θα αναγκαστεί να τα περάσει σε διαφορετική κατηγορία από τον ΠΑΟΚ, για να αποφύγει τον κίνδυνο να παίξει κάποτε μπάλα εναντίον μας. Respect στον Απόλλωνα.

The North Remembers

j27

j25Μία από τις πιο περήφανες οπαδικές μας στιγμές ήταν το ντου στο Ζηρίνειο, τον Οκτώβριο του 2013. Η ανδρική ομάδα του βόλεϊ είχε αποδεχτεί το βρώμικο χρήμα της «Ελληνικός Χρυσός», η οποία εξαγόραζε την ηθική και το κοινωνικό χρέος της τότε διοίκησης απέναντι στο έμβλημα που -υποτίθεται πως- υπηρετούσε, οι ανακοινώσεις των συνδέσμων είχαν πέσει στο κενό, οπότε οι Αθηναίοι ανέλαβαν να υλοποιήσουν το «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει αυτοκόλλητο». Πιο ρόμπα κι από τις ρόμπες, η ομάδα αναγκάστηκε, με συνεχή γκρίνια, βρισίδι, διαμαρτυρίες και υπόγειο πόλεμο από τον κόσμο, να ξεφορτωθεί τους φονιάδες και τα ματωμένα λεφτά τους -ακόμα και σήμερα, υπάρχουν Παοκτσήδες που δεν πατάνε στο βόλεϊ εξαιτίας αυτής της χορηγίας.

Και φτάνουμε σήμερα να ζούμε άλλο ένα παρόμοιο έργο, στο ίδιο άθλημα, αλλά στο αντίθετο φύλο. Έφορος (επικεφαλής, δηλαδή) του γυναικείου βόλεϊ του ΠΑΟΚ, ο πρώην Αστυνομικός Διευθυντής Χαλκιδικής την περίοδο 2013-2015, ο άνθρωπος που είχε την πλήρη ευθύνη για το ξύλο, τις συλλήψεις και όλα όσα συνέβησαν στην περιοχή εναντίον των διαμαρτυρόμενων κατοίκων για την εξόρυξη καρκίνου στα μέρη τους. Όχι απλώς πρώην αστυνομικός, όχι απλώς πρώην βαθμοφόρος, όχι απλώς πρώην αστυνομικός διευθυντής, αλλά ο ίδιος ο υπεύθυνος για τις πράξεις της αστυνομίας ενάντια στον αγώνα των ανθρώπων να ξεφορτωθούν την «Ελληνικός Χρυσός».

Παντού ξεφτίλες, παντού ντροπές, κανείς δεν μπορεί να φτάσει το μπόι του κόσμου που κρατάει τόσες δεκαετίες αυτή την ομάδα στη ζωή. Του κόσμου που υπέφερε και υποφέρει από τότε που ιδρύθηκε ο ΠΑΟΚ κυνηγημένος από ανθρώπους όπως ο έφορος του βόλεϊ γυναικών μας.

j29Το «πάμε για πρωτάθλημα» το ακούω από το 1989 που πρωτοπήγα εκδρομή. Είτε πρωταθλητές Χειμώνα, είτε είκοσι πόντους πίσω, το μόνο που άκουγες πάντα ήταν αυτό, «προλαβαίνουμε», «έχουμε βγάλει τα δύσκολα ματς», «οι υπόλοιποι παίζουν μεταξύ τους». Με κάθε πρόεδρο, με κάθε προπονητή, με κάθε ρόστερ, ο Αύγουστος κι ο Σεπτέμβριος ήταν οι μήνες που «πηγαίναμε για Πρωτάθλημα». Δεν έχει να κάνει με κάποια «δίψα» που προκύπτει από την τέταρτη, πλέον, δεκαετία μας δίχως την κούπα ή με την προσδοκία που δημιουργεί η παρουσία ενός φραγκάτου στην ΠΑΕ που φέρνει παικταράδες -«πηγαίναμε για Πρωτάθλημα» και με Μάικ Σμολ και με Μίκι Κουίν και με Γκιόργκε Τσαουσίλα και με Αμπουμπακάρ Φοφανά και με Ναπολέον Αμαφούλε και με Τόνι Γκονζάλεζ και με Πάμπλο Γκαρσία και με Τζουλιάνο Σπαντάσιο και με Αλεκσάνταρ Πρίγιοβιτς και με Ομάρ Ελ Καντουρί, πάντα, κάθε χρονιά, όποιος κι αν παίζει, όπως κι αν είναι οι άλλες ομάδες, ο ΠΑΟΚ «πάει για το Πρωτάθλημα».

Κι από εκεί που το κορόιδευα τόσα χρόνια και το παρουσίαζα ως αυτοσαρκασμό, όσο μεγαλώνω αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πως αυτή η αυταπάτη, η τυφλή μας πίστη σε κάτι που ενδόμυχα το ξέρουμε πως δεν πρόκειται να έρθει μάλλον ποτέ όσο περπατάμε σ’ αυτό τον πλανήτη, είναι που μας κρατάει ζωντανούς. Πρώτοι, δεύτεροι ή τελευταίοι, οι Παοκτσήδες μια ζωή «πάνε για το Πρωτάθλημα». Δε φτάνουν οι πόντοι στο τέλος και πάλι ελπίζουν, «μπορεί να αφαιρεθούν από τους άλλους για τίποτα επεισόδια, μπορεί να τιμωρηθούν για τα στημένα, εμείς πάμε για το Πρωτάθλημα, δεν τα παρατάμε». Είναι να μας λυπάσαι, είναι να μας ακούς και να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, αλλά όλο και περισσότερο βεβαιώνομαι πως είμαστε ακόμα αυτοί που είμαστε, ενεργοί, φωνακλάδες, χιλιομετράτοι, παρόντες σε κάθε γήπεδο σε όλη την Ευρώπη και κόντρα σε μπάτσους, κάμερες, υπουργούς, δικαστές, ρουφιάνους και όποιο εμπόδιο βρεθεί στο δρόμο μας για τον ΠΑΟΚ, από την αλλοπρόσαλλη πίστη μας στην ουτοπία του «πάμε για το Πρωτάθλημα». Είναι το δικό μας Catch-22, το Catch-4, το πιο παράδοξο από όλα τα παράδοξα στις σύγχρονες κερκίδες του κόσμου. Τρέμω στη σκέψη να πάρουμε κάποτε το Πρωτάθλημα, δε θα ξέρουμε πώς να φερθούμε μετά.

Δε θα ασχοληθώ με την τρολιά της χρονιάς, δηλαδή με το διηπειρωτικό φιλικό ντέρμπι Άρης Θεσσαλονίκης-Μπόκα Τζούνιος Μπουένος Άιρες. Αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ διαβάζοντας δεξιά κι αριστερά ανακρίβειες περί δήθεν «αδελφοποίησης» και «αμοιβαίου σεβασμού» ανάμεσα στις δύο ομάδες και τους οπαδούς τους. Οι ίδιοι οι Αργεντινοί, έχοντας κουραστεί από το γλείψιμο των αρειανών, μετονόμασαν τον δρόμο από τον οποίο πηγαίνουν στο Λα Μπομπονέρα σε «Οδό Άρης Το Μπούλο», δηλαδή Aristobulo. Και επειδή ξέρω πως θα πείτε ότι γράφω ασυναρτησίες, μπορείτε πολύ απλά να τσεκάρετε την Οδό στους χάρτες του κινητού σας ή με μια απλή αναζήτηση στο Google. Ούτε εμείς δε θα το σκεφτόμασταν, το respect μου στους Αργεντινούς σκώληκες για τη μαγκιά. Δεν τους αντέχουν ούτε στην άλλη άκρη του κόσμου.

j30

Αμηχανία

Αμηχανία

Είκοσι πέντε χρόνια στην Τούμπα δεν έχω ξαναζήσει τέτοια αμηχανία σε ανταλλαγή συνθημάτων. Για πρώτη ...

Read more
Τζόγος

Τζόγος

Γεννήθηκα μέσα στον &t ...

Read more
Bούλα

Bούλα

Σαν σήμερα, στις 25/03/2006, ο ΠΑΟΚ κερδίζει στην άδεια Τούμπα την Καλλιθέα με 2-1, με δύο εύστοχα π ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Τώρα που ξεκαθαρίζ&ep ...

Read more
Ρέθυμνο

Ρέθυμνο

Κριτική ΠΑΟΚ-Ρέθυμνο 88-79. Πας να περάσεις δύο ήσυχες ώρες με το παιδί σου και την παρέα σου κι αυτ ...

Read more
Καντίνα

Καντίνα

ΠΑΟΚ στο σπίτι. Δεν είσαι καλεσμένος σε όλα τα πάρτι, τι να κάνουμε, γι’ αυτό υπάρχει η Nova. ...

Read more
Άνοιξη

Άνοιξη

Έχω πέσει από τα σύννεφ&a ...

Read more
Αγγελίδης

Αγγελίδης

Δεκαπέντε χρόνια είχε κολλήσει το μυαλό μου στο όνομα «Αγγελίδης» και δεν πήγαινα στο μπάσκετ. ...

Read more
Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας καλημ&epsi ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more
Φιλοξενούμενος

Φιλοξενούμενος

Μετά το διαχρονικό ανέκδοτο που λέγεται «γάβροι της Μακεδονίας», οι οποίοι στο γήπεδο μας φωνάζουν « ...

Read more
Εκλογές

Εκλογές

Λέμε τώρα. Αύριο οι εκλογές να γίνονταν για το ποιοι θα κυβερνήσουν τον τόπο και τα κόμματα να ήταν ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.