Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

Βαρεμάρα

i92

Τι λέει η άμπαλη

i93

Μας φάγανε τα συκώτια

i94

Το να γράφεις την άποψή σου για κάτι που δε σε ενδιαφέρει ή, έστω, δεν έχεις όρεξη να ασχοληθείς με αυτό, είναι κάτι που θα το έκανα αν ήταν η εργασία μου και θα πληρωνόμουν γι’ αυτό. Όπως κάποτε σέρβιρα ποτά, χτυπούσα κομπρεσέρ, αλφάδιαζα μάρμαρα, επικύρωνα προπό, πουλούσα σιντί, μιλούσα στα τηλέφωνα, απαντούσα σε παράπονα, έφτιαχνα κινητά, μετέφερα προϊόντα, έτρεχα από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη. Ούτε το σερβίρισμα έχω για χόμπι, ούτε είμαι λάτρης του κομπρεσέρ ή οποιασδήποτε άλλης δουλειάς έχω κάνει στη ζωή μου -τις έκανα για να επιβιώσω.

Η συγκεκριμένη σελίδα δεν είναι εργασία. Είναι ό,τι είναι, αλλά δουλειά μου δεν είναι. Ούτε σκοπεύω να την κάνω ποτέ, έχω απορρίψει αρκετά πράματα ως τώρα και θα απορρίψω περισσότερα όσο περνάει ο καιρός και η Παοκολογία μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο προϊόν που δίνει έσοδα σε όσους ασχολούνται μ’ αυτήν επαγγελματικά. Συνεπώς, αυτό το νέο κύμα αρδόπληκτων που απαιτεί να «παίρνω θέση» σε οτιδήποτε ο καθένας θεωρεί πως «έχω υποχρέωση» να παίρνω θέση προφανώς δεν έχει ιδέα ποιο φως είδε και μπήκε. Η λύση παραμένει η ίδια, τριάμισι χρόνια τώρα: Unlike, Unfollow, ανακατεύθυνση σε όμορφα ψηφιακά τοπία με διαφημιστικά μπάνερς και αναλύσεις για ό,τι τραβάει η ψυχούλα σας. Στη συγκεκριμένη σελίδα γράφω για τον εαυτό μου, όχι για τον ΠΑΟΚ. Ενδεχόμενη σύγχυση οφείλεται στο γεγονός πως καμιά φορά ούτε εγώ μπορώ να ξεχωρίσω τον εαυτό μου από τον ΠΑΟΚ -εντάξει, γι' αυτό έχω κάποια ευθύνη και ζητώ την κατανόησή σας.

lucebuloΑν τον κρατάνε επειδή πιστεύουν στις ικανότητές του, είναι ηλίθιοι.
Αν τον κρατάνε επειδή φοβούνται να παραδεχτούν το δεύτερο συνεχόμενο λάθος τους, είναι χέστηδες.
Αν τον κρατάνε επειδή δεν πιστεύουν στις ικανότητές του, ειναι τρύπιοι.

Ηλίθιοι, χέστηδες ή τρύπιοι. Μια διοίκηση που θα δώσει στον συγκεκριμένο αυτοαποκαλούμενο προπονητή άλλη μια ευκαιρία να αποδείξει πόσο μικρός, λίγος, ελάχιστος είναι για να διαχειρίζεται αγωνιστικά τον ΠΑΟΚ δεν μπορεί παρά να αποτελείται από ανθρώπους μίας εκ των παραπάνω κατηγοριών.

Εκτός κι αν είμαι εγώ ο ηλίθιος, που δεν αντιλαμβάνομαι το προπονητικό μεγαλείο του Λουτσέσκου τόσο καιρό και επιμένω να τον σιχαίνομαι όποτε τον βλέπω, όποτε τον ακούω και όποτε τον σκέφτομαι στον πάγκο του ΠΑΟΚ.

©ρ.μ.

j04

Γκαντεμιά

j05

 

Από τις πρώτες του μέρες ως Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο Νίκος Τόσκας δεν χάνει ευκαιρία να δείξει την ευαισθησία του προς τη νέα γενιά αυτής της χώρας. Στα χνάρια του προκατόχου του Γιάννη Πανούση, που άδειασε ένα οπλοστάσιο σε 25.000 κόσμου έξω από την Τούμπα όντας μόλις 14 ημερών Υπουργός, με τα πιτσιρίκια να κλαίνε δίπλα μας ρωτώντας τους μπαμπάδες τους «γιατί», ο Ζούκοφ τιμωρεί τους μελλοντικούς χουλιγκάνους της ΑΕΚ με την κλασική χυδαία, απάνθρωπη, αλόγιστη χρήση δακρυγόνων -για να σταματήσουμε έναν, ας πνίξουμε χίλιους.

Άραγε στον καθρέφτη τους το πρωί αναγνωρίζουν το τέρας;

j06

Ουτοπίες

Ουτοπίες

Στις 10 Ιανουαρίου, μετά τον αγώνα Αστέρας-ΠΑΟΚ, στην ιστοσελίδα PAOK24 δημοσιεύθηκε ανυπόγραφο άρθρ ...

Read more
Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι είμαστ&eps ...

Read more
Ξενοδοχείο

Ξενοδοχείο

Όπως φαίνεται, όλοι οι ποδοσφαιριστές αγαπούν τον Άγγελο. Κακό λόγο για τον Άγγελο δεν έχει πει κανε ...

Read more
Περαστικοί

Περαστικοί

Αν πιστεύεις πως ο ΠΑΟΚ είναι οι παίκτες του, οι προπονητές του, οι διοικήσεις του, οι υπάλληλοί του ...

Read more
Φανέλες

Φανέλες

Τετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί ...

Read more
Νοσταλγώντας

Νοσταλγώντας

Για το «90 χρόνια ΠΑΟ&Kapp ...

Read more
Παπάς

Παπάς

Μετά από το πιο τραγικό ξεκίνημα της σύγχρονης ιστορίας μας, βλέπαμε μπροστά μας το πιο όμορφο θέαμα ...

Read more
Ράλι

Ράλι

Μας κυνηγούσε, ο μπαγάσας, μέχρι το Λευκό Πύργο. Μπορεί και περισσότερο, αλλά κάπου εκεί τον χάσαμε. ...

Read more
0046

0046

Από το «φέρε τον Ρονά&lambd ...

Read more
Πείραμα

Πείραμα

Αυτό, μάλιστα, είναι ενδιαφέρον πείραμα. Και κοντεύει η ώρα να το ζήσουμε και αυτό, τρία χρόνια μετά ...

Read more
0035

0035

«Να προσέχετε τον Πά&m ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.