Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

i76Ας φανταστούμε όλοι μαζί χίλιους ολυμπιακούς στο Βαρδάρη, από το πρωί ως το απόγευμα, να σουλατσάρουν και να πειράζουν τον κόσμο και να τα σπάνε και να φωνάζουν συνθήματα για τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία. Δίπλα στον Σύνδεσμό τους, ας πούμε εκεί κάπου στα Δικαστήρια. Και μετά, ας φανταστούμε την πορεία τους ως την Τούμπα, περνάνε την Εγνατία, φτάνουν Έκθεση, χοροπηδάει ο λαός του θρύλου, περνάει από τα πανεπιστήμια, τους χαιρετάνε από τα παράθυρα οι νότιοι φοιτητές, πιάνουν Λαμπράκη, σταματάει η κυκλοφορία και κάποιοι ντόπιοι γελάνε από τα μπαλκόνια και τους χειροκροτάνε, στρίβουν στην Κλεάνθους, οι Παοκτσήδες μέσα από την 4 τους κάνουν κωλοδάχτυλα και τους βρίζουν, αυτοί περνάνε από την 1, κατεβαίνουν στην 8 και μπαίνουν στο γήπεδο. Σπάνε όλα τα τσιμέντα και τα πετάνε στα κεφάλια των γηπεδούχων. Από τη Θύρα 4 μπαίνει κόσμος στο γήπεδο, τρέχουν ως τη σέντρα και κάνουν χειρονομίες, επειδή ο λαός του ΠΑΟΚ μασάει από τη διμοιρία που είναι παραταγμένη μπροστά στην 8. Στη λήξη, φορτώνουν τον λαό του θρύλου σε αστικά φυσαρμόνικες και αργά-αργά τους πηγαίνουν ως τον ΟΣΕ, διασχίζουν όλη την πόλη με χαμηλή ταχύτητα ώστε κάθε πικραμένος Παοκτσής να πετάξει τη μολότοφ και το κοτρόνι του, να ξεθυμάνει. Και μετά, μέχρι τα διόδια, κάθε πέντε χιλιόμετρα να κατεβαίνει και από ένα παρμπρίζ από τα χωράφια του κάμπου του Αξιού. Λοιπόν, όταν θα γίνουν αυτά όπως τα περιγράφω, γαύρε, να συναντηθούν οι αντιπροσωπείες μας να κάνουμε τις συγκρίσεις και επειδή είμαστε δίκαιος Λαός και φοράμε παντελόνια, αν αποδειχτεί πως το κάνατε καλύτερα από εμάς, έστω και μία φορά σε σύγκριση με τις χίλιες δικές μας, θα σας το αναγνωρίσουμε και θα σας δώσουμε και διαρκείας στην 8, να έρχεστε όποτε θέλετε και να μας τη λέτε.

Το μόνο που θυμάμαι

i78

i7921 Οκτωβρίου 1984, σαν σήμερα, τριάντα τρία χρόνια πριν. Σε γήπεδο με επίσημη χωρητικότητα 41.050 θεατών δηλώνονται επίσημα 41.073 εισιτήρια, δηλαδή ποιος ξέρει πόσοι άνθρωποι πραγματικά βρέθηκαν στην κερκίδα της Τούμπας, αγωνιώντας ως το τελευταίο λεπτό για τη διατήρηση της παράδοσης κόντρα στον Ολυμπιακό και την τελική νίκη, που ήρθε με πέναλτι του Κωστίκου στο 88'. Ήταν ο τέταρτος αγώνας όπου ο ΠΑΟΚ θα έμενε αήττητος, μέχρι την 13η Αγωνιστική, στο Πρωτάθλημα που θα τον έβρισκε στο τέλος θριαμβευτή.

Εύκολη η αποχή από το πληκτρολόγιο. Αλλά όταν πλησιάζει εκείνη η ώρα του ματς, δύο ώρες πριν, μία ώρα πριν...

i80

Η πρώτη Δευτέρα του χρόνου που ο Παοκτσής έχει σηκωθεί πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι και ανυπομονεί να πάει στη δουλειά για να κάνει είσοδο με βλέμμα ντεμέκ αδιάφορο δεν τρέχει τίποτα να πούμε α είμαι πρώτος δεν το πρόσεξα τι με λες τώρα. Και η πρώτη Δευτέρα που ο άνεργος Παοκτσής εύχεται να είχε δουλειά για να έκανε το ίδιο πράμα.

PolemosΗ ιστορία θα γράψει πως η αρχή του τέλους συνέβη τον Μάρτιο του 2016, με κάποια Παοκτσάκια να πετάνε πέτρες σε Νότιους μπάτσους που τους φώναζαν «κωλοβούλγαροι, μουνόπανα, θα σας γαμήσουμε τις μάνες, πουστράκια» μπροστά στη Θύρα 4. Θα γράψει πως λίγα μέτρα πιο πάνω, οι συνοπαδοί τους φώναζαν «κωλόμπατσοι» από εδώ, «κωλόπαιδα» από εκεί, «λιώστε τα γουρούνια» παραπέρα, «συλλάβετέ τους όλους» από πάνω, «σπάστε τα όλα», «ρε το σπίτι μας καίνε», «ο Σαββίδης πού είναι», «αχ, κρίμα για τον Σαββίδη που έχωσε τόσα λεφτά», «εμείς που πληρώσαμε διαρκείας μαλάκες είμαστε», «ο Λαός του ΠΑΟΚ δεν ανέχεται τέτοια μέσα στο σπίτι του», «με τέτοιες μαλακίες θα μας φύγει ο Ιβάν και θα γίνουμε σαν τα σκουλήκια», «πάω κι εγώ μέσα, δεν αντέχω να βλέπω από ‘δώ πάνω», «πάμε να φύγουμε, μαλάκα, θα έχει συλλήψεις», «μια φορά είπα να έρθω και δες τι γίνεται», «μα τι κερδίζουμε που κάνουμε τώρα τέτοια πράματα», «μπράβο, ρε γενναία Παοκτσάκια, ζηλεύω το θάρρος σας», «ουστ, μπάσταρδα πρεζάκια», «τώρα θα μας αποκλείσουν και θα χάσουμε και τα πλέι-οφ», «άντε γαμήσου, ρε φυτό, που σε νοιάζουν και τα πλέι-οφ». Θα γράψει πως η ομάδα αρνήθηκε τρεις φορές το πιο ξεκάθαρο αίτημα που έχει υποβληθεί από σύσσωμη την κερκίδα να φύγει από το γήπεδο, ένα αίτημα που ξεκίνησε όχι από τους συνήθεις αντιδραστικούς του πετάλου αλλά από τα «ψύχραιμα» ισιάδια και έκανε το γύρο του γηπέδου αρκετή ώρα πριν την τελευταία πράξη της παράστασης. Θα γράψει πως ο διοικητικός ηγέτης κοιμόταν σε όλη τη διάρκεια της μάχης, ξύπνησε αργά αλλά όταν ξύπνησε και κατάλαβε πως δεν έβλεπε όνειρο πήρε επιτέλους μπρος και στάθηκε στο μπόι αυτών που δεν άντεχαν να ταπεινώνονται άλλο μέσα στο σπίτι τους. Θα γράψει, επίσης, πως τα Παοκτσάκια που χτύπησαν, μάτωσαν, έσπασαν και συνέλαβαν οι μπάτσοι την ώρα της εξέγερσης καταδικάστηκαν χθες, ενάμισο χρόνο μετά, για υπερβολικό ρομαντισμό και υπερβολική γενναιότητα, από το Σύστημα που τους θέλει τηλεθεατές και απαθείς χειροκροτητές ενός προϊόντος.

bakos«(Ο Μαρινάκης) Ελέγχει 1500 άτομα στην Τρίπολη και τα ήθελα στο γήπεδο. Μια κουβέντα να πει στην Τρίπολη, έρχονται αμέσως 2000 άτομα». Δημήτρης Μπάκος, ιδιοκτήτης Αστέρα Τρίπολης, Οκτώβριος 2017, με το χέρι στο Ευαγγέλιο.
Αφιερωμένο σε όσους δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στους οπαδούς και στους ελεγχόμενους οπαδικούς στρατούς.
Αφιερωμένο σε όσους δεν καταλαβαίνουν γιατί κάποια απολιθώματα του ασπρόμαυρου τσιμέντου επιμένουμε να βλέπουμε τους προέδρους ως συνεργάτες και όχι ως θεούς και αφέντες, μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας.

Αυτοί που μιλάνε για τις περασμένες δεκαετίες και «την Τούμπα που ήταν γεμάτη σε κάθε ματς» και «το Παλέ που ήταν γεμάτο σε κάθε ματς» είναι αυτοί που πήγαιναν μόνο στα ματς που ήταν γεμάτη η Τούμπα και γεμάτο το Παλέ. Έτσι ξεχωρίζεις τους πανηγυρτζήδες κάθε εποχής.

panigiri

Ευχαριστώ

Ευχαριστώ

Προσωπικά, γνωρίζω τρεις τύπους ανθρώπων που επιτίθενται σε κάποιον επειδή απλώς εκφράζει τη γνώμη τ ...

Read more
Αδιάφορο

Αδιάφορο

Όλο μου το σόι είναι ...

Read more
Σκάμμα

Σκάμμα

Όπως είμαστε χαμηλά στην 4, βλέπω έναν πιτσιρικά πίσω από την εστία, γνωστό σουλούπι, δεν μπορεί να ...

Read more
Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016 έ&l ...

Read more
0002

0002

Χρειάστηκε ένας άνθρ&o ...

Read more
Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο ν&al ...

Read more
Μοντέρνο

Μοντέρνο

Μαρκ-Βιβιέν Φοέ, ετών 28. &Alph ...

Read more
Στοίχημα

Στοίχημα

Είχε έρθει ο Π από το εξωτερικό και ψαχνόταν να παίξει στοίχημα. «Τι να παίξω από ελληνικά», ρωτούσε ...

Read more
Πρόβλημα

Πρόβλημα

Ο Λαός του ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο οι Παοκτσήδες του «ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα». Στην κερκίδα υπάρχει μεγάλη δι ...

Read more
2016-Γεγονότα

2016-Γεγονότα

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Αντίο

Αντίο

Είσοδος 24/02/2007 77’ ΠΑΟΚ- ...

Read more
Κλαψομούρης

Κλαψομούρης

Ήμουν διακοπές στην Καβάλα και τα λέγαμε με τον Παύλο και τον Εφραίμ, ωραίος καφές πρωινιάτικα πριν ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.