Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

Δεν είναι πόλεμος αυτός, κύριε Ταξίαρχε.

i11

Ο Κομίνης τρέχει προς τη σέντρα.
Ο επόπτης τρέχει προς τη σέντρα.

Θα μείνει, αιωνίως, το μεγάλο ερώτημα του Πρωταθλήματος 2017-2018: Ποιος ακύρωσε το γκολ του Βαρέλα;

i12

Κανένας θάνατός μου δεν σήμανε ένα τέλος. Θα περίμενα να ξεκινούσα την επόμενη ζωή ξαναγεννημένος, άγραφος, λευκό χαρτί. Εκδικητικά, θαρρείς, κάθε νέα ζωή αρχίζει αγκομαχώντας, σέρνοντας τις προηγούμενες, αφόρητο βάρος στην πλάτη. Κάθε φορά που πεθαίνω το επόμενο πρωινό με βρίσκει λειψό, από τα κομμάτια που αφήνω σε κάθε μου τάφο, αλλά μου φορτώνει τα κουφάρια να τα κουβαλάω μέχρι τον επόμενο θάνατο. Και είναι αβάσταχτο, το πιο αβάσταχτο απ’ όλα τα βάρη του κόσμου, να ξαναγεννιέσαι παρέα με τα πτώματα που έχεις αφήσει στους θανάτους σου και να ξέρεις πως πρέπει να προχωρήσεις μαζί τους. Ανασαίνοντας σε κάθε σου βήμα τη σαπίλα της αποσύνθεσης, στοιχειωμένος απ’ τα φαντάσματα που όλα έχουν τη μορφή σου, σε διαφορετικές ηλικίες, τη φάτσα που βλέπεις στους καθρέφτες να αλλάζει, ρυτίδα τη ρυτίδα, όσο μεγαλώνεις. Όσο ωριμάζεις. Όσο γερνάς.

Να ‘μαι, πάλι. Μόλις πέθανα, μόλις ξαναγεννήθηκα. Έκλεισα τα μάτια, τα ξανάνοιξα και είμαι ο ίδιος άλλος άνθρωπος. Ο άλλος ίδιος άνθρωπος. Γύρω μου η Γη δεν έπαψε να γυρίζει στον ίδιο ρυθμό, οι άνθρωποι με αγαπάνε και με μισούν χωρίς να τρίξει το ζύγι, οι γυναίκες μου συνεχίζουν να φωτίζουν τον κόσμο. Μπαίνω μπροστά τους, στη λάμψη τους, για να με δω στον καθρέφτη. Νεκρός, ζωντανός, κάτι ανάμεσα. Και σηκώνομαι, πρέπει να μάθω πάλι να περπατώ. Να μάθω να μιλάω, να επικοινωνώ, να αντιλαμβάνομαι πόσο κοντά ή μακριά είναι κάθε αντικείμενο και κάθε συναίσθημα. Τακτοποιώ, από συνήθεια, δίχως ιεροτελεστίες ή φανφάρες, τα πτώματα των άλλων θανάτων και ρίχνω νερό στο πρόσωπό μου. «Ως τον επόμενο θάνατο, πάμε να ζήσουμε άλλη μια φορά». Πάμε.


Χαμένες Παρτίδες

birdsΤο μέλος της κυβέρνησης που θεωρεί τους οπαδούς των ομάδων ως εξ ορισμού εγκληματίες και τους απαγορεύει να ταξιδεύουν μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Το μέλος της κυβέρνησης που νομοθέτησε προς φακέλωμα κάθε πολίτη κάθε ηλικίας που παρακολουθεί έναν αγώνα. Το μέλος της κυβέρνησης που επιτίθεται τυφλά εναντίον οπαδών, περαστικών, περίοικων, με δακρυγόνα και σπρέι πιπεριού. Το μέλος της κυβέρνησης που έστειλε τάγματα εφόδου με τη μορφή διμοιριών να σπάζουν στο ξύλο τους Παοκτσήδες και να τους φωνάζουν «Βούλγαρους», «Σκοπιανούς», «κωλόγυφτους». Το μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας της ψεκασμένης ακροδεξιάς που συγκυβερνά, ο άνθρωπος που κάλεσε σε αντίσταση εναντίον του μνημονίου που ψήφισε και ο ίδιος, αυτός, δέχεται τα «μπράβο» και τα «συγχαρητήρια» των Παοκτσήδων «επειδή έβρισε τον Άρη και τον Ολυμπιακό». Αυτά είναι τα σημεία των καιρών: Μπορείς να εγκληματείς πολιτικά, να μας κυνηγάς, να μας φακελώνεις, να μας δέρνεις, να μας θεωρείς υπανθρώπους, να μας προσβάλλεις, να μας αφαιρείς την ιδιότητα του πολίτη, να μας ταπεινώνεις -αλλά αν βρίζεις τις άλλες ομάδες μπράβο σου, ρε μάγκα, είσαι ωραίος, να πούμε, σε αγαπάμε.

i20Η πιο εκπληκτική πληροφορία στο χαρτί με τα στοιχεία του αγώνα που βρήκα στη γραμματεία μετά το ματς ΠΑΟΚ-Ορλαντίνα ήταν το «Attendance: 1,034» που έγραφε πάνω από τα στατιστικά των παικτών. Συνεπώς, αν βρέθηκαν επίσημα χθες 1.034 άνθρωποι στο Παλατάκι, έχω να πω σε αυτούς τους 700 που χτυπάνε εισιτήριο και μετά κρύβονται και δεν τους βλέπουμε: Σας ψάχνουμε.

Αλληλούια

i23

«Μπαμπά, μπορείς να μου εξηγήσεις τι σημαίνουν τα κάλαντα»;

kalanta

Χιλιόμετρα κάναμε πάλι...

i26

Πατρίσιο

Πατρίσιο

Ο Πατρίσιο Καμπς σήμ&e ...

Read more
Εγκλεισμός

Εγκλεισμός

- Πείτε μου το όνομά σ&alp ...

Read more
Αράχτε

Αράχτε

Άσχημο πράμα η ανεργία ...

Read more
Τρολ

Τρολ

Είμαστε τα μεγαλύτερα τρολ του πλανήτη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό, πιο θορυβώδες, πιο αναπάν ...

Read more
0026

0026

Η φράση «απόλαυση να &t ...

Read more
Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία περίοδ&omicr ...

Read more
Αγκαλίτσες

Αγκαλίτσες

Για να μπορέσεις να μεταφέρεις στους κάτω των 30 το κλίμα της προ Κόκκαλη εποχής χρειάζεσαι μηχανή τ ...

Read more
Παιδάκια

Παιδάκια

Κάφροι οπαδοί του ΜΠΑΟΥΓΚ επιτέθηκαν σε μικρά αθώα παιδάκια ακαδημίας του Ολυμπιακού. Make my day. ...

Read more
Δγετισία

Δγετισία

Από σήμερα, η ιστοσελίδα μας θα φιλοξενεί τον διάσημο καθηγητή διαιτησίας κύριο Περικλή Βασιλάκη Καΐ ...

Read more
Ευρώπες

Ευρώπες

Το πρώτο μου ευρωπ&al ...

Read more
Τσικό

Τσικό

Είκοσι τόσα χρόνια πριν, έκανα το ντεμπούτο μου με την επαγγελματική ερασιτεχνική ομάδα του χωριού ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.