Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06

asteia

Καυγάδες κάθε πέντε μέτρα. Ουρλιαχτά, κραυγές, κατάρες, ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε αρχίδι, και πόσα δίνω για την ομάδα, ποιος να είσαι, μωρέ μαλάκα, τον ΠΑΟΚ στην Α2 πας να ρίξεις όποιος και να ‘σαι. Σπρωξίματα. Εεε, εεε, ξεκολλάτε, ρεεε, χέρια σηκώνονται, χέρια σφίγγονται, χέρια αγκαλιάζονται από πίσω, άσ’ το, μεταξύ μας τι ωφελεί. Κουνήστε τα κεφάλια σας. Πάμε, χαλαρώνουμε. Τι να χαλαρώσουμε. Πηδάνε τα κάγκελα. Κάποιοι μπαίνουν μέσα στο γήπεδο, άλλοι ανεβαίνουν στην κερκίδα τρέχοντας προς κάποιον που τους βρίζει. Να φύγει ο άχρηστος. Να φύγει. Σιγά μη φύγει, τέτοιο ίδρυμα σαν το δικό μας δεν έχει. Πέσαμε. Δεν πέσαμε. Πέσαμε, λέμε. Πώς πέσαμε; Βάλ’ τα κάτω. Τι να βάλουμε κάτω, ρε μαλάκα, δεν βγαίνει. Δεν βγαίνει. Βγαίνει, αλλά δεν βγαίνει. Πέσιμο, κάθε δέκα δευτερόλεπτα. Πέσιμο στον Μάτζικ. Δεν ακούω τι του λένε, αλλά τον βλέπω που απαντάει. Συνεχίζει να απαντάει. Σκέφτομαι «σκάσε και φύγε», δεν σκάει, δεν φεύγει, τα χώνει κι αυτός. Φεύγει. Συνεχίζει το κράξιμο. Ένας φίλος δίπλα μου κλαίει, έχει μάτια σαν από δακρυγόνο. Τι τους αλλάξανε, δεν κατάλαβα. Ποιος κατάλαβε. Δηλαδή δεν τους έκαναν και έφεραν αυτούς τους... Τι ψάχνεις τώρα, αδερφέ μου, έφυγαν οι άλλοι, ήρθαν αυτοί, τώρα τι κάνουμε. Ξύλο, ρεεε. Όχι τώρα, στο τέλος το ξύλο. Συζήτηση, διεξοδική: Πότε πρέπει να πέσει το ξύλο. Να φύγει ο γελοίος, να έρθει κανονικός προπονητής, να μας κάνει ομάδα, έχει διακοπή. Ναι, ρε, λες και μετά τη διακοπή θα έχει μείνει παίκτης, κανείς δεν θα γυρίσει. Από πού να γυρίσει. Από Αμερική, ρε, δεν θα γυρίσει κανείς. Στ’ αρχίδια μας, θα σωθούμε με τους έφηβους. Άσε, ρε, σοβαρέψου. Γιατί να σοβαρευτώ. Έλα, ντε. Όπα, όπα, έλα, ξεκολλήστε, ρε μαλάκες, ρεεε, εεε, άντε πάλι, ρε μεταξύ μας θα σκοτωθούμε, εμείς τον ρίχνουμε τον ΠΑΟΚ, εεε. Μαλάκες, καρδιά θα πάθω, κρατάτε με. Έλα, μαλάκα, χαλάρωνε, κάτσε εδώ. Νερό, φέρε το νερό από τη γωνία. Λήμνο, να πάμε μια κατοστάδα. Να πάμε, κανόνισέ το. Πάμε, κι ό,τι γίνει. Ναι, ρε, κι ένα σφύριγμα να πάρουμε απ’ τη φωνή κέρδος θα είναι. Άιντε, πάμε, άδειασε, πάμε πριν αρχίσουμε να λιποθυμάμε.

Σπίτι, το βράδυ, βλέπω Παοκτσήδες στο Facebook που κάνουν πλακίτσα για «την κατάντια του μπάσκετ».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB