Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

fieΤο «ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ, τρέμουν τ’ όνομά σου» ακουγόταν σε ένα από τα γκολ κι ο Γιάννης μου φώναξε «παίζει να είναι το μοναδικό λαϊκό τραγούδι που μου αρέσει». Του απάντησα πως «εμένα μου αρέσουν συνολικά δύο, αυτό και το όμορφο αμάξι με δυο άλογα του Μπιθικώτση, που το έχω μεγάλο κόλλημα από παιδί». Κι αρχίζει η γιορτή και ακούγεται ντόλμπι σαράουντ χάι ντεφινίσιον στα χίλια εννιακόσια είκοσι έξι ντεσιμπέλ, μέσα στα δάκρυα και τα γέλια και την παράνοια και τις σφιγμένες γροθιές και τις αγκαλιές και τη ζάλη και το μεθύσι και τους καπνούς, αυτή η μαγική, ονειρεμένη φωνή να τραγουδάει, λες και το βάλανε αποκλειστικά αφιερωμένο σ’ εμένα, «Το ένα τ’ άλογο να είναι άσπρο / Όπως τα όνειρα που έκανα παιδί / Το άλλο τ’ άλογο να είναι μαύρο / Σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή» και να μην ξέρω πού είμαι, τι κάνω, ποιος είμαι, τι συμβαίνει γύρω μου, να βρίσκω σήμερα πως το τραγούδι είναι του 1975 που γεννήθηκα και να σκέφτομαι πως έγινα πατέρας το 2009, στα 34, δηλαδή όσα χρόνια περιμέναμε αυτό το Πρωτάθλημα, πως έβγαλα ένα βιβλίο κι από τη μέρα που ήρθε αυτό το βιβλίο στην πόλη ο ΠΑΟΚ έχει σκοράρει σε 48 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος και ποιος ξέρει πού και πότε θα σταματήσει, πως οι κόρες μου δεν έχουν δει τον ΠΑΟΚ να τρώει γκολ στην Τούμπα ποτέ, ακόμα και σε ματς φιλικό ανάμεσα σε δύο ομάδες του ΠΑΟΚ που έληξε 0-0, πως στη γιορτή έπαιξε και το «Η Μάνα Εν Κρύο Νερό» που το τραγουδούσε ο συνθέτης του, ο θείος Γιάννης, στο σπίτι μας και από εκείνο το τραγούδι έκλαιγα πιτσιρικάς στην αγκαλιά της μάνας μου και θέλησα να γίνω κεμεντσετζής και του το ζήτησα, «θείο Γιάννη, θέλω να με μάθεις λύρα» κι αυτός απάντησε «όταν θα μάθω εγώ, θα σε μάθω κι εσένα» και γέλασε, πως παρακαλούσαμε από το πρωί να σκοράρει το μεγαλύτερο πουλέν των τελευταίων χρόνων, ο Ευγένιος, κι αυτός πήγε και κάρφωσε δύο αλλά και τα δύο τα έβαλε διπλά, μία που ίσως να πέρασε η γραμμή και μία ακόμα για την περίπτωση που δεν πέρασε, πως μπήκα στην ουρά αποφασισμένος πως δεν θα μπω και με κοιτούσε η Άννα βουρκωμένη «και τι θα κάνεις» και της έλεγα «κάτι θα βρεθεί» και βρέθηκε ένας από το πουθενά και μου έδωσε το «ένα που περίσσεψε» και μπήκαμε με τους τελευταίους, ένα-ένα έρχονται όλα τώρα στο μυαλό και τα ταιριάζω και δεν τα πιστεύω όλα αυτά, τα γούρια, τις συμπτώσεις, τις ανώτερες δυνάμεις, μόνο στην πλάκα ασχολούμαι για χαβαλέ, αλλά, ρε φίλε, όλα να τα δεχτώ πως γίνονται, πως δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά να μου πει ο άλλος για τα λαϊκά τραγούδια και να του απαντήσω πως μου αρέσει μονάχα το τραγούδι του ΠΑΟΚ και το όμορφο αμάξι με δυο άλογα και να το βάζουν στη γιορτή ανάμεσα στους κεμεντσέδες, τα κλαρίνα και τα τρανς; Τη μέρα της πιο μεγάλης γιορτής της ζωής μου, που ένιωθα μέσα μου «τον ντουνιά με τα στραβά και τα παράλογα / καβαλάρης μια φορά να σεργιανίσω»; Να δεις που θα το είχα πρωτακούσει στο τρανζιστοράκι του πατέρα μου στις 9 Ιουνίου 1985, λίγο πριν κλείσω τα δέκα μου χρόνια, τη μέρα που πήραμε το αμέσως προηγούμενό μας Πρωτάθλημα -λίγο πριν κλείσω τα δέκα μου χρόνια τότε εγώ, λίγο πριν κλείσει τα δέκα της χρόνια χθες η Χουλιγκάνα μου.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB