Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02

h05Από το ματς με τη Σεβίλλη, το 1990, δεν έχω ξαναβρεθεί έξω από την Τούμπα σε ευρωπαϊκό παιχνίδι και να μην ακούγεται κάθε τόσο από ένας να φωνάζει συνθήματα, μόνος του ή με την παρέα του, κανένα Παοκολέ, κανένα «άιντε Παοκάρα», οτιδήποτε, χοροπηδητά με τις ρετσίνες στο χέρι, αγκαλιές, γέλια και κάθε σχετικό συστατικό της pre-game κουλτούρας του γηπέδου μας πριν τα μεγάλα ραντεβού. Πρώτη φορά τους είδα όλους (και όλες, πλέον, τώρα που το δημογραφικό μας άρχισε να βελτιώνεται στην κερκίδα) μέσα στον προβληματισμό, τη σοβαρότητα, το άγχος. Μας είχε γειώσει η προσμονή, το «ήρθε, επιτέλους, η ώρα», η κούραση από το συνεχές κυνηγητό του μεγάλου ονείρου που οι περισσότεροι έβλεπαν να απέχει ένα βήμα.

Ήξερες πως μέχρι να σφυρίξει την έναρξη παίζαμε ακόμα στο Champions League. Μετά, δεν ήξερες. Το πρώτο, μαγικό εικοσάλεπτο έκανε το πράμα χειρότερο.

Πίστευα πως για πρώτη φορά θα ήμασταν προετοιμασμένοι για την πτώση, σαν ακροβάτες που επιχειρούν διαρκώς να περπατήσουν το ίδιο σχοινί, στην ίδια απόσταση από το έδαφος και πάντα πέφτουν -θα έπρεπε να έχουμε απλώσει ένα δίχτυ ασφαλείας μετά από τόσες βουτιές στο κενό. Αλλά αυτό θα ήταν ηττοπάθεια, δεν μας ταιριάζει. Παρά τους οιωνούς, πάλι σπάσαμε τα μούτρα μας. Και, όπως πάντα, πονάει, δεν έχει κανείς μας ανοσία σ’ αυτό. Προσωπικά, το μόνο «σεντόνι» που με κάνει να ανατριχιάζω ήταν στη θέση του, όπως είναι από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στην Τούμπα, αλλά για τους πιο πολλούς γύρω μου είναι φανερό πως έχουν αλλάξει οι προσδοκίες και οι προτεραιότητες. Αυτοί ήταν που πόνεσαν περισσότερο και θα πονάνε για καιρό. Το καταλαβαίνω.

«Μην ενοχλείστε, κύριοι, είναι ευχαρίστησή μου, κάθε βραδιά εδώ, μπροστά σας, να πεθαίνω».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB