Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

h05Από το ματς με τη Σεβίλλη, το 1990, δεν έχω ξαναβρεθεί έξω από την Τούμπα σε ευρωπαϊκό παιχνίδι και να μην ακούγεται κάθε τόσο από ένας να φωνάζει συνθήματα, μόνος του ή με την παρέα του, κανένα Παοκολέ, κανένα «άιντε Παοκάρα», οτιδήποτε, χοροπηδητά με τις ρετσίνες στο χέρι, αγκαλιές, γέλια και κάθε σχετικό συστατικό της pre-game κουλτούρας του γηπέδου μας πριν τα μεγάλα ραντεβού. Πρώτη φορά τους είδα όλους (και όλες, πλέον, τώρα που το δημογραφικό μας άρχισε να βελτιώνεται στην κερκίδα) μέσα στον προβληματισμό, τη σοβαρότητα, το άγχος. Μας είχε γειώσει η προσμονή, το «ήρθε, επιτέλους, η ώρα», η κούραση από το συνεχές κυνηγητό του μεγάλου ονείρου που οι περισσότεροι έβλεπαν να απέχει ένα βήμα.

Ήξερες πως μέχρι να σφυρίξει την έναρξη παίζαμε ακόμα στο Champions League. Μετά, δεν ήξερες. Το πρώτο, μαγικό εικοσάλεπτο έκανε το πράμα χειρότερο.

Πίστευα πως για πρώτη φορά θα ήμασταν προετοιμασμένοι για την πτώση, σαν ακροβάτες που επιχειρούν διαρκώς να περπατήσουν το ίδιο σχοινί, στην ίδια απόσταση από το έδαφος και πάντα πέφτουν -θα έπρεπε να έχουμε απλώσει ένα δίχτυ ασφαλείας μετά από τόσες βουτιές στο κενό. Αλλά αυτό θα ήταν ηττοπάθεια, δεν μας ταιριάζει. Παρά τους οιωνούς, πάλι σπάσαμε τα μούτρα μας. Και, όπως πάντα, πονάει, δεν έχει κανείς μας ανοσία σ’ αυτό. Προσωπικά, το μόνο «σεντόνι» που με κάνει να ανατριχιάζω ήταν στη θέση του, όπως είναι από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στην Τούμπα, αλλά για τους πιο πολλούς γύρω μου είναι φανερό πως έχουν αλλάξει οι προσδοκίες και οι προτεραιότητες. Αυτοί ήταν που πόνεσαν περισσότερο και θα πονάνε για καιρό. Το καταλαβαίνω.

«Μην ενοχλείστε, κύριοι, είναι ευχαρίστησή μου, κάθε βραδιά εδώ, μπροστά σας, να πεθαίνω».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB