Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

Πιστόλι

Πιστόλι

Όσο ζω μαθαίνω. Και...

Μπείτε

Μπείτε

Έχουμε πάρει το...

Νίκη

Νίκη

Θλιβερό ρεκόρ, που...

Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39
  • Πιστόλι

    Πιστόλι

    Monday, 01 April 2019 21:57
  • Μπείτε

    Μπείτε

    Sunday, 31 March 2019 08:47
  • Νίκη

    Νίκη

    Sunday, 24 March 2019 16:18
  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28

h12Ο «Νονός του Χέβι Μέταλ», αρχηγός και δημιουργός των θρυλικών Manilla Road, άφησε χθες το βράδυ τον κόσμο μας, μόλις στα εξήντα του χρόνια, «περνώντας τις πύλες της Βαλχάλλα», όπως αναφέρει ο κολλητός και συνεργάτης του Μπράιαν Πάτρικ. Ο Μαρκ Σέλτον έφυγε with his boots on, μετά το live της μπάντας στη Γερμανία, σε ακόμα μία περιοδεία τους στην Ευρώπη που την αγάπησαν και τους αγάπησε σ’ αυτές τις τέσσερις δεκαετίες που ήταν ενεργοί. Σύμφωνα με τον ίδιο, για το μοναδικό πράγμα που είχε μετανιώσει στη ζωή του ήταν η επιλογή του ονόματος για την μπάντα, κάπου στην εφηβεία του, τη δεκαετία του ’70: «Με τον Μπεν σκεφτήκαμε το όνομα «Manilla Road» σουρωμένοι μια νύχτα που τα πίναμε στην κουζίνα βλέποντας Monty Python. Για κάποιον λόγο, πιστεύαμε πως σήμαινε ‘Ο Δρόμος Του Φωτός’. Νομίζω πως ήμασταν απλώς λιάρδα και δεν καταφέραμε να βρούμε κάτι καλύτερο, αλλά το όνομα έμεινε, παρά τις διαρκείς μου προσπάθειες να το αλλάξω».

Στην πραγματική Μανίλα, ένα από τα πολυπληθέστερα αστικά τοπία του κόσμου με πάνω από είκοσι πέντε εκατομμύρια ανθρώπους συγκεντρωμένους στα πολυώροφα κτίρια του κέντρου και τα απέραντα προάστια, βρέθηκε ο Θανάσης και ταίριαξε το εξώφυλλο του βιβλίου με τους τόνους τσιμέντου στον ορίζοντα της πρωτεύουσας των Φιλιππίνων.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB