ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

h7292 χρόνια. Το ένα τρίτο από αυτά, δηλαδή τα δύο τρίτα και βάλε της δικής μου ζωής, στην κερκίδα. Στο τσιμέντο. Στους δρόμους. Από γυμνασιόπαιδο σαραντάρης, από γιος πατέρας, από αμούστακος γκριζομάλλης. Όλα άλλαξαν γύρω μου, από την μπάλα που με μαγεύει στο χόρτο ως και το σήμα στο στήθος. Οι δρόμοι έγιναν απαγορευμένη ζώνη, το τσιμέντο γέμισε πλαστικό, η τηλεόραση κάνει κουμάντο κι αλλάζει τις Κυριακές μου σε Σάββατα και Δευτέρες, οι μισοί συνταξιδιώτες έγιναν χαρακιές σε μαρμάρινους τάφους ή νεκροζώντανοι στους καναπέδες συνδεμένοι με το κουτί, τα συνθήματα στάζουν μίσος για τους απέναντι κι όχι αγάπη για τους διπλανούς, ο αέρας μολύνθηκε, τα τέρατα καταπίνουν όποιον βρουν εύκαιρο, το παιχνίδι έγινε εμπόρευμα κι εγώ ένα απολίθωμα που όσο επιμένω να υπάρχω του ρίχνω την εμπορική αξία. Το μόνο που δεν άλλαξε είναι αυτό που νιώθω για τον ΠΑΟΚ από την πρώτη μέρα που τον ερωτεύτηκα: Δεν κατάφερε κανείς τους, ποτέ, να μου σπείρει στην καρδιά τη μαυρίλα, να μου στρέψει την προσοχή προς τους άλλους, να με βάλει να μισήσω, να καταραστώ, να χαλάσω κάποιον επειδή απλώς αγαπάει κάτι άλλο από αυτό που αγαπάω εγώ. Ακόμα αγαπάω κι αδιαφορώ, όπως έμαθα από παιδί. Αγαπάω τον ΠΑΟΚ και αδιαφορώ για όλους τους άλλους. Και μαζί του έχω μάθει κι αυτό, να αγαπάω κι εμένα. Όπως εσένα, Παοκτσάκι με τα χίλια πρόσωπα και τα χίλια μυαλά.

Ρεσιτάλ

Ρεσιτάλ

Στις 26 Φεβρουαρίου 2003, ο δρόμος για την κούπα περνάει από το πτώμα του Ολυμπιακού. ...

Read more
Γούρια

Γούρια

Δε συνηθίζω να απαν&t ...

Read more
Ίντερ

Ίντερ

Κριτική ΠΑΟΚ-Ίντερ 0-0 Τέτοιο πρόλογο δεν έχω ρίξει στη ζωή μου ούτε σε γκόμενα στο σχολείο, τότε π ...

Read more
Φανέλα

Φανέλα

Φανέλα έχω πάρει δύο φορές στη ζωή μου. Η πρώτη ήταν ιστορική, καθώς επρόκειτο για τη φανέλα με τον ...

Read more
Δύσκολα

Δύσκολα

Μεγάλο διπλό το χθεσινό στο Καραϊσκάκη. Ιστορικό. Θα το θυμόμαστε χρόνια, λόγω των συνθηκών υπό τις ...

Read more
Ενδιαφέρον

Ενδιαφέρον

Με αφορμή το σχόλιο ενός –κατά δήλωση- παναθηναϊκού, ας αναλύσουμε την οπαδική συνείδηση του Παοκτσή ...

Read more
Τούρτα

Τούρτα

Όποιος θυμάται έναν π& ...

Read more
68

68

Στις 5 Ιανουαρίου 1994 ...

Read more
Κουκουλοφόρος

Κουκουλοφόρος

Μόλις είχα φάει το σπ& ...

Read more
Γκαργκίνος

Γκαργκίνος

Ο Ντάριλ Μπράιαντ είνα&i ...

Read more
Έξω

Έξω

Τελικά, ξεπεράστηκε κάθε ιστορικό προηγούμενο. Η πιο φασιστική, η πιο απροσδόκητα αυταρχική απόφαση ...

Read more
Θερμοσίφωνας

Θερμοσίφωνας

Είχε χαλάσει ο θερ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.