Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

h7292 χρόνια. Το ένα τρίτο από αυτά, δηλαδή τα δύο τρίτα και βάλε της δικής μου ζωής, στην κερκίδα. Στο τσιμέντο. Στους δρόμους. Από γυμνασιόπαιδο σαραντάρης, από γιος πατέρας, από αμούστακος γκριζομάλλης. Όλα άλλαξαν γύρω μου, από την μπάλα που με μαγεύει στο χόρτο ως και το σήμα στο στήθος. Οι δρόμοι έγιναν απαγορευμένη ζώνη, το τσιμέντο γέμισε πλαστικό, η τηλεόραση κάνει κουμάντο κι αλλάζει τις Κυριακές μου σε Σάββατα και Δευτέρες, οι μισοί συνταξιδιώτες έγιναν χαρακιές σε μαρμάρινους τάφους ή νεκροζώντανοι στους καναπέδες συνδεμένοι με το κουτί, τα συνθήματα στάζουν μίσος για τους απέναντι κι όχι αγάπη για τους διπλανούς, ο αέρας μολύνθηκε, τα τέρατα καταπίνουν όποιον βρουν εύκαιρο, το παιχνίδι έγινε εμπόρευμα κι εγώ ένα απολίθωμα που όσο επιμένω να υπάρχω του ρίχνω την εμπορική αξία. Το μόνο που δεν άλλαξε είναι αυτό που νιώθω για τον ΠΑΟΚ από την πρώτη μέρα που τον ερωτεύτηκα: Δεν κατάφερε κανείς τους, ποτέ, να μου σπείρει στην καρδιά τη μαυρίλα, να μου στρέψει την προσοχή προς τους άλλους, να με βάλει να μισήσω, να καταραστώ, να χαλάσω κάποιον επειδή απλώς αγαπάει κάτι άλλο από αυτό που αγαπάω εγώ. Ακόμα αγαπάω κι αδιαφορώ, όπως έμαθα από παιδί. Αγαπάω τον ΠΑΟΚ και αδιαφορώ για όλους τους άλλους. Και μαζί του έχω μάθει κι αυτό, να αγαπάω κι εμένα. Όπως εσένα, Παοκτσάκι με τα χίλια πρόσωπα και τα χίλια μυαλά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB