Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

Κανένας θάνατός μου δεν σήμανε ένα τέλος. Θα περίμενα να ξεκινούσα την επόμενη ζωή ξαναγεννημένος, άγραφος, λευκό χαρτί. Εκδικητικά, θαρρείς, κάθε νέα ζωή αρχίζει αγκομαχώντας, σέρνοντας τις προηγούμενες, αφόρητο βάρος στην πλάτη. Κάθε φορά που πεθαίνω το επόμενο πρωινό με βρίσκει λειψό, από τα κομμάτια που αφήνω σε κάθε μου τάφο, αλλά μου φορτώνει τα κουφάρια να τα κουβαλάω μέχρι τον επόμενο θάνατο. Και είναι αβάσταχτο, το πιο αβάσταχτο απ’ όλα τα βάρη του κόσμου, να ξαναγεννιέσαι παρέα με τα πτώματα που έχεις αφήσει στους θανάτους σου και να ξέρεις πως πρέπει να προχωρήσεις μαζί τους. Ανασαίνοντας σε κάθε σου βήμα τη σαπίλα της αποσύνθεσης, στοιχειωμένος απ’ τα φαντάσματα που όλα έχουν τη μορφή σου, σε διαφορετικές ηλικίες, τη φάτσα που βλέπεις στους καθρέφτες να αλλάζει, ρυτίδα τη ρυτίδα, όσο μεγαλώνεις. Όσο ωριμάζεις. Όσο γερνάς.

Να ‘μαι, πάλι. Μόλις πέθανα, μόλις ξαναγεννήθηκα. Έκλεισα τα μάτια, τα ξανάνοιξα και είμαι ο ίδιος άλλος άνθρωπος. Ο άλλος ίδιος άνθρωπος. Γύρω μου η Γη δεν έπαψε να γυρίζει στον ίδιο ρυθμό, οι άνθρωποι με αγαπάνε και με μισούν χωρίς να τρίξει το ζύγι, οι γυναίκες μου συνεχίζουν να φωτίζουν τον κόσμο. Μπαίνω μπροστά τους, στη λάμψη τους, για να με δω στον καθρέφτη. Νεκρός, ζωντανός, κάτι ανάμεσα. Και σηκώνομαι, πρέπει να μάθω πάλι να περπατώ. Να μάθω να μιλάω, να επικοινωνώ, να αντιλαμβάνομαι πόσο κοντά ή μακριά είναι κάθε αντικείμενο και κάθε συναίσθημα. Τακτοποιώ, από συνήθεια, δίχως ιεροτελεστίες ή φανφάρες, τα πτώματα των άλλων θανάτων και ρίχνω νερό στο πρόσωπό μου. «Ως τον επόμενο θάνατο, πάμε να ζήσουμε άλλη μια φορά». Πάμε.


Χαμένες Παρτίδες

Επόπτης

Επόπτης

ΠΑΟΚ-Μικρομεσαίος στην Τούμπα, κερδίζουμε κάμποσο-μηδέν, το ματς στα τελευταία λεπτά. ...

Read more
Προειδοποίηση

Προειδοποίηση

Οι ώρες που περάσαμ ...

Read more
Καράβι

Καράβι

Στις αρχές της περιόδου 1992-1993 η κόντρα του κόσμου με τον Θωμά είχε αρχίσει να εντείνεται. ...

Read more
Αράχτε

Αράχτε

Άσχημο πράμα η ανεργία ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more
Tελικός

Tελικός

Επειδή όλες οι μεγάλες ιδέες ξεκινούν από το μυαλό ενός ανθρώπου, ποιος μου λέει εμένα πως δεν είμαι ...

Read more
Ξενέρωμα

Ξενέρωμα

Αρχικά με ξένισε η ανάρτηση του αγαπητού και ιστορικού Κορδελιού, πριν τρεις ημέρες στο Facebook. ...

Read more
Αντιπαλότητα

Αντιπαλότητα

17 Ιανουαρίου 1960, ο Άρης υποδέχεται την ΑΕΚ στο Χαριλάου. Με το σκορ στο 2-1, ο διαιτητής σφυρίζει ...

Read more
Μιζέρια

Μιζέρια

Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Κάποτε θα χάναμε. Έτσι είναι ο αθλητισμός. Η ομαδάρα που κατόρθωσε να κάν ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Τώρα που ξεκαθαρίζ&ep ...

Read more
Πτήση

Πτήση

Η κούπα σηκώνεται στ& ...

Read more
Αποθέωση

Αποθέωση

Για να είσαι καλός γονιός και ταυτόχρονα να σε αποθεώνουν τα παιδιά σου χρειάζεται απίστευτη προσπάθ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.