Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

i67Πουθενά στον κόσμο δεν θα ακουστεί ποτέ πως μια ομάδα «έπαιξε σαν ΠΑΟΚ», όταν η απόδοσή της σε ένα παιχνίδι αγγίξει το τέλειο, ο κόσμος χάρηκε ποδόσφαιρο, φάσεις, γκολ, είδε ντρίμπλες και τακουνάκια και συνδυασμούς στο χορτάρι. Θα πούνε «έπαιξε σαν Μπαρτσελόνα».

Αλλά και πουθενά στον κόσμο δεν θα ακουστεί ποτέ πως ένας οπαδός «αγαπάει σαν οπαδός της Μπαρτσελόνα», όταν κάποιος αγαπάει τόσο παράφορα, τόσο παρανοϊκά, τόσο υπερβατικά, απεριόριστα, καταστροφικά, αυτοκαταστροφικά, αδιανόητα, όταν κάποιος χαρίζει σάρκες απ’ το κορμί του στην ομάδα που αγαπάει, όταν κόβει ένα γεύμα κάθε μέρα για να έχει για εισιτήριο την Κυριακή, όταν ξεκινάει χωρίς φράγκο χίλια χιλιόμετρα για δυο ώρες στο αφιλόξενο πέταλο, όταν είναι έτοιμος να ζήσει την ίδια, επαναλαμβανόμενη κόλαση για να φτάσει ως τον παράδεισο της ασπρόμαυρης κερκίδας και ανυπομονεί να τη ζήσει κάθε φορά, όταν δεν μπορεί να μιλήσει για μέρες επειδή έπρεπε να φωνάξει για λίγα λεπτά, όταν κλαίει όσο δεν έχει κλάψει κι όταν ευτυχεί όσο δεν έχει ευτυχήσει με τίποτε άλλο στη ζωή του για ένα γκολ που χάθηκε ή ένα γκολ που μπήκε, όταν το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να υπάρχει ο ΠΑΟΚ ώστε η ζωή του να είναι υποφερτή, το μόνιμο αναγλητικό του, η πιο συχνή λέξη που χρησιμοποιεί όποτε μιλάει, όποτε τραγουδάει κι όποτε σκέφτεται. Θα πούνε «αγαπάει σαν Παοκτσής».

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ ν&alp ...

Read more
Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more
Αλέ

Αλέ

Πάντα οι επιλογές μ&omic ...

Read more
Παστέλι

Παστέλι

Πάντα με γοήτευε η προέλευση των φράσεων που λέμε στην καθημερινότητα. Μια ζωή την ψάχνω όταν ακούω ...

Read more
Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και «πάρ&epsilo ...

Read more
Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας καλημ&epsi ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Γροθιά

Γροθιά

Όλο το πούλμαν έπινε καφέ και μπύρες πριν την αναχώρηση στην Ερυθρού Σταυρού. Στην Μπαλλάντα οι μικρ ...

Read more
Είκοσι (05/01/1997)

Είκοσι (05/01/1997)

Η τιμωρία ήταν απίστε&upsilo ...

Read more
Σοκ

Σοκ

Πρώτη εκδρομή στη ζωή &ta ...

Read more
Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η παρέα μας, οπότε ας ξανασυστηθώ. Λοιπόν, είμαι ο «Ισοβίτης», είμαι σαράντα χρονών, έχ ...

Read more
Μύθος

Μύθος

Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους μύθους στην ιστορία του ΠΑΟΚ κα ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.