Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

Το να γράφεις την άποψή σου για κάτι που δε σε ενδιαφέρει ή, έστω, δεν έχεις όρεξη να ασχοληθείς με αυτό, είναι κάτι που θα το έκανα αν ήταν η εργασία μου και θα πληρωνόμουν γι’ αυτό. Όπως κάποτε σέρβιρα ποτά, χτυπούσα κομπρεσέρ, αλφάδιαζα μάρμαρα, επικύρωνα προπό, πουλούσα σιντί, μιλούσα στα τηλέφωνα, απαντούσα σε παράπονα, έφτιαχνα κινητά, μετέφερα προϊόντα, έτρεχα από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη. Ούτε το σερβίρισμα έχω για χόμπι, ούτε είμαι λάτρης του κομπρεσέρ ή οποιασδήποτε άλλης δουλειάς έχω κάνει στη ζωή μου -τις έκανα για να επιβιώσω.

Η συγκεκριμένη σελίδα δεν είναι εργασία. Είναι ό,τι είναι, αλλά δουλειά μου δεν είναι. Ούτε σκοπεύω να την κάνω ποτέ, έχω απορρίψει αρκετά πράματα ως τώρα και θα απορρίψω περισσότερα όσο περνάει ο καιρός και η Παοκολογία μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο προϊόν που δίνει έσοδα σε όσους ασχολούνται μ’ αυτήν επαγγελματικά. Συνεπώς, αυτό το νέο κύμα αρδόπληκτων που απαιτεί να «παίρνω θέση» σε οτιδήποτε ο καθένας θεωρεί πως «έχω υποχρέωση» να παίρνω θέση προφανώς δεν έχει ιδέα ποιο φως είδε και μπήκε. Η λύση παραμένει η ίδια, τριάμισι χρόνια τώρα: Unlike, Unfollow, ανακατεύθυνση σε όμορφα ψηφιακά τοπία με διαφημιστικά μπάνερς και αναλύσεις για ό,τι τραβάει η ψυχούλα σας. Στη συγκεκριμένη σελίδα γράφω για τον εαυτό μου, όχι για τον ΠΑΟΚ. Ενδεχόμενη σύγχυση οφείλεται στο γεγονός πως καμιά φορά ούτε εγώ μπορώ να ξεχωρίσω τον εαυτό μου από τον ΠΑΟΚ -εντάξει, γι' αυτό έχω κάποια ευθύνη και ζητώ την κατανόησή σας.

0042

0042

Ο Τζερόντ Μουστάφ πρ&ome ...

Read more
Υπεράνθρωποι

Υπεράνθρωποι

Κυκλοφορεί ένα πο&sig ...

Read more
Παναγιά

Παναγιά

Ωραίες οι ιστορίες από το παρελθόν, αλλά το παρόν μας έχει ξεφύγει.  Και η κατάσταση έχει φτάσε ...

Read more
Αγγελής

Αγγελής

Συμπληρώνονται σήμερα 44 χρόνια από μία μαύρη σελίδα της ιστορίας του ΠΑΟΚ: ...

Read more
Καθήκον

Καθήκον

Δεν υπάρχει καμία «υποχρέωση» και κανένα «καθήκον» του κόσμου να πηγαίνει στο γήπεδο. ...

Read more
Ονομαστικό

Ονομαστικό

Όλοι πιστεύουν πως τους τρώει η γκαντεμιά. Στέκονται σε μια ουρά, προχωράει η άλλη. Πηγαίνουν για μπ ...

Read more
Επέτειος

Επέτειος

Η Σ έχει ένα κατάστημα με είδη περιποίησης για γυναίκες. Και για μερικούς άντρες. Εισαγωγές, δηλαδή ...

Read more
Χαρακώματα

Χαρακώματα

Ήμασταν εκατόν εξήντα ...

Read more
Διακοπή

Διακοπή

Ο κάγκουρας ποτέ δεν πεθαίνει. Ούτε στα φιλικά δεν μπορώ να γίνω άνθρωπος, έχω καεί για μια ζωή, όπω ...

Read more
Λάιβσκορ

Λάιβσκορ

Ζωντανή περιγραφή το& ...

Read more
0002

0002

Χρειάστηκε ένας άνθρ&o ...

Read more
Προτάσεις

Προτάσεις

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο περιστασιακά, όταν δείχνει η τηλεόραση κάνα ματς κι ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.