Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

Κανένας θάνατός μου δεν σήμανε ένα τέλος. Θα περίμενα να ξεκινούσα την επόμενη ζωή ξαναγεννημένος, άγραφος, λευκό χαρτί. Εκδικητικά, θαρρείς, κάθε νέα ζωή αρχίζει αγκομαχώντας, σέρνοντας τις προηγούμενες, αφόρητο βάρος στην πλάτη. Κάθε φορά που πεθαίνω το επόμενο πρωινό με βρίσκει λειψό, από τα κομμάτια που αφήνω σε κάθε μου τάφο, αλλά μου φορτώνει τα κουφάρια να τα κουβαλάω μέχρι τον επόμενο θάνατο. Και είναι αβάσταχτο, το πιο αβάσταχτο απ’ όλα τα βάρη του κόσμου, να ξαναγεννιέσαι παρέα με τα πτώματα που έχεις αφήσει στους θανάτους σου και να ξέρεις πως πρέπει να προχωρήσεις μαζί τους. Ανασαίνοντας σε κάθε σου βήμα τη σαπίλα της αποσύνθεσης, στοιχειωμένος απ’ τα φαντάσματα που όλα έχουν τη μορφή σου, σε διαφορετικές ηλικίες, τη φάτσα που βλέπεις στους καθρέφτες να αλλάζει, ρυτίδα τη ρυτίδα, όσο μεγαλώνεις. Όσο ωριμάζεις. Όσο γερνάς.

Να ‘μαι, πάλι. Μόλις πέθανα, μόλις ξαναγεννήθηκα. Έκλεισα τα μάτια, τα ξανάνοιξα και είμαι ο ίδιος άλλος άνθρωπος. Ο άλλος ίδιος άνθρωπος. Γύρω μου η Γη δεν έπαψε να γυρίζει στον ίδιο ρυθμό, οι άνθρωποι με αγαπάνε και με μισούν χωρίς να τρίξει το ζύγι, οι γυναίκες μου συνεχίζουν να φωτίζουν τον κόσμο. Μπαίνω μπροστά τους, στη λάμψη τους, για να με δω στον καθρέφτη. Νεκρός, ζωντανός, κάτι ανάμεσα. Και σηκώνομαι, πρέπει να μάθω πάλι να περπατώ. Να μάθω να μιλάω, να επικοινωνώ, να αντιλαμβάνομαι πόσο κοντά ή μακριά είναι κάθε αντικείμενο και κάθε συναίσθημα. Τακτοποιώ, από συνήθεια, δίχως ιεροτελεστίες ή φανφάρες, τα πτώματα των άλλων θανάτων και ρίχνω νερό στο πρόσωπό μου. «Ως τον επόμενο θάνατο, πάμε να ζήσουμε άλλη μια φορά». Πάμε.


Χαμένες Παρτίδες

birdsΤο μέλος της κυβέρνησης που θεωρεί τους οπαδούς των ομάδων ως εξ ορισμού εγκληματίες και τους απαγορεύει να ταξιδεύουν μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Το μέλος της κυβέρνησης που νομοθέτησε προς φακέλωμα κάθε πολίτη κάθε ηλικίας που παρακολουθεί έναν αγώνα. Το μέλος της κυβέρνησης που επιτίθεται τυφλά εναντίον οπαδών, περαστικών, περίοικων, με δακρυγόνα και σπρέι πιπεριού. Το μέλος της κυβέρνησης που έστειλε τάγματα εφόδου με τη μορφή διμοιριών να σπάζουν στο ξύλο τους Παοκτσήδες και να τους φωνάζουν «Βούλγαρους», «Σκοπιανούς», «κωλόγυφτους». Το μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας της ψεκασμένης ακροδεξιάς που συγκυβερνά, ο άνθρωπος που κάλεσε σε αντίσταση εναντίον του μνημονίου που ψήφισε και ο ίδιος, αυτός, δέχεται τα «μπράβο» και τα «συγχαρητήρια» των Παοκτσήδων «επειδή έβρισε τον Άρη και τον Ολυμπιακό». Αυτά είναι τα σημεία των καιρών: Μπορείς να εγκληματείς πολιτικά, να μας κυνηγάς, να μας φακελώνεις, να μας δέρνεις, να μας θεωρείς υπανθρώπους, να μας προσβάλλεις, να μας αφαιρείς την ιδιότητα του πολίτη, να μας ταπεινώνεις -αλλά αν βρίζεις τις άλλες ομάδες μπράβο σου, ρε μάγκα, είσαι ωραίος, να πούμε, σε αγαπάμε.

i20Η πιο εκπληκτική πληροφορία στο χαρτί με τα στοιχεία του αγώνα που βρήκα στη γραμματεία μετά το ματς ΠΑΟΚ-Ορλαντίνα ήταν το «Attendance: 1,034» που έγραφε πάνω από τα στατιστικά των παικτών. Συνεπώς, αν βρέθηκαν επίσημα χθες 1.034 άνθρωποι στο Παλατάκι, έχω να πω σε αυτούς τους 700 που χτυπάνε εισιτήριο και μετά κρύβονται και δεν τους βλέπουμε: Σας ψάχνουμε.

Αλληλούια

i23

«Μπαμπά, μπορείς να μου εξηγήσεις τι σημαίνουν τα κάλαντα»;

kalanta

Χιλιόμετρα κάναμε πάλι...

i26

Να τα λέμε κι αυτά

i28

- Hello.
- Hello, good Christmas, Mr. Agent.
- Oh, God.
- You didn’t come for the Fifteenaugust finally.
- Oh, my God.
- How it goes? Is moving the market?
- How do you keep finding my number? I’ve just activated this one.
- This is Greece, Mr. Agent, we have plenty of roofs.

Read more ...

0006

0006

Παίζει να είμαι ο άνθ&rho ...

Read more
Απουσία

Απουσία

Μόνο η δυσκοίλια είχε καταφέρει ως τώρα να της στερήσει αγώνα, αλλά κι αυτό φιλικό ήταν, δε μετράει ...

Read more
Περηφάνια

Περηφάνια

Πλησιάζει η επίσημη αγωνιστική περίοδος, αρχίζει σιγά σιγά και η φθινοπωρινή περίοδος της κωλοτούμπα ...

Read more
Εμφύλιοι

Εμφύλιοι

Τα σούτια μεταξύ μας στην κερκίδα πόσο μεγάλο κεφάλαιο είναι. ...

Read more
Ντου

Ντου

Κανείς δεν έχει μιλήσει ξεκάθαρα ακόμα για τα γεγονότα της 1ης Οκτωβρίου 1992, τα οποία οδήγησα ...

Read more
Τζαλμάς

Τζαλμάς

22:11:30 ω ρε φίλε τι ομάδα έ&p ...

Read more
Μάνα

Μάνα

Όποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα. Το πι ...

Read more
Φτύσιμο

Φτύσιμο

Την γκόμενα που σε παρακαλάει τη φτύνεις. Παλαιό αξίωμα, αθάνατος κανόνας. Όσο σε πρήζει, όσο σε ζαλ ...

Read more
Εντεκάδες

Εντεκάδες

Την Πέμπτη 30 Σεπτεμβρί&omicron ...

Read more
Ελλάδα

Ελλάδα

Αυτά είναι τα σημεία &t ...

Read more
Έξω

Έξω

Τελικά, ξεπεράστηκε κάθε ιστορικό προηγούμενο. Η πιο φασιστική, η πιο απροσδόκητα αυταρχική απόφαση ...

Read more
Συνθέτες (2)

Συνθέτες (2)

Οι συνθέτες των συνθημάτων μαςΜέρος 2ο ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.