Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

Γιώργος

Γιώργος

Το είχα πάρει...

Μίκι

Μίκι

|||| Σαν σήμερα, πριν...

421

421

ΠΑΟΚ και Άρης...

Μπένγκτσον

Μπένγκτσον

Την ημέρα που ο ΠΑΟΚ...

Ημιδιαμονή

Ημιδιαμονή

Θέλεις να ψάξεις...

Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06
  • Γιώργος

    Γιώργος

    Friday, 01 November 2019 15:18
  • Μίκι

    Μίκι

    Tuesday, 29 October 2019 12:36
  • 421

    421

    Sunday, 22 September 2019 11:19
  • Μπένγκτσον

    Μπένγκτσον

    Thursday, 08 August 2019 17:03
  • Ημιδιαμονή

    Ημιδιαμονή

    Wednesday, 19 June 2019 17:42
  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50

00001«Έλα, μωράκι. Ναι, μωράκι. Καλά είμαι, μωράκι, μου έλειψες». Αρχικά, μου έκανε εντύπωση η αναντιστοιχία της εμφάνισής του με τη γλύκα του στο τηλέφωνο. Σορτσάκι, γεμάτος τατού στα ξυρισμένα του πόδια, μαύρη μεταλλική μπλούζα, σκουλαρίκι στη μύτη, τεράστια ακουστικά που δεν μπορούσα να καταλάβω τι έπαιζαν επειδή στα δικά μου ακουστικά ο Araya δεν αφήνει περιθώρια ηχητικών παρεμβολών, κουτάκι μπύρας Mythos στο τραπεζάκι της θέσης και αργές γουλιές κάθε τόσο, συνοδευόμενες από έναν αναστεναγμό απόλαυσης ή αηδίας, αναλόγως αν ήταν κρύα ή ζεστή. Λίγο μετά τα είκοσι, κάπου εκεί.

Να σου κάτσει ένας τέτοιος στη διπλανή θέση του ΚΤΕΛ είναι λίγο τζακπότ, μετά τις αναρίθμητες θείτσες με τα λουλουδάτα φορέματα και τη μουρμούρα για το ερκοντίσιον ή τις λακούβες ή τις πολλές στάσεις, μετά τους «εμείς στη Γερμανία δεν τα επιτρέπουμε αυτά», μετά τους «εγώ καθόμουν στο δεκατρία αλλά έκατσε ο παππούς και τώρα πού να τον σηκώνω γι’ αυτό ήρθα στο τριάντα ένα αλλά στο τριάντα ένα κάθεται εκείνος ο νεαρός που πήγε δίπλα στην κοπέλα και είπα να τους αφήσω νέοι άνθρωποι να τα πουν εμείς τώρα τι να πούμε με τους νέους άλλαξε η γενιά εμείς τώρα είμαστε στα τελευταία μας τι δουλειά κάνετε είστε παντρεμένος έχετε παιδιά πού πάτε πόσες μέρες διακοπές αχ να τα χαίρεστε». Ένιωσα ασφάλεια δίπλα του. Συνενοχή -δύο ώρες μέταλ, εγώ στα δικά μου ακουστικά, αυτός στα δικά του.

Αλλά «πάω Καβάλα. Δεν ξέρω, θα δούμε. Θα βρω τους άλλους και θα περάσουμε Σαμοθράκη. Ε, καμιά δεκαριά μέρες. Εσύ πού θα πας; Α, ωραία. Καλή φάση ακούγεται. Ναι, εμείς λέμε μετά να πάμε καμιά Κρήτη, ίσως, θα το δούμε, μωρέ. Ναι, μωράκι. Τέλεια. Άντε, τα λέμε». Τι σκατά «μωράκι» είναι αυτό, ρε φίλε, που τώρα θα το ενημερώσει πού πάει διακοπές, με ποιους, για πόσο καιρό, τι θα κάνει μετά, τι σόι «μωράκι» θα τον πληροφορήσει πού θα πάει αυτή με την παρέα, σε ποιο νησί, για πόσες μέρες;

Δεν έβγαινε νόημα. Η μόνη εξήγηση που σκέφτηκα ήταν πως μιλούσε με κάποια φίλη του, όχι πολύ κολλητή, που τη λένε «Μωράκη». Επώνυμο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB