Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

00001Από την αρχή της σχέσης μας αποφεύγαμε σόγια και γενικώς γνωριμίες με τον κοινωνικό κύκλο του καθενός. Ήμασταν αυτό που ήμασταν, είχαμε γύρω μας τους ανθρώπους που είχαμε, αλλά στο εξής είμαστε οι δυο μας με τους ανθρώπους που θα επιλέξουμε να έχουμε κοντά μας. Αλλά η Στέλλα ήταν η εξαίρεση. «Αυτήν πρέπει να τη γνωρίσεις». Δεν ήθελε να με φέρει σε επαφή με κανέναν από την οικογένειά της, δεν είχα ούτε εγώ κάποια παρόμοια αξίωση. Και κατεβήκαμε Αθήνα με αποκλειστικό σκοπό να γνωρίσω τη Στέλλα, για την οποία είχα ακούσει αμέτρητα όμορφα πράγματα και ανυπομονούσα να τη συναντήσω από κοντά. Θα ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να «προσέχω τι λέω», ήταν ακριβή η Στέλλα και δεν μας έπαιρνε να μην την έχουμε δίπλα μας στη ζωή μας -όντως, μέχρι και σήμερα, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, παραμένει ο πιο κοντινός μας άνθρωπος.

Φτάσαμε στου Ζωγράφου. Το σπίτι ήταν μικρό, αλλά το μεγάλωναν, σχεδόν το διπλασίαζαν οι μεγάλοι καθρέφτες στους τοίχους. Έγιναν οι συστάσεις, ήρθαν οι καφέδες και το θυμάμαι που ένιωθα άβολα, δεν έπρεπε να ξεδιπλώσω το ταμπεραμέντο μου, τουλάχιστο στην αρχή. Και πιεζόμουν, να λέω κοινοτοπίες και να επιλέγω κουβέντες για ανώδυνα θέματα, για τον καιρό, την κίνηση και τι όμορφη που είναι η Αθήνα το καλοκαίρι, κάτι που δεν πίστευα πραγματικά επειδή η Αθήνα είναι όμορφη όλο τον χρόνο, αφού πάντα την επισκέπτομαι ως τουρίστας. Κάτσαμε στους καναπέδες, με ρώτησε τα βασικά για τη ζωή μου, πού μεγάλωσα, τι σκοπεύω να κάνω στη ζωή μου, πέρασε η πρώτη κρίσιμη ώρα.

Έπαιζε η τηλεόραση στο φόντο, χωρίς ήχο. Με τον Γιώργο, τον άντρα της που ήρθε κι αυτός στην κουβέντα, έδειχναν να ενδιαφέρονται σοβαρά για το ταίρι που είχε επιλέξει η αγαπημένη ανιψιά της, με κάνανε να νιώσω αρκετά ελεύθερος να είμαι ο εαυτός μου, αν και συνέχιζα να κρατάω μέσα μου τα «επαναστατικά» και τα «περίεργα» που λέω συνήθως και φέρνω τους δικούς μου σε δύσκολες θέσεις, κάτι που αποτελεί και το πιο βασικό μου χαρακτηριστικό, παιδιόθεν. Στην οθόνη εμφανίστηκε μια διαφήμιση μασαζοκαλσόν, που ήταν τότε της μόδας και το παράγγελναν όσες ήθελαν να χάσουν κιλά εύκολα και γρήγορα, το «SLIM», που είχε βερσιόν 1 και βερσιόν 2 και είχε κάνει πλούσιους τους απατεώνες που το εμπορεύονταν. Άρχισα ένα λογύδριο σχετικά με «τις ηλίθιες που τα αγοράζουν, τις τεμπέλες, που αντί να περπατήσουν ως το σούπερ-μάρκετ πηγαίνουν με το αυτοκίνητο φορώντας το μασαζοκαλσόν, που σαβουρώνουν τα βράδια γλυκά και σουβλάκια και κοιμούνται με το μασαζοκαλσόν για να κάψουν τις θερμίδες» και τέτοια. Τελειώνοντας την αγόρευση, η Στέλλα είπε «όντως, δεν κάνει τίποτα, το φοράω τόσο καιρό».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB