Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01

00001Ο Στέλιος έψαχνε έναν πιτσιρικά για να βοηθάει στο μάζεμα. Μόλις είχα τελειώσει το Δημοτικό, το μόνο που έκανα όλο το καλοκαίρι ήταν να παίζω μπάλα, με διαλείμματα για καρπούζι και φέτες μερέντα. Είχε ήδη ρωτήσει τον πατέρα μου και μου πρότεινε να πηγαίνω λίγες ώρες το πρωί και λίγες το βράδυ στην ταβέρνα που άνοιγε. «Δεν είναι τίποτα δύσκολο, έλα δούλεψε λίγες μέρες κι άμα σ’ αρέσει κάθεσαι μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία». Δεν έλεγε ψέματα, όντως η δουλειά ήταν εύκολη. Μάζευα άδεια μπουκάλια από τα τραπέζια, πήγαινα αναψυκτικά και τα άνοιγα που με βόλευε ιδιαιτέρως αυτή η περίπτωση επειδή μάζευα συλλεκτικά καπάκια με κόλπα γιογιό που ήταν τότε στη μόδα, τακτοποιούσα τις κάσες με τα κενά, άντε να σέρβιρα από κανένα πιάτο συμπλήρωμα, να βοηθάω τους σερβιτόρους. Δεν θυμάμαι πόσα έπαιρνα τη βραδιά, αλλά θα ήταν κάνα-δυο κατοστάρικα, καλά λεφτά για δωδεκάχρονο στα πασοκικά χρόνια.

Στο καφενείο, ο πατέρας μου είχε συνδρομή σε τρεις καβαλιώτικες εφημερίδες. Την «Πρωινή», τα «Σπορ Της Καβάλας» και μία ακόμα, νομίζω την «Εβδόμη». Πρώτη μέρα στην καινούργια δουλειά, μου δείχνει ο Στέλιος τα κατατόπια, εγώ ένιωθα απότομα μεγάλος έτσι που με πήρε από την αλάνα με το ποδόσφαιρο και με έβαλε αμούστακο στην ταβέρνα να έχω ευθύνες, μου εξηγεί τι πρέπει να κάνω, όλα κομπλέ. Βοηθούσα να περάσουμε κομμάτια κρέας στα ξυλάκια για τα σουβλάκια της βραδιάς, βάλαμε μπύρες στο βαρέλι με τον πάγο, στρώσαμε τραπέζια, καλά ήταν, σαν παιχνίδι. Με διώξανε το μεσημέρι «να ξεκουραστώ», γύρισα το απόγευμα με το άσπρο πουκαμισάκι, το «καλό», έτοιμος να δουλέψω και με κόσμο, που εκείνο το βράδυ θα κάναμε τα εγκαίνια. Με φωνάζει ο μάγειρας εκεί που έψηνε τα πρώτα μπιφτέκια και μου λέει «Νικόλα, τώρα που έπιασες δουλειά θα πρέπει να κόψεις την Πρωινή». «Εντάξει», του απαντάω.

Πέρασε η πρώτη βραδιά, όλα καλά. Ήρθε η δεύτερη, η τρίτη, μου άρεσε, έμεινα κάνα μήνα. Μάζεψα φράγκα για την εποχή. Μια μέρα στο καφενείο, δεν άντεχα, έπιασα τον πατέρα μου και τον ρώτησα τι ψηφίζει ο μάγειρας. «ΠΑΣΟΚ», μου απάντησε καμαρωτά. «Δικός μας είναι, δημοκράτης». Οπότε πέρασα στο παρασύνθημα: «Η Πρωινή ΠΑΣΟΚ δεν είναι, η εφημερίδα»; «Ε, ναι, δημοκρατική εφημερίδα, δικιά μας. Πού κολλάνε όλα αυτά». Του εξήγησα τι συνέβη, δηλαδή που ο μάγειρας μου είχε πει να μην διαβάζω την Πρωινή και, όντως, ούτε αυτός έβγαζε κάποιο συμπέρασμα. Το αφήσαμε έτσι το θέμα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038