Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

00001«Φύγε από ‘δώ, γαμώ το Χριστό σου, γαμώ την Παναγία σου». «Άμα κάνεις μαλακία θα σε σκοτώσω». Ο μπαμπάς και η μαμά, μεσοτοιχία. Ο μικρός, δεν θα είναι τριών, μόνο γρυλίζει. Έχει ένα ψεύτικο όπλο και πυροβολάει όποιον περνάει από την αυλή της πολυκατοικίας, ρίχνοντας σφαίρες με το στόμα: «Μπαμ-μπαμ-μπαμ-μπαμ-μπαμ», συνεχόμενα, σαν αυτόματο. «Είμαι μάγκας», φώναζε προχθές έξω από την εξώπορτα, την οποία χτυπάει κάθε τόσο, έτσι, χωρίς λόγο. Βγήκα μια φορά κι η μάνα του χώθηκε στο διαμέρισμα γυρίζοντας την πλάτη, δεν μου μίλησε. Κάτι κακό θα έκανε πάλι πριν λίγο, του ξαναείπε ο μπαμπάς «γαμώ την Παναγία σου» αλλά αυτός συνέχισε να γελάει.

Απέναντι, τα «σκάστε» και τα «βουλώστε το» ακούγονται συχνότερα από τις καλημέρες. «Να πεις αυτό το πουταναριό πως θα τη βρω και θα τη γαμήσω», φώναζε η μάνα στο τηλέφωνο. «Κι αυτός ο πούστης, ο άντρας της, θα του το βάλω στον κώλο το μηχανάκι, σκάστεεε, σκάστεεε, η μαμά μιλάει στο τηλέφωνο, ηλίθιοι, άντε στο διάολο από ‘δώ, μπείτε μέσα». Μπήκαν μέσα. Ο ένας συνέχισε να μιλάει, έπαιζαν «πυροσβεστική» και το αυτοκινητάκι του έτρεχε να σβήσει μία φωτιά, «τι σε είπα, ρε, τι σε είπα, σε είπα να σκάσεις, να σκάσεις», ακούστηκε ένας ήχος που παραπέμπει σε σφαλιάρα αλλά δεν το είδα. Για ώρα, δεν ξανακούστηκε τίποτα. Γύρισε ο πατέρας αργότερα, «πού είσαι, ρε μαλάκα, όλη μέρα, ξεφτίλα», ο άλλος απάντησε «τι θες τώρα, να τ’ ακούσεις κι εσύ», «άντε γαμήσου, ρε», «άντε σκάσε βραδιάτικα, σε τρώει ο κώλος σου».

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον, από κοινωνικής άποψης, που θεωρούμαστε, εγώ και η Άννα, «αντικοινωνικοί» και «περιθωριακοί» από τον περίγυρό μας. Δεν πίνουμε καφέδες στα μπαλκόνια με τους γείτονες, δεν στέλνουμε τα παιδιά μας στα σπίτια τους να παίξουν υπό την εποπτεία τους με τους μπόμπιρες με το εντυπωσιακά εμπλουτισμένο λεξιλόγιο, δεν βάζουμε σκυλάδικα τέρμα να σεκλετιάσει όλη η γειτονιά και δεν συμμετέχουμε στα δικά τους σεκλέτια, μεγαλώνουμε παιδιά που, ως τώρα, έχουν αναγκάσει κάθε δάσκαλο και δασκάλα που τα διαχειρίστηκε να μας φωνάξει για να μας εκθέσει το πόσο σπάνιες περιπτώσεις καλοσύνης και σεβασμού προς τους δασκάλους και τους συμμαθητές τους αποτελούν. Κάθε τόσο, με πιάνει το στομάχι πως μεγαλώνουμε υποψήφια θύματα μπούλινγκ και ψάχνω τρόπους να το αποφύγω. Αυτή ίσως να είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής μου ως γονιός.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB