Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

00001Με το που μπήκαμε στο βραδινό τρένο, πριν κάτσουμε στο κουπέ, μας ρώτησε αν είμαστε από Θεσσαλονίκη. Είπαμε «ναι» με την Άννα κι αμέσως έκανε την επόμενη ερώτηση, δηλαδή αν ξέρουμε «έναν Σάκη, φοιτητή». Δεν τον ξέραμε. Έμεινε να κοιτάζει έξω από το παράθυρο, στον διάδρομο, την εναλλαγή του τοπίου από μαύρο σε κατάμαυρο, επί ώρα. Μόλις ανοίξαμε την πόρτα ζήτησε να μάθει «αν είμαστε ΠΑΟΚ». Αυτός είπε πως «είναι ΑΕΚ». Δεν ανταλλάξαμε άλλη κουβέντα. Μπήκε στο κουπέ του και δεν τον ξαναείδαμε, σ’ εκείνο το σουρεαλιστικό ταξίδι προς την ισοπεδωμένη Αθήνα του μεγάλου σεισμού.

Κάποτε το τρένο σταμάτησε στη μέση του πουθενά. Ακούστηκε μια αναστάτωση και ο ελεγκτής μπήκε στο διπλανό κουπέ όπου βρισκόταν αυτός, φωνάζοντας «εδώ είναι, από εδώ τραβήχτηκε η χειρολαβή». Του τα έχωσε αρκετά, ο άλλος δεν ακουγόταν, και στο τέλος του είπε «είσαι τυχερός, ρε μαλακισμένο, που δεν περνάμε από τα υψώματα του Γκολάν και δεν έπεσε το τρένο στη μεγάλη χαράδρα να σκοτωθούμε όλοι». Έκλεισε την πόρτα θυμωμένος ο τρενατζής κι εκεί τον συναντήσαμε, απορημένοι. «Ποια υψώματα του Γκολάν, ρε μεγάλε», του είπα γελώντας. Το σκέφτηκε λίγο και απάντησε «δεν έχω ιδέα, πάντα αυτό λέω, το είχα ακούσει από έναν παλιό συνάδελφο».

Νάσος

Νάσος

Σε αντίθεση με τον π ...

Read more
Άιρον

Άιρον

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
Καντίνα

Καντίνα

ΠΑΟΚ στο σπίτι. Δεν είσαι καλεσμένος σε όλα τα πάρτι, τι να κάνουμε, γι’ αυτό υπάρχει η Nova. ...

Read more
Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος, μι&al ...

Read more
Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε, α&p ...

Read more
Ανάλυση

Ανάλυση

Τελικός ΑΕΚ-Ολυμ& ...

Read more
Φακέλωμα

Φακέλωμα

Τη μάταιη μάχη ενάντια στην Εθνική Κάρτα Φιλάθλου οι οργανωμένοι οπαδοί θα τη δώσουνε μόνοι τους. Δε ...

Read more
Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα γι&alp ...

Read more
Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν έ&c ...

Read more
Κλαρίνo

Κλαρίνo

Είχανε βρει έναν πολύ εκνευριστικό τρόπο να μας ξενερώνουν όταν ξεφεύγαμε πριν από τα ΠΑΟΚ-Άρης. ...

Read more
Παλαβομάρα

Παλαβομάρα

Φυσικό είναι να μιλά&epsi ...

Read more
Βόλεϊ

Βόλεϊ

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Εθνική Ελλάδας στο βόλεϊ πρέπει να έκανε κάτι σπουδαίο. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.