Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

00001Οι «σχέσεις» στο Δημοτικό ήταν συναρπαστικές. Πήγαινε ένας δικός σου σε μια δική της και έλεγε «ο Νίκος θέλει να τα φτιάξει με τη φίλη σου». Αυτή το μετέφερε, η υποψήφια απαντούσε και, εφόσον υπήρχε θετική απόκριση, γινόταν η αντίθετη μεταφορά πληροφορίας από τη φίλη στον φίλο και μετά σ’ εσένα. Κι από εκείνη τη στιγμή, «τα είχατε». Τα είχατε μέχρι, κάποια άλλη στιγμή, να μην τα έχετε, δηλαδή ως να πάει πάλι ο φίλος ή η φίλη στον άλλο φίλη ή φίλη και να ενημερώσει πως ο δικός της ή η δική της «θέλει να τα χαλάσουν» και τα χαλούσες. Στο μεσοδιάστημα, δεν άλλαζε τίποτα στην καθημερινότητά σου. Απλώς «τα είχες» με την τάδε συμμαθήτρια. Σε κάθε διάλειμμα έπαιζες μπάλα όπως πριν, μετά το σχολείο ξανάπαιζες μπάλα όπως πριν και φρόντιζες να μην μάθει κανείς πως τα έχεις με την τάδε για να μη σε πιάσει στο στόμα του το κουτσομπολιό.

Ήρθε, όμως, ο καιρός που η φράση «τα έχουμε» άρχιζε να σημαίνει κάτι παραπάνω από ένα κοινωνικό στάτους στον σχολικό μικρόκοσμο. Ο Φώτης τα είχε φτιάξει με μία, εγώ τα είχα φτιάξει με μία άλλη, το συζητούσαμε, τι να κάνουμε, πώς θα δουλέψει το πράμα τώρα που δεν είμαστε πιτσιρίκια αλλά ολόκληροι άντρες δώδεκα χρονών, είναι και καλοκαίρι, κάπως πρέπει να γεμίζουμε τις μέρες μας ανάμεσα στο πρωινό ποδόσφαιρο, το μεσημεριανό μπάνιο και το άλλο ποδόσφαιρο το απόγευμα. Κι είχε την καταπληκτική ιδέα, ο κολλητός μου, να πάμε σινεμά, όλοι μαζί. Μπράβο, ρε Φώτη, τρομερή σύλληψη, σαφώς καλύτερη από τις εναλλακτικές μας, που ήταν τα παγκάκια στην πλατεία του χωριού με πατατάκια και σπόρια ή η καφετέρια, που θα γινόμασταν ολίγον ρεζίλι.

Ένα σινεμά είχε η Καβάλα, τον «Απόλλωνα». Δηλαδή είχε κι άλλα, όμως εμείς μόνο αυτό ξέραμε, επειδή η διαδρομή του ΚΤΕΛ που κατεβαίναμε στην πόλη κάθε Σάββατο στη λαϊκή με τις μάνες μας περνούσε έξω απ’ αυτό, δεν είχαμε περισσότερες γνώσεις περί της καβαλιώτικης διασκέδασης. Προσφέρθηκα εγώ να πάω να δω ποια ταινία παίζει, έτσι το κάναμε, ο Φώτης το μυαλό, εγώ την αγγαρεία, αυτός το σκέφτηκε, εγώ θα κατέβαινα να τακτοποιήσω τις λεπτομέρειες. Πήγα στη στάση, πήρα το υπεραστικό, αυτό πήγε από τη γνωστή διαδρομή, Σούγελο, Ομόνοια, έστριψε στη Βενιζέλου, πέρασε έξω από τον Απόλλωνα και από το παράθυρο είδα τον τίτλο του έργου που έπαιζε. Έφτασα στο ΚΤΕΛ και γύρισα πίσω με το επόμενο, δεν είχα κάτι άλλο να κάνω. Έτσι, μέσα σε λιγότερο από ώρα ξαναπέρασα από το σπίτι του Φώτη να τον ενημερώσω.

Τα βάλαμε κάτω. Τις λέμε Σάββατο απόγευμα πως θα τις πάμε σινεμά. Ως εδώ, όλα καλά. Τι ώρα είναι η ταινία; Δεν είδα, αλλά πάντα οι ταινίες είναι στις επτά, σωστά, ωραία, άρα φεύγουμε με των έξι. Αλλά, ρε φίλε, λες να είναι καμιά μπαρούφα η ταινία; Και ο τίτλος λίγο περίεργος μου φαίνεται, μην είναι τίποτα ακατάλληλη κάτω των 18 και πάμε ως εκεί και ξεφτιλιστούμε; Μας έπιασε ένα μικρό άγχος, δεν θέλαμε με τίποτα να φάμε πόρτα στο πρώτο ραντεβού. Θα πάρω να ρωτήσω, του είπα, και πήγα σπίτι. Βρήκα στον κατάλογο το τηλέφωνο του σινεμά και πήρα τηλέφωνο αλλά δεν απάντησε. Ξαναπήρα, ξαναπήρα, δεν απαντούσε κανείς. Πήρα και το απόγευμα, πήρα και στις επτά που κανονικά θα είχε κάποιον αφού έπαιζε η ταινία τέτοια ώρα, πάλι κανείς δεν απαντούσε. Θορυβήθηκε κι ο Φώτης, το παρατήσαμε με το σινεμά και αποφασίσαμε να τις πάμε στο λούνα-παρκ, αν και δεν θυμάμαι να πήγαμε, τελικά, πάλι στα λόγια θα μείναμε, μάλλον. Αλλά έψαχνα για καιρό μετά, από περιέργεια, να μάθω τι υπόθεση είχε αυτή η ταινία «Ραντεβού Τον Σεπτέμβρη», που έγραφε με τεράστια γράμματα έξω από το σινεμά «Απόλλων».

0016

0016

Διπλωμένος στο χώμα, ...

Read more
Παρασκευή

Παρασκευή

Θα ήμουν στην ηλικία ...

Read more
Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο συγκλονιστ&iota ...

Read more
Χαράμι

Χαράμι

Κοινός τόπος των ανώρ&i ...

Read more
Χαρακώματα

Χαρακώματα

Ήμασταν εκατόν εξήντα ...

Read more
Χαμόγελο

Χαμόγελο

Ο δικός μου ΠΑΟΚ ε ...

Read more
Μπελούσι

Μπελούσι

Πριν μια βδομάδα, ο Τ&zet ...

Read more
Αλάνια

Αλάνια

Από πού να το πιάσεις τώρα αυτό το θέμα και πώς να βρεις ισορροπία ανάμεσα στους «κυριλέδες» και τα ...

Read more
Εξυγίανση

Εξυγίανση

Όχι. Εσείς είστε πο&upsil ...

Read more
Παοκτσής

Παοκτσής

Εκτός από μια τριετία που ασχολήθηκα με τις εκδρομές, πριν από είκοσι χρόνια και βάλε, θεωρώ τον εαυ ...

Read more
Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε, α&p ...

Read more
0048

0048

Δε θα το ξεχάσω εκ&ep ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.