Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

00001Κάτι χιλιάδες κόσμου ήταν αραγμένοι έξω από τη Ριζούπολη κι έπιναν μπύρες. Χαίτες, αρβυλάκια, ραφτά, τελείωνε η δεκαετία του ’90 κι όμως τα 80ς ακόμα αρνιούνταν να πεθάνουν, όπως μας αποδείκνυε εκείνο το ζεστό απόγευμα. Το εισιτήριο έγραφε πως η συναυλία ξεκινάει στις 19:15 αλλά ποιος πίστευε τέτοιο πράγμα, ποτέ δεν άρχιζαν στην ώρα τους οι συναυλίες. Προσπαθούσαμε να γεμίσουμε με υγρά για να την παλέψουμε μέσα, που θα ακολουθούσε ένα τετράωρο με Monster Magnet και Metallica, είχαμε βρει αρκετούς γνωστούς, τους περισσότερους από την κερκίδα, που είχαν κάνει την τελευταία εκδρομή της χρονιάς από Θεσσαλονίκη αλλά αυτήν τη φορά όχι για αγώνα. Τα λέγαμε για μουσική, αλλά κυρίως για μπάλα, για τον Φραντζέσκο, τον Μπατατούδη και τα σχετικά.

Ξαφνικά, ακούγεται μια δυνατή γρατσουνιά από κιθάρα και κοιταζόμαστε τρομαγμένοι. «Χελόου, Άθενς Γκρις», φωνάζει κάποιος στο μικρόφωνο μέσα από το γήπεδο και σηκωνόμαστε όρθιοι. Στις 19:15 ακριβώς. «Τι μαλακίες είναι αυτές, ρε, στην ώρα τους αρχίζουνε», φώναξαν κάποιοι, «ρε πλάκα μας κάνουν», γκρίνιαξαν άλλοι. Οι περισσότεροι πέρασαν από την έκπληξη στον θυμό και την αγανάκτηση μέσα σε δευτερόλεπτα. «Δεν έχει ξαναγίνει τέτοιο καραγκιοζιλίκι, πού είναι οι υπεύθυνοι», ακούστηκε από παραδίπλα, ενώ μπουκάλια έφευγαν στα τσιμέντα του γηπέδου του Απόλλωνα και οργισμένοι μαλλιάδες πλησίαζαν στην είσοδο μέσα στα νεύρα. Το συζητήσαμε με την Άννα και αποφασίσαμε να μπούμε κι εμείς -ούτως ή άλλως, ζέστη έξω, ζέστη και μέσα, ας πιάσουμε καλή θέση μπροστά, να χτυπιόμαστε.

Είχαν κάτω έναν μουσαμά απλωμένο, μάλλον για να προστατεύσουν το χορτάρι από τα άρβυλα και τις μυτερές μπότες των θεατών. Και τα τσιγάρα, ναι. Προχωρήσαμε εύκολα προς τη σκηνή, δεν είχε γεμίσει ακόμα το μέρος επειδή οι περισσότεροι λογικά δεν θα είχαν ξεκινήσει ακόμα από τα σπίτια τους τόσο νωρίς, δηλαδή την ώρα που άρχιζε, τυπικά, η συναυλία. Στην είσοδο έγινε τέτοιο ντου που ένας από τους ελεγκτές φώναζε «τα εισιτήρια ψηλά» και σηκώναμε ό,τι χαρτί είχαμε, που εμείς είχαμε κανονικά εισιτήρια αγορασμένα από τον Σωτήρη κομπλέ, αλλά διάφοροι σήκωναν περιτυλίγματα από σοκολάτες, μαθητικά πάσο, διπλωμένες εφημερίδες -μπήκανε όλοι, μια χαρά. Φτάσαμε στο σημείο από το οποίο θα είχαμε πλήρη πρόσβαση στο μεγαλείο των Metallica, πρώτη γραμμή, αράξαμε υπό τους ήχους των γελοίων που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στη σκηνή και απλώς θα περιμέναμε να τελειώσουν για να βγουν αυτοί για τους οποίους είχαμε κάνει ένα απίστευτο ταξίδι από Καβάλα στη Θεσσαλονίκη, μετά στην Αθήνα, μετά Καβάλα για να ψηφίσουμε στις αυριανές εκλογές, παρέα στο τρένο με κάτι Αλβανούς ορίτζιναλ από Τίρανα, που είχαν αλλάξει δέκα μέσα μεταφοράς για τη συγκεκριμένη εκδρομή και είχαν ένα τεράστιο φορητό κασετόφωνο, άκουγαν το And Justice For All σε λούπα και το τραγουδούσανε κιόλας, μαζί με τα γκα-γκαν του Χέτφιλντ και τα σόλα, τα πάντα, με το στόμα.

Οι τύποι δεν έλεγαν να τελειώσουν και ζούσαμε αυτό το αιώνιο μαρτύριο με τα σαπόρτ, που είναι χάλια, έχουν χάλια ήχο, δεν κολλάνε πουθενά με την μπάντα που ήρθες να δεις, αλλά πρέπει να τους φας στη μάπα, τι να κάνουμε τώρα -δεν ξέραμε ακόμα τι μας περίμενε στο Ρότερνταμ λίγα χρόνια αργότερα, με τους 80s Matchbox. Η Άννα έδειχνε την ενόχλησή της, αν και διάφοροι τριγύρω φαίνονταν πως γουστάρουν και μερικοί, μάλιστα, ήξεραν και τους στίχους και τους φώναζαν με τον απαράδεκτο τραγουδιστή, που ανάμεσα στα τραγούδια όλο χαιρετούσε την «Άθενς, Γκρις», λες και επρόκειτο για καμιά πολιτεία της Αμερικής, σαν να είμαστε στο Λας Βέγκας, Νεβάντα ή στο Μαϊάμι, Φλόριντα ένα πράμα.

Στο δέκατο τραγούδι δεν άντεξε και μου φώναξε «ε, τι θα γίνει με τους μαλάκες, άντε να τελειώνουν, να βγούνε και οι Monster Magnet, να τελειώνουν κι αυτοί, να βγούνε οι δικοί μας». Και της απάντησα πως δεν ήταν σωστό εκ μέρους της να κράζει τα παιδιά, τίποτα Έλληνες θα είναι, ψιλοσυμπαθητικοί ακούγονται για Έλληνες, ντάξει, για τον πούτσο είναι τα τραγούδια και ο ήχος αλλά μια φορά τους έκατσε να μοιραστούν τη σκηνή με τους Metallica, κρίμα είναι, ας κάνει λίγη υπομονή. Μα η Άννα δεν είχε άλλη υπομονή και το συνέχισε, «άμα παίζουν αυτοί μία ώρα, πόσο θα παίξουν οι Monster Magnet μετά, θα βραδιάσουμε». Και πετάγεται ένας τύπος δίπλα μας και λέει «συγνώμη, παιδιά, αυτοί είναι οι Monster Magnet».

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο συγκλονιστ&iota ...

Read more
Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα ποδοσφα&iota ...

Read more
Κλείστε

Κλείστε

Κλείστε τους συνδέσμους να σωθεί ο ελληνικός αθλητισμός.  ...

Read more
Προτάσεις

Προτάσεις

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο περιστασιακά, όταν δείχνει η τηλεόραση κάνα ματς κι ...

Read more
Κόμβος

Κόμβος

Μου την είπε ένας γκρινάρης πριν λίγες μέρες που δεν έγραψα για την παράδοση κατ’ οίκον στην επιστρο ...

Read more
Spiaggia

Spiaggia

Τελικά ο Ρόμπερτ είχ&e ...

Read more
Φτύσιμο

Φτύσιμο

Την γκόμενα που σε παρακαλάει τη φτύνεις. Παλαιό αξίωμα, αθάνατος κανόνας. Όσο σε πρήζει, όσο σε ζαλ ...

Read more
Σπανός

Σπανός

Έχω πάει σε αρκετές έδρες. Όχι σε όλη την Ελλάδα, όπως πολλοί δικοί μου, αλλά σε αρκετές. ...

Read more
Εσφαγιάσθησαν

Εσφαγιάσθησαν

Η πρώτη φορά στην ιστορία της Α’ Εθνικής που ο ΠΑΟΚ βρέθηκε μόνος του στην πρώτη θέση ήταν μόλις στη ...

Read more
Γούρια

Γούρια

Δε συνηθίζω να απαν&t ...

Read more
Εμείς

Εμείς

Εμείς δεν ανεβήκαμ ...

Read more
Ασπίδα

Ασπίδα

25 Αυγούστου 2002, 14 χρόνι&al ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.