Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

00001Στο εσωτερικό site της εταιρείας, εκεί όπου είχαμε πρόσβαση μόνο οι εργαζόμενοι, άλλαζε το εξώφυλλο τακτικά, ανάλογα με την εμπορική πολιτική. Το άνοιγες και έβλεπες νέα προϊόντα ή υπηρεσίες, για να σου υπενθυμίζει τι πρέπει να προωθήσεις: Προγράμματα ομιλίας, συσκευές, πακέτα δεδομένων, αξεσουάρ.

Αλλά στις γιορτές, το κλίμα γινόταν πιο χαλαρό. Τα Χριστούγεννα ανέβαινε κάποιο μήνυμα σχετικό με τη γέννηση του Ιησού, το Πάσχα έβλεπες για την Ανάσταση του Κυρίου και τέτοια. Υπεύθυνος για όλα αυτά ήταν ένας τύπος, ο Παναγιώτης, που από τις λίγες επαφές που είχαμε στην Αθήνα μου φάνηκε -κι ακόμα μου φαίνεται, τώρα που το σκέφτομαι- ως ο ορισμός του ελαφρόμυαλου ανθρώπου, χωρίς καμία διάθεση για βαθιά σκέψη ή ανάλυση.

Όταν ξεκίνησε αυτή η «παράδοση», δηλαδή η ανάρτηση χριστιανικών ευχών σε ιστοσελίδα πολυεθνικής που απασχολούσε υπαλλήλους κάθε εθνικότητας, θρησκείας και καταγωγής, είχα εκφράσει στον διευθυντή μου την ενόχλησή μου, αλλά αντιμετωπίστηκα σαν εξωγήινος. Δεν μπορεί να τα πιστεύεις αυτά που μας λες τώρα, ποιος θα ενοχληθεί από ένα «Καλά Χριστούγεννα» ή «Η Ανάσταση του Θεανθρώπου να μας φωτίζει». Κύριε διευθυντά, έχουμε συναδέλφους μουσουλμάνους, ινδουιστές, καθολικούς, άθεους. «Άσ’ τα αυτά, ο ΠΑΟΚ θα κερδίσει την Κυριακή»; Και πέρασαν τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά, το Πάσχα, ο Δεκαπενταύγουστος, και κάθε φορά εγώ μουρμούριζα κι όλοι έδειχναν την ενόχλησή τους για την ενόχλησή μου. «Στο κάτω-κάτω, θα πρέπει να σέβονται τα ήθη και τα έθιμα της χώρας που τους δίνει ψωμί», είχε πει μία από τις προϊσταμένες. «Μα στη χώρα τους βρίσκονται, η εταιρία είναι πολυεθνική». «Όρεξη έχεις πάλι».

Κι έγινε η μεγάλη μάχη μια Τσικνοπέμπτη. Από όλες τις γιορτές και τις παραδόσεις, κερδήθηκε το παιχνίδι εκεί. Από το πρωί εμφανίστηκε στο site μια εικόνα με μπριζόλες και πανσέτες στα κάρβουνα, συνοδεία μηνύματος περί «απόψε το τσικνίζουμε». Τηλεφώνησα απευθείας στον υπεύθυνο και τον ρώτησα αν γνωρίζει πως οι μουσουλμάνοι συνάδελφοι δεν θα το τσικνίσουν απόψε με χοιρινά όπως αυτά που τους αναγκάζει να βλέπουν όλο το οκτάωρο, δηλαδή όποτε πρέπει να μπουν στη σελίδα για να δούνε τιμές και διαδικασίες. Θυμάμαι που μου απάντησε «κανένας μουσουλμάνος δεν έχει παραπονεθεί, τι ζόρι τραβάς εσύ τώρα». Αλλά λίγο αργότερα η εικόνα κατέβηκε και αντικαταστάθηκε με κάτι ουδέτερο, μια φωτογραφία ενός προϊόντος. Και στις γιορτές δεν έμπαιναν πλέον χριστιανικά μηνύματα αλλά γενικόλογες ευχές, «Καλές Γιορτές», τέτοια. Ο τύπος δεν μου ξαναμίλησε. Και γενικώς, αρκετοί δεν μου ξαναμίλησαν από το Τμήμα του. Μέχρι που η Vodafone μας ανάγκασε να φύγουμε ομαδικά, λίγα χρόνια μετά, με απειλές και τρομοκρατία, εν μέσω κρίσης. Από τότε δεν ξέρω τι εικόνες βάζει ο Παναγιώτης στις γιορτές κι αν σήμερα βλέπουν όλοι κάποια ζουμερή πανσέτα να σιγοψήνεται στα κάρβουνα από το πρωί.

Ματσάρα

Ματσάρα

Στο δικό μου το μυαλό, το σενάριο ήταν κάπως διαφορετικό. Όχι, δε θα τις έχανε τις βολές ο Βασιλειάδ ...

Read more
0009

0009

«Τι έγινε, Καβαλιώτη ...

Read more
Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα &s ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

• Παρακολουθήστ&epsilon ...

Read more
Αμαφούλε

Αμαφούλε

Με τα λόγια εύκολο είναι να βοηθάς την ομάδα. Γι’ αυτό κι εγώ θα τη βοηθήσω και πρακτικά. ...

Read more
Πέταλα

Πέταλα

Πολύς λόγος γίνεται για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα αντικριστά πέταλα της Τούμπας, δηλα ...

Read more
Ισοβίτες

Ισοβίτες

Πανηγύριζαν οι Ισπανοί, εγώ έκλαιγα πάνω στα σύρματα στην 4, δίπλα στον Μάριο που κοίταζε στο πουθεν ...

Read more
Σαββατοκύριακο

Σαββατοκύριακο

«Έλα Αθήνα», μου είπ&eps ...

Read more
Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα τ& ...

Read more
Μετανάστης

Μετανάστης

Μεγάλη κωλομέρα η χθεσινή. Αποχαιρέτησα τον καλύτερο φίλο μου, που έφυγε για την ξενιτιά. Πρώτη φορά ...

Read more
Ονομαστικό

Ονομαστικό

Όλοι πιστεύουν πως τους τρώει η γκαντεμιά. Στέκονται σε μια ουρά, προχωράει η άλλη. Πηγαίνουν για μπ ...

Read more
Στάσεις

Στάσεις

Μπορείς να πεις πως ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.