Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

00001Στο εσωτερικό site της εταιρείας, εκεί όπου είχαμε πρόσβαση μόνο οι εργαζόμενοι, άλλαζε το εξώφυλλο τακτικά, ανάλογα με την εμπορική πολιτική. Το άνοιγες και έβλεπες νέα προϊόντα ή υπηρεσίες, για να σου υπενθυμίζει τι πρέπει να προωθήσεις: Προγράμματα ομιλίας, συσκευές, πακέτα δεδομένων, αξεσουάρ.

Αλλά στις γιορτές, το κλίμα γινόταν πιο χαλαρό. Τα Χριστούγεννα ανέβαινε κάποιο μήνυμα σχετικό με τη γέννηση του Ιησού, το Πάσχα έβλεπες για την Ανάσταση του Κυρίου και τέτοια. Υπεύθυνος για όλα αυτά ήταν ένας τύπος, ο Παναγιώτης, που από τις λίγες επαφές που είχαμε στην Αθήνα μου φάνηκε -κι ακόμα μου φαίνεται, τώρα που το σκέφτομαι- ως ο ορισμός του ελαφρόμυαλου ανθρώπου, χωρίς καμία διάθεση για βαθιά σκέψη ή ανάλυση.

Όταν ξεκίνησε αυτή η «παράδοση», δηλαδή η ανάρτηση χριστιανικών ευχών σε ιστοσελίδα πολυεθνικής που απασχολούσε υπαλλήλους κάθε εθνικότητας, θρησκείας και καταγωγής, είχα εκφράσει στον διευθυντή μου την ενόχλησή μου, αλλά αντιμετωπίστηκα σαν εξωγήινος. Δεν μπορεί να τα πιστεύεις αυτά που μας λες τώρα, ποιος θα ενοχληθεί από ένα «Καλά Χριστούγεννα» ή «Η Ανάσταση του Θεανθρώπου να μας φωτίζει». Κύριε διευθυντά, έχουμε συναδέλφους μουσουλμάνους, ινδουιστές, καθολικούς, άθεους. «Άσ’ τα αυτά, ο ΠΑΟΚ θα κερδίσει την Κυριακή»; Και πέρασαν τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά, το Πάσχα, ο Δεκαπενταύγουστος, και κάθε φορά εγώ μουρμούριζα κι όλοι έδειχναν την ενόχλησή τους για την ενόχλησή μου. «Στο κάτω-κάτω, θα πρέπει να σέβονται τα ήθη και τα έθιμα της χώρας που τους δίνει ψωμί», είχε πει μία από τις προϊσταμένες. «Μα στη χώρα τους βρίσκονται, η εταιρία είναι πολυεθνική». «Όρεξη έχεις πάλι».

Κι έγινε η μεγάλη μάχη μια Τσικνοπέμπτη. Από όλες τις γιορτές και τις παραδόσεις, κερδήθηκε το παιχνίδι εκεί. Από το πρωί εμφανίστηκε στο site μια εικόνα με μπριζόλες και πανσέτες στα κάρβουνα, συνοδεία μηνύματος περί «απόψε το τσικνίζουμε». Τηλεφώνησα απευθείας στον υπεύθυνο και τον ρώτησα αν γνωρίζει πως οι μουσουλμάνοι συνάδελφοι δεν θα το τσικνίσουν απόψε με χοιρινά όπως αυτά που τους αναγκάζει να βλέπουν όλο το οκτάωρο, δηλαδή όποτε πρέπει να μπουν στη σελίδα για να δούνε τιμές και διαδικασίες. Θυμάμαι που μου απάντησε «κανένας μουσουλμάνος δεν έχει παραπονεθεί, τι ζόρι τραβάς εσύ τώρα». Αλλά λίγο αργότερα η εικόνα κατέβηκε και αντικαταστάθηκε με κάτι ουδέτερο, μια φωτογραφία ενός προϊόντος. Και στις γιορτές δεν έμπαιναν πλέον χριστιανικά μηνύματα αλλά γενικόλογες ευχές, «Καλές Γιορτές», τέτοια. Ο τύπος δεν μου ξαναμίλησε. Και γενικώς, αρκετοί δεν μου ξαναμίλησαν από το Τμήμα του. Μέχρι που η Vodafone μας ανάγκασε να φύγουμε ομαδικά, λίγα χρόνια μετά, με απειλές και τρομοκρατία, εν μέσω κρίσης. Από τότε δεν ξέρω τι εικόνες βάζει ο Παναγιώτης στις γιορτές κι αν σήμερα βλέπουν όλοι κάποια ζουμερή πανσέτα να σιγοψήνεται στα κάρβουνα από το πρωί.

Κλάους

Κλάους

Είναι Παοκτσάκι από μικρός. Κι εγώ είμαι, τι να λέει. Πανηγυρίζει τα γκολ σαν οπαδός. Εγώ να δεις. ...

Read more
Φιλανθρωπία

Φιλανθρωπία

«Εμείς βοηθάμε όλο τον κόσμο τόσα χρόνια και δεν το ξέρει κανείς, αυτοί μια φορά έκαναν φιλανθρωπία ...

Read more
Ουτοπίες

Ουτοπίες

Στις 10 Ιανουαρίου, μετά τον αγώνα Αστέρας-ΠΑΟΚ, στην ιστοσελίδα PAOK24 δημοσιεύθηκε ανυπόγραφο άρθρ ...

Read more
Σεβασμός

Σεβασμός

Είναι η λέξη-κλειδί. Είναι η λύση για όλα τα προβλήματά μας. Είναι αυτό που χάσαμε κάπου στη διαδρομ ...

Read more
Παιδάκια

Παιδάκια

Κάφροι οπαδοί του ΜΠΑΟΥΓΚ επιτέθηκαν σε μικρά αθώα παιδάκια ακαδημίας του Ολυμπιακού. Make my day. ...

Read more
Δυναμιτάκια

Δυναμιτάκια

ΠΑΟΚ-Άρης 77-78. Φέρτε μου τον τύπο μπροστά μου. Πρέπει να τον δω φάτσα. Να του μιλήσω και να τον ακ ...

Read more
Ανάλυση

Ανάλυση

Τελικός ΑΕΚ-Ολυμ& ...

Read more
Αχρωματοψία

Αχρωματοψία

Από τότε που με θυμάμαι, ένιωθα ένα είδος οίκτου για τον φίλο μου με την πλήρη αχρωματοψία. Δεν έβλε ...

Read more
Ορμένιο

Ορμένιο

Για να πας από Ξάνθη σ&ta ...

Read more
0019

0019

Έπαιξε ένα ματς ως α&lambda ...

Read more
Σκούπισμα

Σκούπισμα

Δεκατόσα χρόνια δίπλα δίπλα στα τσιμέντα και να βρίσκεσαι κατά λάθος μαζί του στην ίδια δουλειά. ...

Read more
Πειρατές

Πειρατές

Από Ελλάδα είχα φύγε& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.