Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

00001Πρώτη φορά στο βίντεο-κλαμπ, θα είχαμε περάσει ολόκληρη ώρα αναποφάσιστοι αλλά ο ιδιοκτήτης είχε κατανόηση, μας ήξερε, δεν έλεγε τίποτα. Προσπαθούσαμε να συμφωνήσουμε αν θα νοικιάζαμε τσόντα ή θρίλερ, αυτό ήταν το μεγάλο μας θέμα. Βλέπαμε τους τίτλους των ερωτικών ταινιών, «Το Νοσοκομείο Της Ανωμαλίας», «Κολασμένες Καλόγριες» και τα σχετικά, βλέπαμε και τα αιμοσταγή εξώφυλλα των σπλάτερ-μόδα της εποχής, με πριόνια, ματσέτες και όργανα βασανιστηρίων, συνεπώς για δυο δωδεκάχρονους η επιλογή μίας και μόνο βιντεοκασέτας από ένα και μόνο είδος δεν έμοιαζε εύκολη υπόθεση.

Ο Λευτέρης έδωσε, τελικά, τη λύση. «Αν μπει κανένας πατέρας μου, καλύτερα να μας τσακώσει με θρίλερ παρά με τσόντα». Και είχε δίκιο. Η μάνα του έλειπε και αυτός ήταν ο λόγος που είχαμε πάει να πάρουμε «κάτι καλό» μόνοι μας, δηλαδή κάτι άλλο από τα τούρκικα με τον Ιμπραήμ ή τον Ψάλτη ή τον Ταμτάκο που έβλεπαν οι μάνες μας όταν μαζεύονταν για «καφέ και ταινία». Αλλά ο πατέρας του κάπου θα τριγυρνούσε, καφενείο, ψώνια, δεν ξέρεις, καλύτερα να είμαστε προσεκτικοί. Κι αφού πάρθηκε η απόφαση, η τελική επιλογή ήταν σχετικά απλή: Πήραμε την ταινία με τα περισσότερα αίματα στις φωτογραφίες του καλύμματος. «Το Ολοκαύτωμα Των Ζόμπι», δηλαδή τι άλλο να ζητήσεις απ’ τη ζωή σου για να περάσεις το τέλειο απόγευμα ενός καλοκαιριού ανάμεσα στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο.

Από το συγκεκριμένο πολιτιστικό μνημείο δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα, πέρα από το γεγονός πως είχε κανίβαλους και ζόμπι, άρα θα ήταν καλή. Η μόνη σκηνή που θυμάμαι, επειδή υπάρχει λόγος να μην την ξεχάσω ποτέ, είναι που κάποια στιγμή μία καλή κοπέλα είναι δεμένη, γυμνόστηθη, σε κάτι παλούκια ή σε έναν σταυρό, κάτι τέτοιο. Δηλαδή τρώνε ανθρώπους, τρέχουν τα αίματα, ουρλιαχτά, αηδία, κομμένες σάρκες, αλλά το σενάριο βάζει την τύπισσα κάπου ψηλά (δέντρο; βωμό;) χωρίς σουτιέν, έτοιμη να την κατασπαράξουν τα ζόμπι ή οι κανίβαλοι ή όποιος, τέλος πάντων, έτρωγε κοπέλες χωρίς σουτιέν στην ταινία, που έχουν περάσει τρεις δεκαετίες από τότε και δεν είναι και κανένα αριστούργημα να το θυμάμαι με λεπτομέρειες. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μπαίνει ο πατέρας του, βλέπει στην τηλεόραση και μας λέει «καλά, ρε μαλάκες, τσόντες βλέπετε, άει στο διάολο από ‘δώ πέρα» και μας την κλείνει.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB