Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01

00001Αφήσαμε το φρεσκοβαμμένο σπίτι να αερίζεται και πήγαμε στα αδέρφια για να περάσουμε τη νύχτα. Δουλεύαμε μαζί, κάναμε και λίγη παρέα, τους είχαμε φιλοξενήσει για μια νύχτα μπιρίμπας που κατέληξε με τους δυο τους να ψάχνουν παγωτά ξημερώματα στην Όλγας επειδή είχαν χάσει το στοίχημα. Έμεναν σε ένα ημιυπόγειο, φοιτητικό, λίγο πιο πάνω στη Συνδίκα, δύο δωμάτια, μια κουζινούλα κι η τουαλέτα. Μας περίμενε στην πόρτα ο μικρός. «Ο άλλος έχει γκόμενα μέσα, πάμε κατευθείαν στο δωμάτιό μου». «Δεν παίζεται ο αδερφός σου, ρε φίλε, μέχρι και το βράδυ που θα μας φιλοξενήσει χωρίς γυναίκα δεν άντεξε». «Ε, τον ξέρετε, αφού είναι Δον Ζουάν».

Δεν είπαμε πολλά-πολλά, ήμασταν κουρασμένοι από το βάψιμο όλη μέρα, πέσαμε για ύπνο. Εμείς στο κρεβάτι του, ο μικρός σε ένα ράντσο στην άλλη πλευρά του δωματίου. Σχολιάσαμε γελώντας τα κατορθώματα του μεγάλου, που δεν είχε αφήσει θηλυκό στην ανατολική πλευρά της πόλης από τότε που είχανε έρθει Θεσσαλονίκη, με φανερή την ενόχληση του αδερφού του. «Εντάξει, το έχει παραξηλώσει, άλλη βρίσκω το πρωί κι άλλη το βράδυ». Κάποια στιγμή μας πήρε ο ύπνος και με ξύπνησε το συνθηματικό χτύπημα της Άννας όταν πρέπει οπωσδήποτε να δω κάτι, που μου το κάνει όταν καθόμαστε στο αστικό και κάποιος φοράει γαμπριάτικο κοστούμι του πενήντα με τραγική σαγιονάρα και μαύρο νύχι ή όταν ακούγεται εξαιρετικά ψεκασμένη συνομιλία από το βάθος ή, γενικώς, όταν θέλει να με ενημερώσει χωρίς να μας πάρουν χαμπάρι οι γύρω -πρόκειται για ένα είδος επικοινωνίας που το έχουμε τελειοποιήσει τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια που είμαστε μαζί.

Ξύπνησα τη στιγμή που της ψιθύριζε, στην κουζίνα, «άσ’ τον να κοιμηθεί, δουλεύει αύριο, έλα σε μένα, να μην τον ενοχλείς». Αυτή δεν κατάλαβα τι του έλεγε, αλλά έφτανε μέσα στο σκοτάδι η άμυνά της, όχι πολύ στιβαρή αλλά όχι και εντελώς περάστε κόσμε. Κάπως την έπεισε και οι ψίθυροι μεταφέρθηκαν δίπλα μας. Την έφερε στο δωμάτιο, δεν καταφέραμε να καταλάβουμε πώς και γιατί. Μιλούσαν χαμηλόφωνα, «έλα να δεις», «πιο σιγά», «κάτσε εδώ», τέτοια. Κάτσανε στο ράντσο, το ακούσαμε, η Άννα χτυπούσε το δάχτυλο πάνω μου ρυθμικά, στον κλασικό γηπεδικό ρυθμό που συνηθίζει και προσπαθούσαμε να κρατηθούμε απ’ τα γέλια καθώς ο μικρός συνέχιζε την προσπάθεια να ολοκληρώσει το έργο που άφησε ο μεγάλος. «Έλα, μπες κάτω απ’ την κουβέρτα, να μην κρυώνεις», αυτή αντιδρούσε «όχι, μια χαρά είμαι, δεν κρυώνω, πες μου», τι να της έλεγε, τι πρόλογο είχε ρίξει για να την φέρει τρία μέτρα από την κουζίνα στο δωμάτιο, τι διάολο κάνανε, δεν το ξεκαθαρίζαμε, γιατί ήρθε, γιατί έκατσε στο ράντσο μαζί του, ο άλλος μέσα ροχάλιζε, την έπινε, είχε δεύτερη γκόμενα, τι να έκανε, ήταν πολλά τα ερωτήματα της κατάστασης.

«Άμα αρχίσουν να πηδιούνται τι κάνουμε», κατάφερε να μου πει η Άννα με κώδικα, λίγο ψίθυρο, λίγο χτύπημα, λίγο σινιάλο με τα μάτια, γιατί το μόνο που βλέπαμε έτσι κουλουριασμένοι στο ξένο σπίτι από το λιγοστό φως που έμπαινε απ’ το παντζούρι ήταν ο ένας τα μάτια του άλλου. «Ελπίζω να του κάτσει, αλλιώς θα τη χώσει σε μένα, έτσι που είμαι γυρισμένος», της απάντησα και κάπου εκεί μας ξέφυγαν τα πρώτα γέλια, δηλαδή άρχισε το κρεβάτι μας να κουνιέται κάτω απ’ τα σκεπάσματα. Σταμάτησαν για λίγο οι ψίθυροι, λίγο μετά μεταφέρθηκαν ξανά στην κουζίνα. «Τη γλιτώσαμε, μάλλον». «Κοιμήσου εσύ, εγώ δεν θα κλείσω μάτι, ποτέ δεν ξέρεις μ’ αυτούς που μπλέξαμε».

Με το πρώτο φως την ξύπνησα, «σήκω», ο μικρός κοιμόταν στο ράντσο, η πόρτα του μεγάλου κλειστή, γυναικεία παπούτσια απ’ έξω, κρασί με δύο ποτήρια κι ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα στην κουζίνα, ανοίξαμε την πόρτα και τρέξαμε σπίτι, όπου κοιμηθήκαμε ως το απόγευμα μέσα στην μπόχα της μπογιάς που δεν είχε τρόπο να φύγει εύκολα από το μικρό μας διαμέρισμα με μοναδική θέα τον ακάλυπτο μιας τσιμεντένιας ασχήμιας όπου περάσαμε κάποια χρόνια της ζωής μας τη δεκαετία του ενενήντα. «Τελικά»; Ρώτησε η Άννα. «Τελικά αυτή πήγε στην τουαλέτα, ο μικρός έβαλε κρασί και για τους δυο τους, αυτή βγήκε, τον καληνύχτισε και πήγε να κοιμηθεί με τον μεγάλο». «Μόνος του κάπνισε ένα πακέτο τσιγάρα»; «Όλα μόνος του τα έκανε χθες, μη ρωτάς άλλο, κοιμήσου».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038