Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

30 0017Αναδρομικά, η μεγαλύτερη προσφορά του Χιμένες ήταν η σπίθα που έδινε για να ανεβεί η αδρεναλίνη στην υπόλοιπη ομάδα και την κερκίδα. Πέρα από παικταράς, είχε αυτό το σπάνιο χάρισμα της στιγμιαίας ανάφλεξης, μπορούσε να αλλάξει την ψυχολογία του σετ με ένα καρφί κι έναν καγκούρικο πανηγυρισμό. Από την άλλη, δε θα ξεχάσω ποτέ τη γυναίκα του να κράζει κουνώντας τα χέρια εξοργισμένη τον Σεπέδα για ένα χαμένο πόντο, ο Σεπέδα να της ζητάει συγνώμη και ο Χιμένες να της κάνει νόημα να τον αφήσει ήσυχο. Στιγμές αθλητικού μεγαλείου.

30 0016Διπλωμένος στο χώμα, έχοντας στην αγκαλιά του το πιο ταξιδευμένο Πανί αρνούμενος να το αφήσει σε χέρια αντιπάλων για να γλιτώσει, έτρωγε επί ώρα κλωτσιές κι άκουγε να τον βρίζει μια στρατιά χανουμιών που είχε φτάσει τους λιγοστούς εκδρομείς στην ιστορική τους έφοδο προς το Μόσχος. Ξύλο, πέτρες, σκόνη, κυνηγητά, αίμα, αλλά το Πανί κανείς τους δεν κατάφερε να το αρπάξει από τα χέρια του Μπέλλου εκείνη τη μέρα. Επειδή ο τεράστιος ηγέτης, ο άνθρωπος που όλοι λέγαμε πως θα μας πάρει από το χέρι και θα αναθρέψει την επόμενη γενιά, γνώριζε τη δύναμη των συμβόλων και ζύγιζε το βάρος του καθένα σε δευτερόλεπτα. Εκτός από το δικό του -μία από τις μεγαλύτερες απώλειες της κερκίδας, μια τεράστια τρύπα που δεν έκλεισε ποτέ.

30 0015Ο Μαγκντί Τολμπά δεν ήταν ένας απλός ποδοσφαιριστής. Συναισθηματικά, τον θεωρώ ως τον καλύτερο παίκτη που έχω δει να αγωνίζεται με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, αν και ξέρω πως υπήρξαν καλύτεροι. Αλλά έτυχε να κάνει τα μαγικά του όταν πρωτοπήγαινα στο γήπεδο, στις πρώτες μου εκδρομές -όλες οι αναμνήσεις μου από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Ταξίδι καλοκαιριάτικα για ένα φιλικό με τoν Άρη, όπου έβαλε γκολ -νομίζω στην πρώτη του εμφάνιση- και μιλούσαμε γι’ αυτό το γκολ τρεις μέρες. Κάποιοι είχαν έρθει στην Τούμπα ντυμένοι Άραβες, μέσα στη ζέστη, θα είχε τριάντα τόσους βαθμούς. Μετά από λίγες μέρες, η απίστευτη σκηνοθεσία για να πάω στην Ξάνθη, σε άλλο φιλικό, έχασα μισή μέρα από τη ζωή μου για να τον ξαναδώ κι αυτός δεν έπαιξε. Έφυγα το βράδυ για τη γιαγιά στην Ορεστιάδα τόσο στενοχωρημένος, χάλασαν οι διακοπές μου, όχι επειδή μας κέρδισε η νεοφώτιστη Ξάνθη αλλά επειδή δεν τον είδα. O μοναδικός Αιγύπτιος που χορτάσαμε, αν και θα τον ήθελα να παίζει μέχρι τα γεράματα -τέτοια ντρίμπλα, τέτοια κάθετη πάσα δεν είχε κανένας από την εποχή του ως σήμερα. Ο Μαγκντί, που με ανάγκαζε να παίρνω τηλέφωνο στην Κομοτηνή, στο θείο που είχε μουσουλμάνο υπάλληλο, να μου δίνει τις ημερομηνίες του Ραμαζανιού για να ξέρω σε ποια ματς θα ήταν αδύναμος επειδή δε θα είχε φάει όλη μέρα.

Η 30 0014μεγαλύτερη προσφορά του Παναγιώτη Φασούλα στην ιστορία του ΠΑΟΚ ήταν ένα ηλιόλουστο χειμωνιάτικο απόγευμα της 5ης Δεκεμβρίου 1993. Μόνο όποιος ήταν μέσα μπορεί να καταλάβει για τι ξέσπασμα μιλάμε, για αφρισμένο Παλέ, για ασταμάτητο γαύγισμα, για λύσσα κανονική. Μόλις είχε επιστρέψει με τα ερυθρόλευκα, μόλις είχαμε απαλλαγεί από τις εξυπνάδες και τις ειρωνείες του, μόλις είχαμε ξεφορτωθεί την επιπολαιότητα που μας είχε στοιχίσει πρωτιές και κούπες κι ακόμα τον ανεχόμασταν τόσα χρόνια. Δυστυχώς, αποδείχτηκε πως θα έπρεπε να τον είχαμε ξεφορτωθεί νωρίτερα -αλλά και πάλι, εκείνο το απόγευμα δεν ανταλλάσσεται εύκολα, τέτοια εμπειρία δεν ξαναβρίσκεις.

30 0013Όπως όλη η κερκίδα, έτσι κι εγώ παρακαλούσα να μην ξαναγυρίσει από την Αμερική, όπου είχε πάει «για να παραλάβει το δαχτυλίδι του πρωταθλητή ΝΒΑ». Ο τύπος ήταν απαράδεκτος, καμία επαφή με το ασπρόμαυρο περιβάλλον, κανένα δέσιμο με την ομάδα, μας είχε τσακίσει τα νεύρα πάνω που ετοιμαζόμασταν να γίνουμε πρωταθλητές Ευρώπης και δεν ήταν να παίζεις μ’ αυτά. Κι αφού είχαμε αλλάξει δέκα φορές γνώμη ποιον θα πάρουμε για δεύτερο ξένο δίπλα στον Μπάρλοου, μας έφεραν τον Good News των στιγμιότυπων του ΝΒΑ, τον συμπαίκτη του Τζόρνταν και του Πίπεν, αλλά ο Ντούντα έλεγε πως πίνει πολλές κοκακόλες και δεν του αρέσει -έβλεπε μπροστά. Τελικά γύρισε ο Κλιφ από την Αμερική και μας χάρισε μερικές από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές που έχουμε ζήσει από την κερκίδα του μπάσκετ του ΠΑΟΚ, αλλά αποδείχτηκε πως ευκολότερα παίρνεις τίτλο στο ΝΒΑ παρά στην Ευρώπη. Προσωπική μου κορυφαία στιγμή το bump it στο Ιβανόφειο που μου τσάκισε τα χέρια, αλλά ακόμα πιο αξέχαστη η αντίδρασή του στην οδηγία του Ίβκοβιτς να χάσει τη δεύτερη βολή με την Μπανταλόνα για να κυλίσει το ένα δευτερόλεπτο και να πάρουμε το ματς στον πόντο: Την έβαλε.

30 0012Κι όμως, όχι απλώς φέραμε τον παρανοϊκό, άσχετο πυροβολημένο στον πάγκο του ΠΑΟΚ, αλλά «χαιρετίσαμε την πρόσληψή του» επίσημα ως οργανωμένοι. Ήρθε και τα διέλυσε όλα μέσα σε δύο μήνες, μαλώνοντας με τους πάντες, φτάνοντας τους ποδοσφαιριστές μέχρι και σε σημείο να τον μηνύσουν επειδή τους κατηγόρησε για «μειωμένη απόδοση» με σκοπό να τον διώξουν. Κέρδισε μόνο τρία από τα έντεκα ματς πρωταθλήματος (με Λεβαδειακό, Απόλλωνα και Ολυμπιακό), κατάφερε να αποκλειστεί στη Νέα Σμύρνη με σκορ πρώτου αγώνα 2-0, έφυγε με βρισιές και κατάρες, όπως θα ήταν αναμενόμενο. Τον πέτυχα σε ένα του ματς, στην Καβάλα, στο 1-1 με την Καλαμαριά, όπου ήμασταν τιμωρημένοι. Μαύρη σελίδα, ντροπιαστική περίοδος, το κρίμα στο λαιμό αυτού που τον έφερε, είτε ήταν ο πρόεδρος Δεδέογλου, είτε ο έφορος Πανελούδης.

30 0011O πάτερ-Εφραίμ είναι ο άνθρωπος που θα με έκανε ΠΑΟΚ με το ζόρι αν δεν είχα γίνει ΠΑΟΚ από μόνος μου. Ο χαρακτηρισμός «πάτερ» οφείλεται στο γεγονός πως βάφτισε ως Παοκτσήδες όλα τα παιδιά της γειτονιάς, όποια ομάδα κι αν υποστήριζαν. Δεν έμεινε κανείς, οι πάντες γίνανε ασπρόμαυροι και σχεδόν όλοι γηπεδικοί. Συνεχίζει το θεάρεστο έργο του μέχρι σήμερα, τρέχοντας για το Σύνδεσμο του χωριού όπου μεγάλωσα και του οφείλω πολλά στην οπτική που έχω για τον ΠΑΟΚ από μικρός -ιδιαιτέρως το «ρε δεν τους γαμάς», που ήταν από τα πρώτα μαθήματα. Στον τελικό του 2003 κάναμε ολόκληρη ιστορία για να βρει δεύτερο εισιτήριο, αφού το πρώτο ήταν πλαστό και δεν κατάφερε να μπει αρχικά, πετύχαμε μαυραγορίτη, έδωσε διπλά λεφτά και φτάσαμε στην είσοδο λίγο μετά το μεγάλο ντου, οπότε όλοι έμπαιναν πια αφιλοκερδώς. Τον Ιανουάριο του 1990, ξεκινώντας για το ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός που έμελλε να μείνει ιστορικό λόγω της εκδίωξης των μπάτσων από το πέταλο, όταν του είπε η μάνα μου «να μην πάτε με τους τρελούς» αυτός της απάντησε «τι λες τώρα, κυρά-Σταυρούλα, εμείς είμαστε οι πιο τρελοί από τους τρελούς, εκεί θα πάμε». Και, σα να το ‘ξερε, ήταν πρώτη μούρη σε όλες τις φωτογραφίες του ντου.

30 0010Από το ξύλο στα σκουλήκια στο Καυτανζόγλειο, που τον είχαν γιουχάρει στην αλλαγή με την Εθνική Ελλάδας μέχρι την προσωπική του εκδίκηση με τα τσαλιμάκια στην ιστορική τεσσάρα του Χαριλάου, από το πρώτο παιχνίδι που τον είδα να φοράει την ασπρόμαυρη φανέλα, το 1989 στη Δράμα, μέχρι τη συνάντησή μας στο σιδηροδρομικό σταθμό της Ξάνθης όπου είχε βρεθεί ως εξόριστος και περιμέναμε το ίδιο τρένο, αυτός για να αγκαλιάσει την οικογένειά του κι εγώ για να πάω στον Έβρο, από της αφίσες του στο παιδικό μου δωμάτιο μέχρι τις χειραψίες έξω από τα αποδυτήρια, ο Γιώργος Τουρσουνίδης ήταν, είναι και θα είναι για πάντα το πιο μεγάλο ταλέντο που έβγαλε η ομάδα στα δικά μου χρόνια. Ένα ταλέντο που ξόδεψε βοηθώντας τον κακόμοιρο ΠΑΟΚ των μέσων της δεκαετίας του ’90 να επιβιώσει και να παράξει αναμνήσεις μέσα από τη μιζέρια -κι αυτό δεν μπορούν να το πούνε πολλοί πως το έχουνε καταφέρει.

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την Τ&epsil ...

Read more
Αδιάφορο

Αδιάφορο

Όλο μου το σόι είναι ...

Read more
Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός, ει&de ...

Read more
Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ έχ&e ...

Read more
Στάσεις

Στάσεις

Μπορείς να πεις πως ...

Read more
Πόντος

Πόντος

Ας πούμε πως παίζει ένα φανταστικό ΠΑΟΚ-Άρης, ντέρμπι από τα παλιά στο μπάσκετ. Μεγάλο ντέρμπι, το π ...

Read more
Ρομαντικός

Ρομαντικός

Οι περισσότεροι Παοκτσήδες κοροϊδεύουν τους αρειανούς για την περιοδεία τους στα χωράφια της Γάμα Εθ ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more
0035

0035

«Να προσέχετε τον Πά&m ...

Read more
0048

0048

Δε θα το ξεχάσω εκ&ep ...

Read more
Πίστη

Πίστη

Μεγάλωσα σε ένα χωριό όπου η θρησκεία ήταν στο επίκεντρο κάθε κουβέντας, κάθε κοινωνικής εκδήλωσης, ...

Read more
Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.