Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

30 0035«Να προσέχετε τον Πάμπλο. Αυτοί εκεί μέσα δε φοράνε παντελόνια». Με αυτά τα λόγια, ο Τζο Έμερσον Μπιζέρα αποχαιρέτησε την Τούμπα ενάμισο χρόνο μετά το ιστορικό καλοκαίρι του 2008, οπότε και είχε έρθει να παίξει στον ΠΑΟΚ παρέα με έναν από τους καλύτερους φίλους του. Πέρα από τις διαρκείς επευφημίες του κόσμου για τον τρόπο με τον οποίο κατάπινε τα αντίπαλα σέντερ φορ με το αρχαίο δόγμα της χώρας του «ούτε ο παίκτης, ούτε η μπάλα», έμεινε στη μνήμη για το χάι-λάιτ της σύντομης θητείας του στον Δικέφαλο στις καθυστερήσεις του ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός, όπου αποβλήθηκε επειδή απλώς ο Γιαννάκης ο Παπαδόπουλος δεν πειθάρχησε στις εντολές του να μείνει στο χορτάρι.

30 0034Ώρες ώρες αναρωτιέμαι: Πώς την παλεύεις να είσαι ΠΑΟΚ αν δεν έχεις ουρλιάξει μέχρι να σου κοπεί η φωνή και να σου ματώσει το λαρύγγι «κι ο Τσέκος ο αληταράς»;

30 0033Η πεντάδα που έκανε ντεμπούτο την ευλογημένη 12η Αυγούστου 1997 περιείχε τέσσερις παίκτες που, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, θα άφηναν στίγμα στη σύγχρονη ιστορία του ΠΑΟΚ. Αυτός που ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή, όμως, ήταν ο Πέρσι Ολιβάρες. Η οβίδα του από τα εφτακόσια μέτρα απόσταση που έφερε τον μεγαλύτερο αναστεναγμό ανακούφισης ήταν απλός πρόλογος: Μας περίμεναν μεγάλα γλέντια στα δύο χρόνια που έμεινε στην Τούμπα, με αποκορύφωμα, ίσως, εκείνο το μαγικό τακουνάκι που έβγαλε τον Φραντζέσκο τετ-α-τετ από το κέντρο κόντρα στην ΑΕΚ. Αν και θα βρεθεί κάποιος να διαφωνήσει, πως η απόλυτη στιγμή του Περουβιανού δεν ήταν άλλη από την προσπάθειά του να πιάσει κεφαλιά, όπου του πέφτει το ποστίς στο χορτάρι, χάνει την κεφαλιά, σκύβει να το μαζέψει και ο Άγγελος Αναστασιάδης αν δεν έβρισε την Παναγιά εκείνη τη μέρα δεν την έχει βρίσει ποτέ στη ζωή του -όποιος τον είδε πώς κοιτούσε τη φάση καταλαβαίνει τι εννοώ.

30 0032Δεν υπάρχει «είδος» μουσικής που να μην παρακολουθώ επειδή απλώς είναι ένα «είδος». Εκτός από τα σκουπίδια του καταναλωτισμού και της ρηχής συναισθηματικής ξεφτίλας, το ραντάρ μου δεν αφήνει τίποτα εκτός σκαναρίσματος, ειδικά τα τελευταία χρόνια που η τεχνολογία είναι τεράστιο όπλο για όποιον θέλει να την ψάχνει ασταμάτητα. Αν με ρωτήσεις ποιο δίσκο θα έπαιρνα σε ένα έρημο νησί, θα έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε Sepultura, Beirut, Radiohead, Sigur Ros, Tool, RHCP, Τρύπες, Bjork, Deafheaven, Slayer, Death, RATM, SOAD, Παυλίδη, Cure, Devendra, Maiden, Smiths, Rota, Σαββόπουλο, Sabbath, Διάφανα Κρίνα -μπορώ να γράφω για ώρες. Η ραπ είναι μία ταμπέλα που με ζόρισε από πιτσιρικά, προσπαθώντας να ξεδιαλέξω το γνήσιο από το ψεύτικο, καθώς η ποζεριά κρύβεται ευκολότερα στους ακατάπαυστους πυροβολισμούς του μικροφώνου και, ειδικά όταν οι λέξεις δεν είναι στη μητρική σου γλώσσα, ο χρόνος που χάνεις μέχρι να βρεις πέντε πράματα που έχουν κάτι να πουν είναι πολυτέλεια -είναι ο μουσικός τρόπος έκφρασης όπου τα λόγια έχουν -αν όχι αποκλειστική- τη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Read more ...

30 0031Σαφώς και δε φανταζόμουν πως ο άγνωστος, για μένα, κυριούλης που ανέλαβε χρονιάρες μέρες τον καλύτερο ΠΑΟΚ όλων των εποχών θα περνούσαν 23 χρόνια κι ακόμα θα ήταν προπονητής μας, έχοντας γράψει ενδιάμεσα και ένα τσουβάλι ρεκόρ. Ένα άλλο που δε φανταζόμουν ήταν πως ο σπουδαίος, ο τεράστιος ΠΑΟΚ του Ίβκοβιτς μπορούσε να γίνει καλύτερος, να παίξει ένα μπάσκετ που έβγαινε από όνειρα που ντρεπόμασταν να ομολογήσουμε ο ένας στον άλλο, να καταπιεί όποιον βρέθηκε στο διάβα του και να νικηθεί μοναχά από την τρομοκρατημένη σφυρίχτρα. Ο Σούλης Μαρκόπουλος των μεγαλείων στα 90ς, ο Σούλης Μαρκόπουλος της επιβίωσης στα 10ς, ο ουρανοκατέβατος αντικαταστάτης ενός ιερού τέρατος στον πάγκο του ΠΑΟΚ, με τα ημιχρόνια και τους γυμνασιάρχους, ο φύλακας άγγελος της τσακισμένης ομάδας από τον εξευτελισμό.

Τη βραδιά της περίφημης παρολίγον αποχώρησής του για Πειραιά, από τη μία αγχωνόμουν στο πέταλο που ο Ατρόμητος είχε μειώσει σε 2-1 κι από την άλλη αγχωνόμουν από τα υβριστικά σχόλια των προβάτων στις ιστοσελίδες, αυτές που έγραφαν πως ήδη είχε πετάξει Αθήνα, ενώ εγώ μιλούσα στο τηλέφωνο με άνθρωπο που τον είχε δίπλα του στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί να μην έχουμε δυνατότητα, λόγω της παρακμής, να κερδίσουμε τον Ολυμπιακό τόσα χρόνια στο μπάσκετ, αλλά εκείνη η νύχτα έμεινε ως η μεγαλύτερη νίκη μας κόντρα στα φράγκα τους: Το συναίσθημα ικανοποίησης όταν τα ερυθρόλευκα άρθρα για τον «νέο προπονητή του Ολυμπιακού» εξαφανίζονταν το ένα μετά το άλλο ήταν λυτρωτικό. Error 404 - Ο Σούλης δεν βρέθηκε.

30 0030Λίγο άνω του μετρίου, κάπως άχρωμος, άγευστος, ένα απλό πιόνι στη σκακιέρα που κάνει τη δουλειά του. Ως εκεί. Τίποτα υπερβολικό, καμία έκπληξη που θα περίμενες από έναν πλάγιο Αφρικανό επιθετικό -αν ήταν Γερμανός δε θα μου έκανε τόση εντύπωση η βαρεμάρα μου όταν τον βλέπω να παίζει. Από την άλλη, χρειάζονται και αυτοί οι παίκτες, δεν μπορεί να είναι όλοι αναρχικοί μπαλαδόροι της έκρηξης και του αναπάντεχου, κάποιοι πρέπει να κρατάνε τις ισορροπίες. Ο Τζιγεροτζαλμάς μου άφησε μια ανεξίτηλη ανάμνηση με τα όργια στην αριστερή πλευρά της ΑΕΚ στο πρώτο γκολ του τελικού κι αυτό μου αρκεί για να τον θυμάμαι για πάντα. Αλλά είναι κι εκείνα τα συγκλονιστικά 12 δευτερόλεπτα που έζησα εξαιτίας του, στο πρώτο ματς που τον είδα να παίζει, πέρσι με τον Άγιαξ. Αντιγράφω από το κείμενο εκείνης της βραδιάς:

Read more ...

30 0029Ο άνθρωπος που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο άλλαξε τη μοίρα του σύγχρονου ΠΑΟΚ στο βόλεϊ και τον έφτασε στο πρώτο σκαλί ήταν ο ίδιος άνθρωπος που διώχτηκε από την ομάδα στην οποία είχε γράψει πολύχρονη ιστορία επειδή, όπως έλεγε ο σχεδιασμός του Ολυμπιακού, δεν μπορούσε να δώσει άλλη ποιότητα στην ηλικία του. Και γι’ αυτό το δώρο ευχαριστούμε την ομάδα του Πειραιά, τρία χρόνια τώρα και ποιος ξέρει για πόσα ακόμα θα τους ευχαριστούμε πολύ με τον τρόπο που μόνο εμείς ξέρουμε. Γάβρος ο Κουρνέτας, αλλά καθηγητής επαγγελματισμού -πάντα με το τσαντάκι της προπόνησης στη γωνία πίσω από τον Σήφη, να δει λίγο μπάσκετ, να χαιρετίσει τον κόσμο, όταν τα Παοκτσάκια της ομάδας την έκαναν τρέχοντας για την παραλία. Κάτι μου λέει πως μετά από χρόνια οι ιστορικοί θα αρχίζουν την αφήγηση για την περίοδο που διανύουμε με τη φράση «όλα ξεκίνησαν με τη μεταγραφή του 38χρονου Κουρνέτα στον ΠΑΟΚ».

30 0028Ο δικός μου «Κούδας». Ήμουν 9 χρονών όταν σταμάτησε την μπάλα ο Κούδας των διηγήσεων, αλλά ως τα 17 μου θαύμασα την εκδοχή της γενιάς μου, τον άνθρωπο που αρκούσε να βρίσκεται στην 11άδα για να μην ανησυχεί κανείς για το ματς. Αρχοντικό σέντερ μπακ, ανθρώπινος ηλεκτρονικός υπολογιστής στο κατέβασμα της μπάλας, μοιρογνωμόνιο στις τελικές πάσες, σέντερ φορ από τα λίγα, ειδικά με το κεφάλι, ηγέτης, οργανωτής, με επιστροφές, με προωθήσεις, με τοποθετήσεις, με καλύψεις χώρου -έπεσε πάνω σε Φουρτούλα-Παντέλη-Γκιτσιούδη και δεν έκανε καριέρα και τερματοφύλακα στον ΠΑΟΚ. Έφυγε ως «τελειωμένος» από τον Βουλινό, μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια με τον Δικέφαλο, το πρώτο καλοκαίρι της αποχής -πώς έτυχε, ήταν αυτός που είχε πρωτοστατήσει στο κράξιμο του Γούναρη, που μας είχε κουβαλήσει ο Θωμάς την ίδια χρονιά, για να σπάσει η παράδοση και να χάσουμε Κύπελλο στον μοναδικό διπλό τελικό της ιστορίας μας στα χέρια του ξανθού Εφιάλτη. Ο «τελειωμένος» έπαιξε μπάλα άλλα τέσσερα χρόνια. Μείναμε εμείς με το παράπονο, πόσο σκοτάδι θα είχαμε γλιτώσει αν είχε μείνει εκείνη την τετραετία να τον καμαρώνουμε -βλέπεις τι έκανε και πού έφτασε ο ΠΑΟΚ από το 1993 ως το 1996 και μελαγχολείς.

Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more
Γκαζιαντέπ

Γκαζιαντέπ

Ο Σ.Φ. ΠΑΟΚ ΟΑΣΘ διοργανώνει μεγάλη εκδρομή για τον μοναδικό φιλικό αγώνα που θα δώσει η ομάδα μας σ ...

Read more
Αυλαία

Αυλαία

Είκοσι χρόνια ακριβ ...

Read more
Συμμαχίες

Συμμαχίες

Εμένα οι φίλοι μου &delt ...

Read more
Υπεράνθρωποι

Υπεράνθρωποι

Κυκλοφορεί ένα πο&sig ...

Read more
Υπενθύμιση

Υπενθύμιση

Σούπερ κοριός, απομαγνητοφώνηση #777. Διάλογος ανάμεσα σε πρώην ποδοσφαιριστή και πρώην πρόεδρο του ...

Read more
Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο συγκλονιστ&iota ...

Read more
Εκδρομή

Εκδρομή

Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή. ...

Read more
2016

2016

Πέρσι από το 2015 περίμενα να μου φέρει διαφορετικά πράματα. «Πάει ο κοντός ο χρόνος, ας ψηλώσουμε, ...

Read more
Κουκουλοφόρος

Κουκουλοφόρος

Μόλις είχα φάει το σπ& ...

Read more
Yπέρβαση

Yπέρβαση

Στο ημίχρονο, είχα πάρει απόφαση πως στο συγκεκριμένο παιχνίδι ούτε που με ενδιαφέρει η τελική έκβασ ...

Read more
Κυμαινόμενο

Κυμαινόμενο

Η οργάνωση μιας εκδρομής από την επαρχία για Τούμπα ήθελε πολύ τρέξιμο. Απλή εκδρομή, ας πούμε ένα Π ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.