Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03

30 0011O πάτερ-Εφραίμ είναι ο άνθρωπος που θα με έκανε ΠΑΟΚ με το ζόρι αν δεν είχα γίνει ΠΑΟΚ από μόνος μου. Ο χαρακτηρισμός «πάτερ» οφείλεται στο γεγονός πως βάφτισε ως Παοκτσήδες όλα τα παιδιά της γειτονιάς, όποια ομάδα κι αν υποστήριζαν. Δεν έμεινε κανείς, οι πάντες γίνανε ασπρόμαυροι και σχεδόν όλοι γηπεδικοί. Συνεχίζει το θεάρεστο έργο του μέχρι σήμερα, τρέχοντας για το Σύνδεσμο του χωριού όπου μεγάλωσα και του οφείλω πολλά στην οπτική που έχω για τον ΠΑΟΚ από μικρός -ιδιαιτέρως το «ρε δεν τους γαμάς», που ήταν από τα πρώτα μαθήματα. Στον τελικό του 2003 κάναμε ολόκληρη ιστορία για να βρει δεύτερο εισιτήριο, αφού το πρώτο ήταν πλαστό και δεν κατάφερε να μπει αρχικά, πετύχαμε μαυραγορίτη, έδωσε διπλά λεφτά και φτάσαμε στην είσοδο λίγο μετά το μεγάλο ντου, οπότε όλοι έμπαιναν πια αφιλοκερδώς. Τον Ιανουάριο του 1990, ξεκινώντας για το ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός που έμελλε να μείνει ιστορικό λόγω της εκδίωξης των μπάτσων από το πέταλο, όταν του είπε η μάνα μου «να μην πάτε με τους τρελούς» αυτός της απάντησε «τι λες τώρα, κυρά-Σταυρούλα, εμείς είμαστε οι πιο τρελοί από τους τρελούς, εκεί θα πάμε». Και, σα να το ‘ξερε, ήταν πρώτη μούρη σε όλες τις φωτογραφίες του ντου.

30 0010Από το ξύλο στα σκουλήκια στο Καυτανζόγλειο, που τον είχαν γιουχάρει στην αλλαγή με την Εθνική Ελλάδας μέχρι την προσωπική του εκδίκηση με τα τσαλιμάκια στην ιστορική τεσσάρα του Χαριλάου, από το πρώτο παιχνίδι που τον είδα να φοράει την ασπρόμαυρη φανέλα, το 1989 στη Δράμα, μέχρι τη συνάντησή μας στο σιδηροδρομικό σταθμό της Ξάνθης όπου είχε βρεθεί ως εξόριστος και περιμέναμε το ίδιο τρένο, αυτός για να αγκαλιάσει την οικογένειά του κι εγώ για να πάω στον Έβρο, από της αφίσες του στο παιδικό μου δωμάτιο μέχρι τις χειραψίες έξω από τα αποδυτήρια, ο Γιώργος Τουρσουνίδης ήταν, είναι και θα είναι για πάντα το πιο μεγάλο ταλέντο που έβγαλε η ομάδα στα δικά μου χρόνια. Ένα ταλέντο που ξόδεψε βοηθώντας τον κακόμοιρο ΠΑΟΚ των μέσων της δεκαετίας του ’90 να επιβιώσει και να παράξει αναμνήσεις μέσα από τη μιζέρια -κι αυτό δεν μπορούν να το πούνε πολλοί πως το έχουνε καταφέρει.

30 0009«Τι έγινε, Καβαλιώτη; Όλα καλά»; Με χαιρετούσε ακόμα, αν και η επιστολή του «Σ.Φ. ΠΑΟΚ Καβάλας Ισοβίτες» είχε ήδη δημοσιευτεί στα Σπορ Του Βορρά και τον κράζαμε, όπως όλοι, ζητώντας του να φύγει. Τεράστια περίπτωση, άνθρωπος που έδινε έμπνευση ως διοικητικός ηγέτης, με τα καλά του και τα κακά του αλλά και τα απολαυστικά καφριλίκια του προς αντιπάλους, διαιτητές, αστυνομικούς, ήταν ο τελευταίος που θα είχε το δικαίωμα να μας κρίνει για παρόμοιες αταξίες. Κι όμως, μας έχασε οριστικά εκείνο το βράδυ του Οκτωβρίου του 1992, με τις παρανοϊκές του δηλώσεις και το κυνήγι μαγισσών που ακολούθησε, δίνοντας ο ίδιος το σύνθημα στο Κράτος και τον Τύπο να οργιάσουν εναντίον κάθε οργανωμένου για πολύ καιρό που χρειάστηκε μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να περάσουμε, ουσιαστικά, σε μια νέα εποχή οπαδικής ταυτότητας με την απόσυρση μιας γενιάς και τον ερχομό της επόμενης. Κρίνοντας αναδρομικά, μέχρι το 1992 ο Θωμάς Βουλινός ήταν ό,τι πιο ταιριαστό θα μπορούσε να μας τύχει στην προεδρική καρέκλα του ΠΑΟΚ. Αλλά η πενταετία που ακολούθησε παραείναι μεγάλη για να τον θυμάμαι με θετικό πρόσημο.

30 0008Πάντα τον διέκοπτα. Όποια ώρα κι όποια μέρα κι αν πήγαινα, ο Νικηφόρος πάντα είχε μπροστά του κάτι και ασχολιόταν. Όπως εκείνο το τεράστιο βιβλίο, σαν λεύκωμα, στο οποίο, από όσο κατάλαβα τόσες φορές που είχα πάει από τα γραφεία της Βασιλίσσης Σοφίας, έκανε αποδελτίωση άρθρων για τον ΠΑΟΚ -θα του το ψείριζα άνετα αν το άφηνε αφύλακτο για πάνω από μισό λεπτό, αλλά δε μου έκανε τη χάρη. Τον κατάφερα να μου δίνει εισιτήρια για τους Καβαλιώτες δηλώνοντας το τηλέφωνο και τη διεύθυνση του πατρικού μου ως «γραφεία του Συνδέσμου».

30 0007Το είχαμε ως ιεροτελεστία πριν από κάθε εκδρομή να περνάμε από το προποτζήδικο του Παρίδη και να παίρνουμε την ευλογία του. Βοηθούσε και το σημείο, στο στενό δίπλα από τα στέκια μας, στην Ερυθρού της Καβάλας, δηλαδή το δρόμο όπου γίνονταν όλα και τους έβλεπες όλους τη δεκαετία του ’80 και του ’90. Πάντα η πρώτη αφίσα έμπαινε στο μαγαζί του, «εκδρομή για τον αγώνα του ΠΑΟΚ, εισιτήρια εξασφαλισμένα» και τα σχετικά. Μπαίναμε η γνωστή παρέα με τα κασκόλ στα κεφάλια και τις ρετσίνες στα χέρια, «κύριε Δημήτρη, πώς το βλέπεις το αποψινό» και μια ζωή ο κύριος Δημήτρης έβλεπε «νίκη, άνετα θα το πάρουμε το παιχνίδι, μεγάλη πρόκριση». Μια φορά μας είχε πει πως πριν από τα ματς πήγαιναν κι αυτοί για ρετσίνες, όπως εμείς. «Δεν καταλαβαίναμε τίποτα τότε, ήμασταν ο Μεγάλος ΠΑΟΚ».

30 0006Παίζει να είμαι ο άνθρωπος που έχει δει τα περισσότερα ματς του Φρίνγκερ στον ΠΑΟΚ, με εξαίρεση τα στελέχη της τότε ομάδας. Ο προπονητής που δεν κέρδισε ούτε το 1/3 των αγώνων που έδωσε, μια σπάνια περίπτωση αποτυχίας που κράτησε έναν ολόκληρο γύρο πριν τον ξεφορτωθούμε και για ένα μεγάλο διάστημα χαιρετούσαμε κάθε αεροπλάνο που περνούσε πάνω από την Τούμπα με την κραυγή «Μπάι-μπάι, Φρίνγκερ, μπάι-μπάι». Αξέχαστο το πεντάλεπτο που παίζαμε με δέκα παίκτες στο Ελ Πάσο επειδή περίμενε μπας και συνέρθει ο Κούτσης, ο οποίος έκανε νοήματα πως δεν μπορεί να συνεχίσει αλλά αυτός, απτόητος, έλεγε στον Εγκωμίτη να συνεχίσει το ζέσταμα όσο ο τραυματίας είχε αρχίσει να εκνευρίζεται, τι θα γίνει, ρε παιδιά, κάποιος να με πάει στον πάγκο να κάτσω, πονάω. Όπως αξέχαστη θα μείνει η Άλωση Των Πηγαδίων, σε ματς που, κάπου στην Καβάλα, το μετανιώσαμε και είπαμε να πάμε για φαγητό αντί για το παιχνίδι και τελικά γίναμε η πρώτη ομάδα που κέρδισε στο νέο γήπεδο της Ξάνθης και δεν το πιστεύαμε. Τρομερό κόλπο του Γούμενου: Μετά από αυτόν, όποιος κι αν ερχόταν θα ήταν καλοδεχούμενος -μας είχε δείξει τον πάτο.

30 0005Πρέπει να είναι ο ευστοχότερος καλαθοσφαιριστής όλων των εποχών σουτάροντας με το ένα χέρι. Σίγουρα είναι ο μοναδικός πλέι-μέικερ που μπορούσε να οργανώνει επιθέσεις στο τελευταίο λεπτό, σκεπτόμενος δέκα διαφορετικά σενάρια ταυτόχρονα, ντριμπλάροντας με την απόλυτη σιγουριά πως η μπάλα δεν πρόκειται να πάει πουθενά αλλού από εκεί όπου θα αποφασίσει αυτός να πάει και, πάνω απ’ όλα, ό,τι κι αν γίνει, όση πίεση κι αν υπάρχει, ο Τζον θα συνεχίσει να χαμογελάει κάνοντας όλα αυτά. Ζώντας την τραγωδία να λείπει από την κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού ως «ξένος», προκαλώντας μία τραγωδία ο ίδιος με ένα από τα πιο ιστορικά καλάθια που έχουν μπει ποτέ, το τρίποντο γκολ-φάουλ που μας έστειλε στον τελικό με τον Πανιώνιο, ο Κόρφας δεν πρόκειται να ξεπεραστεί ποτέ ως το απόλυτο «1» του ΠΑΟΚ. Όσο ευλογημένος ένιωσα που με έστειλε η μοίρα απέναντι στο τρίποντο του 99-96, άλλο τόσο ευλογημένος νιώθω που βρέθηκα λίγα μέτρα από το πιο αξέχαστο τζάμπολ της ιστορίας μας, όπου ο Κόρφας κέρδισε τον κατά είκοσι πόντους ψηλότερο Μορέτι και κράτησε την κατοχή οκτώ δευτερόλεπτα πριν τη λήξη -κι από τα τόσα αμέτρητα πράματα που έχω να θυμάμαι από τον πιο αγαπημένο «κοντό», θα τον θυμάμαι περισσότερο για τη μέρα που κέρδισε ένα ματς παίζοντας σαν «ψηλός».

30 0003Οκτώβριος 1990, πρώτη φορά ταξίδι με την εκδρομή για την Τούμπα, πρώτη φορά στη Θύρα 4. Ένας απίστευτος τύπος σκαρφαλώνει στο καινούργιο δίχτυ που μας έχουν απλώσει μπροστά μας -δυο, τρεις τον ακολουθούν. Ένας τύπος που μια ζωή σκαρφάλωνε πιο ψηλά απ’ όλους, σχεδόν πετούσε πάνω απ’ τα κεφάλια μας κι εμείς από κάτω να τον ακολουθούμε, ώσπου μια μέρα πέταξε τόσο ψηλά που χάθηκε και δεν τον ξαναείδαμε στον ουρανό. Στο αυτοσχέδιο τσαντίρι της γαλαρίας είχε ξεπροβάλει το κεφάλι του πίσω από το πανί που είχαν απλώσει για να ταξιδεύουν business class οι σεβάσμιοι εκλεκτοί γέροντες, τελευταία φορά που βρεθήκαμε μαζί σε εκδρομή: «Νικόλα, πες στον οδηγό να παίζει αυτό, σε παρακαλώ». Σταμάτησε αμέσως ο καυγάς για τη μουσική, μπήκε η γραμμένη κασέτα που μου έδωσε στο κασετόφωνο κι ακούστηκε το «Παίξε Βραχνή Μου Φυσαρμόνικα».

Καλλικάγκουρας

Καλλικάγκουρας

Ο Καλλικάγκουρας είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη Θεσσαλονίκ ...

Read more
Σύμβολο

Σύμβολο

Έχει πολλά χρόνια πο&upsi ...

Read more
Έλεγχος

Έλεγχος

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ μπ ...

Read more
Κάποιοι

Κάποιοι

Κάποιοι Παοκτσήδες δεν έχουν χρήματα για να πάνε στο γήπεδο. 10 Ευρώ τους περισσεύουν όλα κι όλα, τα ...

Read more
Πεινάλας

Πεινάλας

Τι θα πει «Παοκτσάκι από κούνια» (20 μηνών): Κρατάς το μπουκάλι με το γάλα στο χέρι. ...

Read more
Συμβολικό

Συμβολικό

Ο πρώτος αγώνας του ΠΑΟΚ που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου ήταν το ΠΑΟΚ-Πιερικός 2-1, τη χρονιά που πή ...

Read more
Ντίσνεϋλαντ

Ντίσνεϋλαντ

Εννοείται πως όλα αυτά που αναφέρει έγιναν τελικά έτσι κάπως στο περίπου, με Παοκτσήδικη διασκευή. ...

Read more
Μπουγάτσα

Μπουγάτσα

Ναι, εντάξει, τα ξέρου ...

Read more
Ξενέρωμα

Ξενέρωμα

Αρχικά με ξένισε η ανάρτηση του αγαπητού και ιστορικού Κορδελιού, πριν τρεις ημέρες στο Facebook. ...

Read more
Πίεση

Πίεση

Δεν τον ξέρω τον Σταύρο Κόλκα. Γενικώς, επαφές με δημοσιογράφους έχω μόνο με 2-3 που ανταλλάξαμε μην ...

Read more
2015

2015

Πώς γίνεται να τελειώνει μία χρονιά που σε βρίσκει υγιή, εσένα και τα τρία κορίτσια σου, αρτιμελή, ε ...

Read more
Ραβασάκια

Ραβασάκια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να γράψουν σε ένα χαρτάκι, ανώνυμα, τι ...

Read more

Θανασάκης

logo