Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

30 0043Η προπονητική του καριέρα στον ΠΑΟΚ συνέπεσε με τη μοναδική περίοδο που έκανα αποχή, ακριβώς μετά τις δηλώσεις Ζαγοράκη πως όποιος δε γουστάρει τον προπονητή να μην έρχεται στο γήπεδο. Εγώ με τον Σάντος δεν είχα κανένα θέμα να μην τον γουστάρω, αλλά ήταν όλο εκείνο το περιβάλλον τριγύρω του που μου έφερε αναγούλα κι έκατσα σπίτι μου σχεδόν σε όλη του την τριετία, συνεπώς οι περισσότερες μνήμες μου από τον Πορτογάλο προέρχονται από την τηλεόραση και όσα μου μετέφεραν όσοι πήγαιναν. Από τη μία ο τρόπος που έφυγε με το ψέμα πως δε θα πάει στην Εθνική, από την άλλη η μπάλα που παίζαμε, ένα ποδόσφαιρο για τη νίκη με κάθε κόστος και κάθε βαρεμάρα που δεν είχα συναντήσει ξανά στα όσα χρόνια βλέπω την ομάδα, πέρασαν τα χρόνια και δεν καταλαβαίνω γιατί τον αναπολεί τόσος κόσμος, όπως δεν καταλαβαίνω γιατί αναπολούν τον Αναστασιάδη, τον Μπόλονι, τον οποιοδήποτε έφυγε άρα επέλεξε να μας παρατήσει κι εμείς αντί να πούμε «στο καλό» καθόμαστε και παρακαλάμε να ξαναζήσουμε κάτι που μας άφηνε λειψούς όσο το ζούσαμε. Αν πρέπει κάτι να ξεχωρίσω και να του το αναγνωρίσω είναι που κατάφερε να λειτουργήσει μια ομάδα με τόσους πολλούς ακραίους χαρακτήρες στα αποδυτήρια που οποιοσδήποτε απ’ αυτούς, μόνος του, θα μπορούσε να έχει κάνει άνω-κάτω τα πάντα.

30 0042Ο Τζερόντ Μουστάφ πρωτοήρθε στη Θεσσαλονίκη την ίδια μέρα που μετακόμισα κι εγώ. Αυτός έφυγε μετά από λίγες μέρες, εγώ είμαι ακόμα εδώ, αλλά όλοι ακόμα τον Αμερικανό αναπολούν -περίεργη και άδικη η ζωή, τι να κάνεις. Ποιος ξέρει τι θα καταφέρναμε εκείνη τη χρονιά, όταν ξεφορτωθήκαμε το ασύλληπτο παλτό από την Ιταλία και φέραμε στη θέση του τον τεράστιο Τζερόντ, που έκανε ένα μαγικό παιχνίδι στο Τελ-Αβίβ πριν προλάβει να αλλάξει σώβρακο από την πτήση Αμερική-Ελλάδα-Ισραήλ και στη λήξη του ματς πίστευε πως έχει άλλο ένα ημίχρονο, έβαλε τριάντα τόσους στο Περιστέρι, τραυματίστηκε, έφυγε, μας άφησε με την απόγνωση και τα γουρλωμένα μάτια που ο ΠΑΟΚ από μαύρους παικταράδες κατάντησε να μας φέρει λευκό, ξανθό, που δεν πηδούσε ούτε στα τζαμπ-σουτ.

30 0041Νομίζω πως ήμασταν στην Ξάνθη, επειδή σ’ εκείνο το γήπεδο μόνο είχα τέτοια οπτική γωνία προς το γήπεδο. Ήμουν όρθιος, με τα μούτρα χωμένα στα κάγκελα κι έβλεπα πίσω από τα πανιά το παιχνίδι, όσο μπορούσες να δεις από το πιο χαμηλό επίπεδο της κερκίδας. Η ομάδα έκανε επίθεση, σέντρα, διώξιμο, σουτ, απόκρουση, άλλη σέντρα, κεφαλιά, διώξιμο, ε, κάποια στιγμή δεν άντεξα και του φώναξα «ρε Γκιτσιούδη, κάνε ρε μια έτσι στην άκρη να βλέπουμε κι εμείς τον αγώνα». Και είμαι σίγουρος πως με άκουσε.

Ο Γάτα-Γκιτσιούδης, ο τελευταίος των καλών τερματοφυλάκων που θυμάμαι στον ΠΑΟΚ, από αυτούς που ποτέ δεν έτρωγαν γκολ που θα μπορούσαν να σώσουν. Ήρθε σε έναν ΠΑΟΚ Πρωταθλητή και έκανε ό,τι μπορούσε για να τον ξανακάνει Πρωταθλητή, ειδικά στην τελευταία διετία που έπαιξε βασικός, έφυγε ως καλή ανάμνηση και μας έκανε να τον αναπολούμε για χρόνια.

30 0040Κάποιοι κουστουμαρισμένοι μας μιλούσαν από το βήμα με τις ώρες και ήταν τόσο βαρετά όσα έλεγαν αλλά και η ζέστη του μεσημεριού μας είχε τσακίσει που είχαμε αράξει, σ’ εκείνο το περιβόητο «Συνέδριο Συνδέσμων» που είχε οργανώσει ο σωτήρας Μπατατούδης το καλοκαίρι του 1997, χωρίς πλέον να ακούμε τι λένε. Παρά τη φαινομενική του ανία και τους μορφασμούς που πρόδιδαν χαμένο χρόνο, ο Ζοζέ αποδείχτηκε πως ήταν ο μοναδικός που όχι απλώς παρακολουθούσε αλλά έφτιαχνε από μέσα του ολόκληρο μανιφέστο, ζυγίζοντας τα λεγόμενα των διοικητικών. Στην πρώτη ευκαιρία πήρε το λόγο: «Δηλαδή, για να καταλάβω, μας μαζέψατε εδώ για να μας εξηγήσετε πώς θα γίνουμε ρουφιάνοι της ΠΑΕ»; Δεν είναι έτσι τα πράγματα, «ρε ξέρω εγώ τι λέω τώρα, άσε, κατάλαβα, δε χρειάζεται να το μιλήσουμε περισσότερο». Οι Σύνδεσμοι να δώσουν το καλό παράδειγμα και τα μέλη τους να αναφέρουν στη διοίκηση περιπτώσεις όπου το Σήμα του ΠΑΟΚ γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς άδεια, σε μπλουζάκια που πωλούνται έξω από την Τούμπα, σημαίες, πανιά, σουβενίρ. «Ρε καθίστε καλά, ρε». Τα γάμησε όλα, με δυο κουβέντες. Όπως πάντα, όταν κανείς δεν έλεγε το προφανές, το έλεγε αυτός.

30 0039H εικόνα του με την αυτοσχέδια σημαία που έφτιαξε στην Κωνσταντινούπολη στους πανηγυρισμούς της ισοφάρισης με τη φανέλα του να ανεμίζει δε θα λείψει από καμία ανθολογία της ιστορίας του ΠΑΟΚ. Όπως και η σκηνή που σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια του ίδιου συμπρωταγωνιστή, ο γύρος του αποχαιρετισμού του κόσμου στην Τούμπα, το σοκ που μας επανέφερε στη ζωή στους πάγους της Μόσχας, η εκδικητική πιστολιά απέναντι στον Νικοπολίδη. Αλλά, ρε πούστη μου, ποιος θα μας απαντήσει γιατί, γιατί, γιατί δεν ξανάρθε πίσω, έστω για ένα ματς, όταν ο ίδιος παρακαλούσε και έγραφε πως έρχεται και δωρεάν, αρκεί να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα που αγάπησε σαν να είχε γεννηθεί Παοκτσής;

30 0038Ο μοναδικός άνθρωπος που κατάφερε να αποκαλείται ως «6ος παίκτης», σε πείσμα του δημοσιογραφικού κλισέ που αναφερόταν στον κόσμο του ΠΑΟΚ για να πουληθούν λίγα φύλλα παραπάνω. Αγαπημένος από την πρώτη ως την τελευταία του χρονιά, μου έμεινε περισσότερο το παράπονό του στη λήξη του αξέχαστου 4ου μικρού τελικού με το Περιστέρι, όπου μας είχε πιάσει ένα κρεσέντο με το «έλα στον ΠΑΟΚ, Κορωνιέ». Ήταν μια από τις δυσκολότερες, ίσως η δυσκολότερη χρονιά της δεκαετίας, η πρώτη χωρίς τον Μπάνε, χωρίς τον τραυματία Πέτζα, με το πείραμα Σκάιλς ως παίκτη-προπονητή και η ομάδα κατάφερνε να τη βγάλει πετυχημένη και να μας στείλει στο Λευκό Πύργο για πανηγύρια. Κι ο Μπουντουράκος είχε δηλώσει «νιώθω λίγο περίεργα, καταφέραμε έναν άθλο φετος κι αντί να χειροκροτούν εμάς χειροκροτούν παίκτη των αντιπάλων», κάπως έτσι, από τον ρέκορντμαν συμμετοχών στην ιστορία του ΠΑΟΚ.

30 0037Και πάνω που είχαμε κρεμάσει ρόδες στις κολώνες της ΔΕΗ για να παίζουμε μπάσκετ λόγω της Εθνικής που το είχε σηκώσει τον Ιούνιο, αρχίσαμε να παίζουμε βόλεϊ στις καγκελόπορτες μαγεμένοι από το χάλκινο της άλλης Εθνικής, λίγους μήνες αργότερα. Ένας ήταν ο Καζάζης, ένας ο Τεντζέρης, ένας ο Γόντικας, αλλά η πλειοψηφία ήταν ο Αμαριανάκης -άλλον παίκτη του ΠΑΟΚ δεν ξέραμε. Αμαριανάκης, σηκώνει για τον Αμαριανάκη, αυτός πλάγια στον Αμαριανάκη που καρφώνει αλλά ο Αμαριανάκης θα βγάλει την άμυνα…

30 0036Όσες ενστάσεις κι αν έχω για το χαρακτήρα, τις παραξενιές και την κοσμοθεωρία του, η προσφορά του ως προπονητής αποδέχομαι με κλειστά μάτια πως ήταν καθοριστική για κάθε περίοδο που τον βρήκε στον πάγκο μας. Ειδικά για το κούμπωμά του με τους τρελούς που οδήγησε στην Εποχή Των Τρελών αλλά και την πιο απολαυστική κούπα που είδα να παίρνουμε με τα μάτια μου, το Κύπελλο του 2003 το οποίο ουσιαστικά έσωσε όχι λόγω προπονητικών δυνατοτήτων ή κοουτσαρίσματος αλλά επειδή βρήκε καθαρό μυαλό και έκανε αυτό που δεν είχε κάνει και δε θα ξανακάνει κανείς. Απέκλεισε ΟΦΗ με θρίλερ, Ολυμπιακό με μπαλάρα, ΑΕΚ με μυαλό και Άρη στον τελικό με αλαζονεία που ήδη από νωρίς είχε αντανάκλαση στην κερκίδα με το «σήκωσέ το, το γαμημένο», αλλά αν δεν πήγαινε από την πλευρά της 5-6 στο δεύτερο ημίχρονο με τον Ολυμπιακό, να σταθεί ασπίδα στα κοτρόνια που έφευγαν σωρηδόν από την αγανάκτηση της βουτιάς του Καστίγιο, εκείνο το ματς δε θα τελείωνε ποτέ και δε θα βλέπαμε ούτε Κύπελλο ούτε τελικό ούτε δώστε στον Άρη και δεύτερο δοκάρι.

Πεινάλας

Πεινάλας

Τι θα πει «Παοκτσάκι από κούνια» (20 μηνών): Κρατάς το μπουκάλι με το γάλα στο χέρι. ...

Read more
Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα στ ...

Read more
Γυρίσματα

Γυρίσματα

Ομολογώ πως δεν είχα ξαναδεί τη διαδικασία της «σέλφι» μέσα στην Τούμπα. Πώς στήνεται το πράμα και π ...

Read more
Σαμαράς

Σαμαράς

Ώρες ώρες είμαστε υπερβολικοί, εμείς οι Παοκτσήδες. Μέχρι και στην αναβολή της αγωνιστικής είδαμε πο ...

Read more
Τουρίστας

Τουρίστας

Δυόμισι μήνες που έχω αυτήν τη σελίδα έχω σβήσει μόνο ένα σχόλιο. Κακώς, βέβαια, αλλά το έσβησα, έπρ ...

Read more
Συνθέτες (1)

Συνθέτες (1)

Οι συνθέτες των συνθημάτων μας Μέρος 1ο ...

Read more
Σπρέι

Σπρέι

Ο Ν. είχε γεμίσει στο Γυμνάσιο όλη την πόλη με ΤΑΔΕ-7. Τοίχους, παγκάκια, στάσεις, κάθε δέκα μέτρα έ ...

Read more
Κούτελο

Κούτελο

25/01/2014, ΠΑΟΚ-Άρης, εκκένωση γηπέδου, ανακοίνωση ΚΑΕ ΠΑΟΚ: ...

Read more
Μοντέρνο

Μοντέρνο

Μαρκ-Βιβιέν Φοέ, ετών 28. &Alph ...

Read more
Προτάσεις

Προτάσεις

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο περιστασιακά, όταν δείχνει η τηλεόραση κάνα ματς κι ...

Read more
42

42

06/12/1987, Σέρρες, ΠΑΟΚ-Ολ&upsil ...

Read more
Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε &si ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.