Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

j87Από Ελλάδα είχα φύγει με ένα πεντοχίλιαρο, το οποίο είχα ήδη φάει μέχρι την Ηγουμενίτσα. Το υπόλοιπο ταξίδι, πέντε μέρες, ήταν κερασμένο από τους συνταξιδιώτες -από κάποιους εθελοντικά, από άλλους όχι.

Read more ...

30 0050Παραμονή της Λιβαδειάς θα πηγαίναμε οικογενειακώς στο σπίτι του, «να γνωριστούμε και με τα παιδιά», να είμαστε άνετα, να μας παίξει και στην κιθάρα. Το άλλο πρωί θα φεύγαμε για το ματς, όλοι μαζί, «από νωρίς, να το ευχαριστηθούμε». Ειρωνεία, την ώρα του ματς ήρθε η είδηση πως ο Σάκης δεν άντεξε να παλέψει άλλο την κακιά του τη μοίρα που τον έστειλε από το τίποτα στην άλλη πλευρά. 3 Ιανουαρίου. Μου έμειναν τα καπελάκια που έδωσε η Θύρα 4 για τα παιδιά του, μου έμεινε και το βιβλίο που είχε αγοράσει ένας από τους καλούς μας για να του το πάω στο νοσοκομείο. Τα πήρε τα δωράκια η οικογένεια, αλλά είχαν πια χάσει το σκοπό τους, τι να βρεθεί να τους παρηγορήσει, έστω και για ένα λεπτό, μετά από τέτοιο χτύπημα. Ο Eloy, ο άνθρωπος-ζωντανή ιστορία του να ζεις στο στόμα του λύκου και να μη φοβάσαι να δείχνεις την ασπρόμαυρη ταυτότητά σου, που είχε τόσα να πει και με άφησε με το παράπονο πως δεν πρόλαβα να ακούσω ούτε τα μισά, αν και σπάνια τον διέκοπτα, δεν ήταν να του χαλάς τον ειρμό, μόνο να κερδίσεις είχες βρισκόμενος στην παρέα του.

30 0049Δευτέρα πρωί έφευγα φαντάρος στο Κιλκίς. Κυριακή απόγευμα πήγα στο γήπεδο για να αποχαιρετίσω την ομάδα κι αυτή μου έκανε δώρο μια όμορφη τριάρα να τη θυμάμαι στη θητεία μου, κόντρα στον Ιωνικό. Όργια το «τρένο που εκτροχιάστηκε στο Λιανοκλάδι» με δύο γκολ, αλλά υπήρχε κάτι στον αγωνιστικό χώρο που δε μας καθόταν καλά. Παίζαμε με δέκα παίκτες κι ένα παιδάκι, ύψους με το ζόρι 1,45, το οποίο απλώς ζουζούνιζε στο χορτάρι δίχως να κάνει κάτι ουσιαστικό παρά να πηδάει στους ώμους του Βαλέντσια όποτε βάζαμε γκολ και να πανηγυρίζει. Ο Μίλτον Νούνιεζ, που αγοράστηκε 700.000.000 δραχμές και πουλήθηκε για περισσότερα στην Αγγλία. Ο «Τάισον» της κατηγορίας μύγας. Παρουσιάστηκα το άλλο πρωί με σπασμένα αγγεία στα μάτια.

30 0048Δε θα το ξεχάσω εκείνο το βλέμμα ποτέ: Βγαίνει από το γραφείο του συζητώντας με τους οπλαρχηγούς, εμείς οι υπασπιστές απ’ έξω να περιμένουμε τη λήξη της συνεδρίασης, σηκώνει το κεφάλι και μας κοιτάζει. Με κοιτάζει. Από πάνω μέχρι κάτω και ξανά μέχρι πάνω. Εγώ μαλλί ακούρευτο για μήνες αλλά που μεγαλώνει μόνο προς τα πάνω, τζιν μπουφάν με εξήντα τέσσερα ραφτά, σωλήνα και φούσκες Diadora άσπρο-μοβ που τις είχα βρει one of a kind και δεν τις είχε κανείς άλλος στην πιάτσα. Σταματάει να μιλάει για πέντε δευτερόλεπτα, κάνει μια γκριμάτσα τύπου «ε ρε Θεέ μου, τι άλλο θα δούμε με δαύτους» και συνεχίζει, «ναι, παιδιά, τα εισιτήρια έτσι, ο Πανιώνιος αλλιώς, ο Άρης, ο Ολυμπιακός» και τα σχετικά. Φεύγοντας, τον είχαμε αποχαιρετήσει με το «ο Βεζυρτζής αγόρασε ένα καράβι μαύρους».

30 0047Όταν είχες παγκίτες σαν τον Μπαλογιάννη τι άλλο να ζητούσες από το ρόστερ σου. Πρωταγωνιστής σε όλη τη δεκαετία του ’90, αρχικά για να δίνει ανάσες και να αναλαμβάνει ειδικές αμυντικές αποστολές πάνω στους αντιπάλους αστέρες, βασικός όσο μεγάλωνε και πάλευε κι αυτός να κρατήσει τον ΠΑΟΚ στην πρώτη κατηγορία της Ευρώπης. Στο μυαλό μου, είναι ο άνθρωπος που μας έδωσε το Κύπελλο του 1999, τον τελευταίο μας τίτλο ως σήμερα, με τις βόμβες και τα πανηγύρια που ισοπέδωσαν την οποία ψυχολογία μπορεί να είχε η ΑΕΚ εκείνη τη μέρα. Ερχόταν συχνά στο μαγαζί όπου δούλευα και τον παρακολουθούσαμε όλο το βράδυ (όχι που δε θα τον παρακολουθούσαμε), ήταν ο μοναδικός πελάτης που έφευγε χωρίς να έχει καταναλώσει πάνω από ένα ποτήρι κρασί.

30 0046Από το «φέρε τον Ρονάλντο, Μπατατούδη, να καεί το πελεκούδι» στο «Μπατατούδη πουσταρά, άντε πάρε τα σκυλιά σου και ξανά στον Πειραιά», με ηχητικό υπόβαθρο τον ραδιοφωνατζή που ούρλιαζε «τρέξτε να αγοράσετε σήμερα, τώρα, τον αποκωδικοποιητή της Ιντερσάτ», όλη η ιστορία του Μπάτμαν στον ΠΑΟΚ.

30 0045Το ασπρόμαυρο ταξίδι του Σωτήρη Μπαλάφα ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2005 στα Πηγάδια και ολοκληρώθηκε την 1η Απριλίου 2012 στην Τούμπα. Πέντε χρόνια χωρίς Μπαλάφα, χωρίς «κόκκινη στα πέναλτι δεν έφαγε κανένας», χωρίς «κάρτα στην προθέρμανση δεν έφαγε κανένας», χωρίς το απόλυτο πουλέν της προηγούμενης δεκαετίας. 131 ματς, 8 γκολ, 2 αποβολές, χιλιάδες «δεν πειράζει», εκατομμύρια «μπράβο», δισεκατομμύρια «έτσι, σήκωσέ τον από τα πρώτα λεπτά να μην πλησιάζει στην περιοχή». Τρισεκατομμύρια βρισιές εκείνο το ρομαντικό βράδυ στην Παπαναστασίου, όταν ανέμιζε προς τις γεμάτες κερκίδες αυτό που τίμησε όσο λίγοι και μας έκανε να τον αγαπάμε για πάντα, υπενθυμίζοντάς μας όποτε τον βλέπαμε να αγωνίζεται πως στη φανέλα του ΠΑΟΚ χωράς όταν δίνεις ό,τι έχεις, όσο κι αν είναι αυτό που έχεις.

30 0044Ό,τι μαλακία έκανα πιτσιρικάς με τον ΠΑΟΚ είχε συνένοχο τον Φώτη. Ή, για να μην τον αδικώ, ό,τι μαλακία έκανε ο Φώτης πιτσιρικάς με τον ΠΑΟΚ είχε συνένοχο εμένα. Μαζί πρώτη φορά σε πούλμαν για τη Δράμα το 1989, μαζί πουλήσαμε τρέλα στον Μάκη και βγήκαμε ζωντανοί, μαζί αράζαμε στο παγκάκι στις Σέρρες που μάτωνε η μύτη του και σταμάτησαν εκατό κάγκουρες ο ένας πίσω από τον άλλο να ρωτήσουν «ποιος σας έδειρε, ρε, να τον γαμήσουμε». Μαζί φτιάξαμε το πανί ΙΣΟΒΙΤΕΣ, στο θείο του το μάστορα που ακόμα περιμένει να πληρωθεί τα δεκαπέντε χιλιάρικα, ώρα του καλή και να μας συμπαθάει. Μαζί από τα γεννοφάσκια μας, στη γειτονιά, στο νηπιαγωγείο, στο Δημοτικό. Αν δεν ήμουν εγώ να πουλήσω πρόλογο στη μάνα του δε θα είχε αγοράσει ποτέ φλάι, αν δεν ήταν αυτός να πουλήσει πρόλογο στον πατέρα μου δε θα είχα πάει να δω τα δυο-τρία πρώτα ματς του ΠΑΟΚ στη ζωή μου.

Χυδαιότητα

Χυδαιότητα

Στον δικό μου ΠΑΟΚ δεν υπάρχουν επιστροφές και δεύτερες ευκαιρίες. Επέλεξες να με παρατήσεις, φορούσ ...

Read more
Δεύτερο

Δεύτερο

Το σχέδιο ήταν οργα&nu ...

Read more
Πετσί

Πετσί

- ΡΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΓΩ Δ&Eps ...

Read more
Μανουριάρης

Μανουριάρης

Η 30ή Οκτωβρίου 2004 θα μείνει στη μνήμη κάθε Παοκτσή ως αποφράδα ημέρα, που λένε, ως ημέρα για την ...

Read more
Ισορροπία

Ισορροπία

Χίλια χιλιόμετρα αγ& ...

Read more
Ζου

Ζου

- Σσσσσσσσσσς...- Κα& ...

Read more
Προκήρυξη

Προκήρυξη

Το Πρωτάθλημα Super League δι&epsi ...

Read more
Περίληψη

Περίληψη

Για όσους βαριούνται να ψάχνουν τι και πώς, ο μπασκετικός ΠΑΟΚ 2015 σε περίληψη. ...

Read more
0039

0039

H εικόνα του με την α&up ...

Read more
Φερνάντο

Φερνάντο

Σήμερα ο ΠΑΟΚ συμπ&lam ...

Read more
Χορτάστε

Χορτάστε

Όταν η ομάδα μας χρειά& ...

Read more
Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς «φίλο&upsil ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.