Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

Τραύμα

Τραύμα

Πατέρας με δύο...

Αντιπαθητικοί

Αντιπαθητικοί

Ξεπεράστηκαν, πλέον,...

Άδικο

Άδικο

Ten thousand days in the fire is long enough. «Δέκα...

Εβίβα

Εβίβα

Θεωρώ ως απαραίτητη...

Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28
  • Τραύμα

    Τραύμα

    Wednesday, 13 March 2019 17:22
  • Αντιπαθητικοί

    Αντιπαθητικοί

    Monday, 04 March 2019 17:18
  • Άδικο

    Άδικο

    Sunday, 03 March 2019 09:57
  • Εβίβα

    Εβίβα

    Tuesday, 26 February 2019 17:16
  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58

skammaΌπως είμαστε χαμηλά στην 4, βλέπω έναν πιτσιρικά πίσω από την εστία, γνωστό σουλούπι, δεν μπορεί να είναι αυτός, σκέφτομαι.

Πάω στα κάγκελα, φωνάζω το όνομα, αυτός ήταν. «Θείο! Θείο!» μέσα στη χαρά ο ανιψιός, έρχεται κοντά, τι κάνεις εδώ ρε, τον ρωτάω, τι δουλειά έχεις μέσα, «όσοι είμαστε στα τσικό μας βάζουν για τις μπάλες στην Τούμπα», καμάρωνε ο μικρός, να ‘τανε 8-10 χρονών τότε.

 

Τον είχαν βάλει πίσω από το τέρμα, μπροστά στην 4, «για τις μπάλες». Δεν ξέραμε για ball-boys τότε, οπότε αν σε ρωτούσαν τι ήσουν έλεγες «είμαι για τις μπάλες», π.χ. «και η μπάλα φεύγει άουτ, ένας για τις μπάλες την επιστρέφει στον τερματοφύλακα». Και τα τσικό ήταν τσικό, δεν είχε under-11 και under-15 και περίπλοκη οργάνωση, ήσουν «τσικό» από τη μέρα που πήγαινες μέχρι να αποφασίσει κάποιος πως θα παίξεις με τους μεγάλους ή θα πρέπει να πας να βοηθήσεις τον πατέρα σου στο περίπτερο, δεν κάνεις για μπάλα.

 

Πιάσαμε την κουβέντα, η μάνα σου τι κάνει, καλά είναι, χαιρετίσματα και τα σχετικά. Πλησιάζει ο Μ, μου λέει στ’ αυτί «τον ξέρεις αυτόν, δικός σου είναι»; Ανιψιός μου είναι, του λέω, αίμα μου, γιατί ρωτάς; Δε μου ξαναμιλάει ο Μ, κάνει νόημα στον πιτσιρικά να περιμένει, σκύβει και μαζεύει 3-4 άδεια μπουκάλια Sinalco Cola που ήταν τότε της μόδας στο γήπεδο και του τα δίνει. «Λοιπόν, θα με τα γεμίσεις όλα με άμμο από εκεί, από το σκάμμα και θα με τα φέρεις, εντάξει, μικρέ»; Πάω να μπω στη μέση, να τον γλιτώσω, αλλά αυτός μέσα στη χαρά, πήρε τα μπουκάλια κι έτρεξε ως το σκάμμα, γιατί μια φορά κι έναν καιρό η Τούμπα ήταν κι αυτή ΟΑΚΑ, δηλαδή Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Ανωτούμπας, με κουλουάρ, σκάμματα, επί κοντώ, μέχρι και μπάσκετ έπαιζαν κάποτε.

 

Έφερε ο μικρός τα μπουκάλια γεμάτα με άμμο, ο Μ εν τω μεταξύ είχε μαζέψει κι άλλα, του τα ξανάδωσε, φώναξε ο ανιψιός και τους άλλους για τις μπάλες και βοηθούσαν, μέχρι την έναρξη είχαν μαζέψει ολόκληρο οπλοστάσιο. Όταν γυρίσαμε σπίτι το βράδυ, η μάνα μου νόμιζε πως είχαμε πάει παραλία.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB