Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

newtonΑπό συνήθεια, ψάξαμε τις τσέπες για τίποτα ξεχασμένα ψιλά. Προχωρούσαμε από Λαμπράκη για την 4, περνούσαμε μέσα από τη λαϊκή της Τετάρτης,

τι ιστορία κι αυτή στα μεσημεριανά ματς του Κυπέλλου με τους μανάβηδες, έλα, κυρία μου, ξεπούλημα, έλα 50 φράγκα το αγγουράκι να πάω σπίτι μου, κολοκύθι για το Λούβρο έχω, έλα, μαντάμ, από δίπλα κάτι χιλιάδες Παοκολέδες να περπατάνε και να χοροπηδάνε παράλληλα, σε άλλο σύμπαν, ο Θρύλος κι ο Πειραιάς, Βου-Βου-Βουλινός, οι μανάβηδες, ο λαός, και στη μέση ο Μάκης που ανήκε και στα δύο στρατόπεδα, τέλος πάντων, άλλη φορά αυτό.

Η νυν σύζυγος, ως συνήθως, κουβαλούσε ψιλά. Στην Τούμπα πάντα είχε γυναίκα αστυνομικό, έπρεπε να τα αφήσει στο σπίτι. Στα εκτός ήξερε, δεν την έλεγχε κανένας, ποτέ δεν είχανε γυναίκα στην επαρχία, περνούσε στις τσέπες ψιλά, αναπτήρες, ανοιχτήρια, ζωντανά κοτόπουλα, λεωφορεία ολόκληρα να είχε στην κωλοτσέπη κανείς δεν τη σταματούσε, παρακαλώ, εσείς περάστε από εδώ, οι υπόλοιποι βγάλτε και τα μποτάκια. Σεξισμός, σου λέει μετά. 70 δραχμές είχε συνολικά, για τους νεότερους περίπου 20 σεντς. Συνήθως τα παίρναμε σπόρια ή παζαρεύαμε καμιά κοκαλόλα από τις καντίνες, πάντα κάποιος τα έπαιρνε για να μην τα πάρει η αστυνομία. Εκείνη τη μέρα μου έλειπε λίγη ενέργεια, οπότε πλησίασα ένα μανάβη και του είπα «με 70 φράγκα παίρνω ένα μήλο»; Βεβαίως, είπε ο μανάβης και μου το έδωσε.

 

Στο ψάξιμο, στην 4, μεγάλες στιγμές. «Τι είναι αυτό που κρατάς»; «Δε φαίνεται τι είναι, κύριε αστυνόμε μου»; «Φαίνεται, γι’ αυτό ρωτάω». «Νου και α = να, Νανά, να ένα μήλο, τι να σου πω». «Θα το φας; Δεν πιστεύω να το πετάξεις μέσα». «Μα τι λέτε, κύριε αστυνόμε μου, να πετάξω μήλο που δεν έχω φάει τίποτα από το πρωί; Θέλετε να το φάω τώρα, εδώ, μπροστά σας»; «Όχι, εντάξει, πέρνα».

 

Βρίσκουμε το καλύτερο σημείο κάπου στα σύρματα ανάμεσα σε 4 και 4Α, υπολογίζουμε με τα τσακαλάκια τριγύρω, Νεύτωνες με υπνοστεντόν, τους Νόμους της Φυσικής, τον άνεμο, την καμπύλη, την τροχιά, την υγρασία, τον άξονα της Γης, λοιπόν, αποφασίσαμε, από εδώ αν το ρίξουμε μέχρι και στον πάγκο τους φτάνει. Ποιος θα το ρίξει, πάει να ανοίξει μια κουβέντα, αλλά οι υπόλοιποι του αυτοσχέδιου εργαστηρίου κάπως έτρεμαν όλοι, μια αναταραχή στο κεφάλι την είχαν από τα χάπια, εγώ πάντα μια χαρά, ενημέρωσα, λοιπόν, κάντε χώρο να πάρω φόρα και του τη ρίχνω. Ανοίγει μπροστά μου δυο-τρία μέτρα ο κόσμος, τεντώνομαι, σφίγγω το μήλο, καρφώνομαι στο στόχο, δεν είχα πάει και στρατό ακόμα να ξέρω πως πρέπει να έχω το στόμα ανοιχτό.

 

Εγώ θυμάμαι πως ήταν ο Τοχούρογλου. Η νυν σύζυγος δεν το θυμάται. Μπορεί να ήταν και ο Ατματσίδης, θυμάμαι τέλος πάντων πως όταν είχαμε πάρει μεταγραφή έναν τερματοφύλακα είχα σχολιάσει «κι εγώ του πέταξα μήλο». Άρα υποψήφιοι είναι αυτοί οι δύο και ίσως ο Χαλκιάς, ένας από τους τρεις. Λίγο πριν φύγει το μήλο για τον τερματόρο των αντιπάλων και λίγο μετά την έναρξη του ματς, άρα εφόσον τον έβρισκα θα κερδίζαμε μία αναγκαστική αλλαγή, φωνάζει ένας από τους τρεμάμενους επιστήμονες που με στήριξαν στην προσπάθεια «μη! Όχι! Περίμενε!», περιμένω κι εγώ, δεν το ρίχνω. «Αδερφέ, θα σε βγάλουν καμιά φωτογραφία οι μπάτσοι έτσι όπως θα το ανοίξεις το κεφάλι και θα σε τρέχουνε, ελάτε, ρε, να τον κυκλώσουμε να μη φαίνεται το παιδί», περιμένω κι εγώ να με κυκλώσουν, τριγύρω υπήρχε ήδη μια αναταραχή, αγχωνόταν ο κόσμος, άντε, ρε παιδιά, πετάχτε το μήλο να πανηγυρίσουμε, «έλα, εντάξει είμαστε τώρα, ρίχ’ το», φώναξε ο βασικός επιστημονικός συνεργάτης μου που πρόλαβε το κακό, «παιδιά, πυκνώστε να μη φαίνεται το παλικάρι».

 

Αυτοί που με έκρυβαν ήταν στο από κάτω σκαλί, σκυμμένοι και σχεδόν διπλωμένοι στη μέση. Εγώ ήμουν στο πάνω σκαλί, όσοι με ξέρετε κοντά 1,90 μπόι, έφταναν, με τη φράντζα των 90ς, ως το γόνατό μου, τι να σας πω, μια χαρά με κρύβανε, τέλος πάντων, δεν το έκανα θέμα, τεντώνομαι πάλι, σημαδεύω, τον έχω. Φεύγει το μήλο στον αέρα κι εκεί το μετανιώνω. Τι μαλακίες κάνεις, σκέφτομαι, τι σου φταίει τώρα ο τερματοφύλακας, τη δουλειά του κάνει, μπορεί να ‘χει και παιδιά, να μας δείξει τώρα και καμιά τηλεόραση να μπαινοβγαίνουμε στις φυλακές για μια μαλακία, είχα και την κοπελιά μαζί, αυτή τι φταίει να μεγαλώσει τα παιδιά μας κι εγώ ισόβια, να με βλέπουν στο επισκεπτήριο τα μωρά, τέτοια σκεφτόμουν, αλλά τίποτα δεν μπορούσα να αλλάξω, το μήλο έφυγε με όση δύναμη είχα, ακολούθησε τους Νόμους της Φυσικής, έσκασε χαμηλά στα σύρματα της 4 κι έπεσε πάνω σε κάτι δικούς μας που κάνανε νταραβέρια στα χαμηλά, κούνησαν έτσι τους ώμους τους και τίναξαν τα μαλλιά τους να πέσουν τα απομεινάρια, συνέχισαν τη δουλειά τους σα να μην τρέχει τίποτα, χαμπάρι δεν πήρανε. Έπρεπε να το ρίξω εγώ, είπε ο ένας από τους τελειωμένους στο κάτω σκαλί, τουλάχιστον τα σύρματα θα τα περνούσα.

Άπιστοι

Άπιστοι

Στην ιστορία του Κ&upsil ...

Read more
0021

0021

Μπορεί σε λίγα χρόνι&alph ...

Read more
91

91

Δεν έχεις πάει ποτέ σ& ...

Read more
Παστέλι

Παστέλι

Πάντα με γοήτευε η προέλευση των φράσεων που λέμε στην καθημερινότητα. Μια ζωή την ψάχνω όταν ακούω ...

Read more
Επανάστασις

Επανάστασις

Συγκεντρωμένο το &alpha ...

Read more
Βόλτα

Βόλτα

Και μετά από τόσα σούρ& ...

Read more
Μάνου

Μάνου

Στα τέλη της δεκαε&t ...

Read more
Ραβασάκια

Ραβασάκια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να γράψουν σε ένα χαρτάκι, ανώνυμα, τι ...

Read more
0041

0041

Νομίζω πως ήμασταν στ ...

Read more
Βοηθητικό

Βοηθητικό

Να σημειώσω εξαρχής, για να μην το ξεχάσω στο τέλος και μπερδέψω κανέναν, πως ο αγώνας βόλεϊ ΠΑΟΚ-Εθ ...

Read more
Βολικό

Βολικό

Τι βολικό να φταίνε πά& ...

Read more
Πολυχρονεμένος

Πολυχρονεμένος

Ο εορτάζων και πολυχρονεμένος Δημήτρης Σαλπιγγίδης έχει πετύχει μέχρι σήμερα 113 γκολ με τη φανέλα τ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.