Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

Βράχια

Βράχια

1 Οκτωβρίου 1992 - 1...

Χημεία

Χημεία

Το μεγαλύτερο πανί...

  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03
  • Βράχια

    Βράχια

    Sunday, 01 October 2017 13:44
  • Χημεία

    Χημεία

    Friday, 29 September 2017 15:13

StopbullyingΠαγκόσμια ημέρα εναντίον του bullying προχθές, το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται, κάπως άστοχα, ως «νταηλίκι».

Η τρομοκράτηση, ο εκφοβισμός του άλλου από τον «νταή» με σκοπό την ψυχολογική χειραγώγησή του. Οι περισσότεροι επικεντρώνονται στο σχολικό εκφοβισμό, αλλά θεωρώ πως η συγκεκριμένη μορφή βίας υπάρχει παντού: Στη δουλειά, στις παρέες, στην κερκίδα, στην οικογένεια. Τα ψυχολογικά αίτια είναι δουλειά άλλων να τα αναλύσουν, αλλά, ως πατέρας, άρχισα πια να προβληματίζομαι για το θέμα, έχοντας δύο παιδιά στο εκπαιδευτικό σύστημα, δύο υποψήφια θύματα ή θύτες. Πέφτει πάνω μου το βάρος να τα εκπαιδεύσω ώστε να μη γίνουν ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Δυστυχώς για τις κόρες μου δεν έχουν τα φυσικά προσόντα του πατέρα τους για να αποφύγουν, λόγω εμφάνισης, πολλές κακοτοπιές τέτοιου τύπου. Πάντα ο πιο ψηλός, από ένα σημείο και μετά ο πιο τρομακτικός λόγω εμφάνισης, φράντζα ως τη μύτη, χαίτη, αλλόκοτο ντύσιμο. Ποιος να σου την πέσει. Κι όταν τρέχεις στα γήπεδα από τα δεκατέσσερα, έχεις και ζόρικες παρέες, θέλεις δε θέλεις, δεν τολμάει εύκολα ο άλλος να σου χωθεί. Λόγω χαρακτήρα, δεν έκανα ούτε το αντίθετο, δηλαδή να το παίξω νταηλίκι σε συμμαθητές, τουλάχιστον εκούσια, καθώς είμαι σίγουρος πως πολλοί τρομοκρατούνταν και μόνο με την εμφάνισή μου. Αίματα, πεντάλφες, σπαθιά, τέτοιες αηδίες, από μικρός. Metal Up Your Ass, σε λέω.

Το μοναδικό bullying που έφαγα στη ζωή μου ήταν στον ΠΑΟΚ. Στα πούλμαν, ειδικά, όταν ταξίδευα μικρός, δίχως παρέες και δίχως «γνωστούς». Από τσιγάρα μέχρι «κάνα κατοστάρικο», από «τράβα κάτσε μπροστά» μέχρι «πάρε μας καμιά μπύρα». Ανώδυνο, δε μου άφησε κανένα σύμπλεγμα, το θεωρούσα μέρος της μύησης. Δεν το έκανα όταν «δυνάμωσα» αργότερα, αλλά το έκαναν σχεδόν όλοι. Ήταν άγρια κατάσταση το πήγαινε-έλα με τον ΠΑΟΚ, εκείνα τα χρόνια. Αν δεν ήσουν μούρη, αν δεν ήσουν της γειτονιάς, αν δε σε ξέρανε και εκτός ΠΑΟΚ είχες διάφορα να παλέψεις. Αλλά ντάξει, ας πούμε πως ήταν ένας περίεργος κανόνας εσωτερικός, δε με πιάνει και το στομάχι μου όταν τα θυμάμαι.

Στο στρατό, ήταν ένας περίεργος τύπος που το έπαιζε μπούλης. Από ένα χωριό της Δράμας, θυμάμαι, άτσαλος, ψεύτικος, μαΐμούδιζε ό,τι έβλεπε να του κάνουν οι προηγούμενοι, προσπαθούσε να το κάνει και σ’ εμάς. Έφαγε τα μούτρα του. Τον έπιασα ένα βράδυ να μιλάει από το καρτοτηλέφωνο του Λόχου με το σπίτι του, έλα, μαμά, γέννησε η πέντε, α, ωραία, να μου τη φιλήσεις. Η «πέντε» ήταν αγελάδα. Με είδε που τον βλέπω, τον είδα που με βλέπει, κόλλησε ο τύπος, δε με ξαναενόχλησε. Ούτε τους δικούς μου. Αλλά έπαιζε το θέμα στην ατμόσφαιρα, ο «παλιός» και ο «νέος», ο αδύναμος και ο δυνατός. Το bullying υπάρχει παντού κι αν δεν το καταλαβαίνεις είσαι μέρος του -ψάξε ποιος σε φοβάται ή ποιον φοβάσαι εσύ.

Κι όπως το συζητούσαμε για τα παιδιά μας, πώς να προσέχουμε και τι να τις λέμε, μου ‘ρθε το φλας. Κι όμως, την έχω πατήσει κάποια στιγμή, πρώτη Λυκείου. Στα ντουζένια μου. Την περίοδο που ήμουν, ας πούμε, από τους πιο «δυνατούς παίκτες» της πόλης, λόγω εκδρομών, συνδέσμου, κωλοπαρεών. Έφαγα νταηλίκι. Στα ίσα. Προκλητικό. Και έκανα πίσω. Έχει ενδιαφέρον, επειδή ο άνθρωπος που μου το έκανε είναι αδερφός πρώην παίκτη του ΠΑΟΚ. Τώρα που το θυμήθηκα, μεγάλη ειρωνεία.

Ο τύπος ήταν, για την ηλικία μας, «χτιστός». Αθληταράς, έτσι υγιεινή διατροφή και τα λοιπά, χλέμπουρας. Κάποια στιγμή, φώναζε πως κάποιος του έκλεψε ένα δίσκο βινυλίου από το σχολείο, τα έκανε όλα άνω-κάτω. «Ξέρω ποιος τον πήρε», μας απειλούσε, εμάς που συχνάζαμε στα διαλείμματα στις τουαλέτες και αναλύαμε τα ριφ του Χάνεμαν με τις ώρες. «Θα δει αυτός τι θα πάθει». Και ο «αυτός» ήμουν εγώ. Από πού κι ως πού δεν ξέρω, έτσι του καρφώθηκε του λελέ, έτσι το είδε. Μπήκε στην τάξη, μου άρπαξε μια αυθεντική κασέτα «Painkiller» των Judas Priest και μου είπε «τώρα είμαστε πάτσι».

Ρε αγόρι μου, τι να τον κάνω τον δίσκο σου εγώ, πικάπ σπίτι δεν έχω, γιατί να τον πάρω. «Ναι, ναι», επιβεβαίωναν οι υπόλοιποι, ο Τζο δεν έχει πικάπ, άμα ήταν κασέτα μπορεί να σου την έκλεβε, αλλά όχι και δίσκο. Με υποχρέωσαν οι κολλητοί, αλλά το νόημα ήταν αυτό: Γιατί, ρε ξεφτιλισμένε, να σου πάρω το βινύλιο, τι να το κάνω. Δεν άκουγε τίποτα. «Έμαθα εγώ, εσύ μου τον σούφρωσες, τέλος». Ποιος ξέρει τώρα ποια μαραμένη ύπαρξη ή ποιος κομπλεξικός πήγε και του είπε την παπαριά. Αυτός την πίστεψε. Πρόταξε τα μπράτσα του, στήθηκε μπροστά μου και περίμενε την αντίδραση. Ένας αυτός, δέκα εμείς. «Κάνεις λάθος», του είπα. Αυτό. Και τέλος το θέμα εκεί. Ούτε του χύμηξα, ούτε το συζήτησα παραπάνω. Έμεινε στην ατμόσφαιρα η διχαστική αίσθηση πως είτε όντως εγώ ήμουν ο κλέφτης, είτε μάσησα μην της φάω.

Αναδρομικά, δεν ξέρω τι με κράτησε και έκανα πίσω. Πλακωνόμουν στο σχολείο για το παραμικρό, όπως οι περισσότεροι, με εκείνο το απολίτιστο, πρωτόγονο αίσθημα πως τις διαφορές σου τις λύνεις μόνο με το ξύλο. Στην πόλη που μεγάλωσα και να ήθελες ήταν δύσκολο να τα βάλεις ένας με έναν, έπαιζαν ξύλο «οι παρέες», είχες μια διαφορά και σου ‘λεγε ο άλλος «στις εφτά, στο Πάρκο, με την παρέα σου». Πηγαίναμε δέκα εμείς και δέκα οι άλλοι και είτε πλακωνόμασταν, είτε τα βρίσκαμε. Συνήθως τα βρίσκαμε. Τώρα θυμήθηκα την πιο κινηματογραφική στιγμή εκείνων των καυγάδων, τον Χ να έχει μαγκώσει έναν φίτσουλα και να μην τον αφήνει, ανάβοντας ταυτόχρονα τσιγάρο -έληξε ο καυγάς αμέσως από τα γέλια.

Ο συγκεκριμένος συμμαθητής έδειχνε αποφασισμένος. Ό,τι κι αν του έλεγα, όποια λογική κι αν προσπαθούσα να του βάλω στον εγκέφαλο, αυτός πίστευε πως του έκλεψα εγώ το δίσκο και πάει και τελείωσε. Ή θα του ορμούσα και θα τις έτρωγα, ή θα του ορμούσα και θα τις έτρωγα στην αρχή και μετά θα τον σακατεύανε δέκα άτομα -δεν ξέρω την αντίδραση της παρέας, αλλά συνήθως συνέβαινε το δεύτερο. Έκανα πίσω. Αυτή ήταν η μία φορά που έκανα πίσω στη μαθητική ζωή μου, όσο τα θυμάμαι εκείνα τα χρόνια, ο τύπος με τρομοκράτησε. Ήρθε μετά ο αδερφός του στον ΠΑΟΚ, έφυγε, ξαναήρθε, εγώ τον χειροκροτούσα, δεν είχα κρατήσει κάποια οικογενειακή βεντέτα, ας πούμε, το ξεπέρασα. Αλλά ελπίζω να τυχαίνει να το διαβάζει τώρα αυτό, να διαβάζει πως έχω παιδιά στα οποία μπορώ να ορκιστώ πως δεν του είχα κλέψει τίποτα εγώ και πως, στην τελική, αυτός θα είναι για πάντα ένας ξεφτίλας κλέφτης, που στέρησε από έναν αθώο κάτι που του ανήκε, χρησιμοποιώντας τον τσαμπουκά. Ένας εκφοβιστής. Ένας μπούλης.

Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more

Βλαμμένος

Υποκατηγορία του Αθηναίου Παοκτσή είναι ο Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής. Πρόκειται γι’ αυτούς που δεν ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Τώρα που ξεκαθαρίζ&ep ...

Read more
Φανέλα

Φανέλα

Φανέλα έχω πάρει δύο φορές στη ζωή μου. Η πρώτη ήταν ιστορική, καθώς επρόκειτο για τη φανέλα με τον ...

Read more
Δώσε

Δώσε

Αυτός είναι ο Παοκτσής. Κερδίζει ήδη 5-1 τον Ολυμπιακό στις Σέρρες, κλέβει ο επιθετικός του την μπάλ ...

Read more
Στρίμωγμα

Στρίμωγμα

Βρεθείτε στη θέση τους. Χωρίς ειρωνείες και χωρίς πλάκα, μπείτε στο μυαλό τους εκείνη την ώρα που κα ...

Read more
Χάμω

Χάμω

Στην ιστορία του από ...

Read more
Καστοριά

Καστοριά

Δεν υπάρχει πιο εκδικητικός Παοκτσής από τον ΤΣ. Ο άνθρωπος είναι να τον φοβάσαι, άμα τον είχαμε βασ ...

Read more
Δευτεριάτικα

Δευτεριάτικα

Όταν λες «ήρθε μια πέτρα στο παράθυρο και έσκασε δίπλα στο κεφάλι μου» διηγείσαι την ιστορία από πρώ ...

Read more
Ξενοδοχείο

Ξενοδοχείο

Όπως φαίνεται, όλοι οι ποδοσφαιριστές αγαπούν τον Άγγελο. Κακό λόγο για τον Άγγελο δεν έχει πει κανε ...

Read more
Πίστη

Πίστη

Μεγάλωσα σε ένα χωριό όπου η θρησκεία ήταν στο επίκεντρο κάθε κουβέντας, κάθε κοινωνικής εκδήλωσης, ...

Read more

Θανασάκης

logo