Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

StopbullyingΠαγκόσμια ημέρα εναντίον του bullying προχθές, το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται, κάπως άστοχα, ως «νταηλίκι».

Η τρομοκράτηση, ο εκφοβισμός του άλλου από τον «νταή» με σκοπό την ψυχολογική χειραγώγησή του. Οι περισσότεροι επικεντρώνονται στο σχολικό εκφοβισμό, αλλά θεωρώ πως η συγκεκριμένη μορφή βίας υπάρχει παντού: Στη δουλειά, στις παρέες, στην κερκίδα, στην οικογένεια. Τα ψυχολογικά αίτια είναι δουλειά άλλων να τα αναλύσουν, αλλά, ως πατέρας, άρχισα πια να προβληματίζομαι για το θέμα, έχοντας δύο παιδιά στο εκπαιδευτικό σύστημα, δύο υποψήφια θύματα ή θύτες. Πέφτει πάνω μου το βάρος να τα εκπαιδεύσω ώστε να μη γίνουν ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Δυστυχώς για τις κόρες μου δεν έχουν τα φυσικά προσόντα του πατέρα τους για να αποφύγουν, λόγω εμφάνισης, πολλές κακοτοπιές τέτοιου τύπου. Πάντα ο πιο ψηλός, από ένα σημείο και μετά ο πιο τρομακτικός λόγω εμφάνισης, φράντζα ως τη μύτη, χαίτη, αλλόκοτο ντύσιμο. Ποιος να σου την πέσει. Κι όταν τρέχεις στα γήπεδα από τα δεκατέσσερα, έχεις και ζόρικες παρέες, θέλεις δε θέλεις, δεν τολμάει εύκολα ο άλλος να σου χωθεί. Λόγω χαρακτήρα, δεν έκανα ούτε το αντίθετο, δηλαδή να το παίξω νταηλίκι σε συμμαθητές, τουλάχιστον εκούσια, καθώς είμαι σίγουρος πως πολλοί τρομοκρατούνταν και μόνο με την εμφάνισή μου. Αίματα, πεντάλφες, σπαθιά, τέτοιες αηδίες, από μικρός. Metal Up Your Ass, σε λέω.

Το μοναδικό bullying που έφαγα στη ζωή μου ήταν στον ΠΑΟΚ. Στα πούλμαν, ειδικά, όταν ταξίδευα μικρός, δίχως παρέες και δίχως «γνωστούς». Από τσιγάρα μέχρι «κάνα κατοστάρικο», από «τράβα κάτσε μπροστά» μέχρι «πάρε μας καμιά μπύρα». Ανώδυνο, δε μου άφησε κανένα σύμπλεγμα, το θεωρούσα μέρος της μύησης. Δεν το έκανα όταν «δυνάμωσα» αργότερα, αλλά το έκαναν σχεδόν όλοι. Ήταν άγρια κατάσταση το πήγαινε-έλα με τον ΠΑΟΚ, εκείνα τα χρόνια. Αν δεν ήσουν μούρη, αν δεν ήσουν της γειτονιάς, αν δε σε ξέρανε και εκτός ΠΑΟΚ είχες διάφορα να παλέψεις. Αλλά ντάξει, ας πούμε πως ήταν ένας περίεργος κανόνας εσωτερικός, δε με πιάνει και το στομάχι μου όταν τα θυμάμαι.

Στο στρατό, ήταν ένας περίεργος τύπος που το έπαιζε μπούλης. Από ένα χωριό της Δράμας, θυμάμαι, άτσαλος, ψεύτικος, μαΐμούδιζε ό,τι έβλεπε να του κάνουν οι προηγούμενοι, προσπαθούσε να το κάνει και σ’ εμάς. Έφαγε τα μούτρα του. Τον έπιασα ένα βράδυ να μιλάει από το καρτοτηλέφωνο του Λόχου με το σπίτι του, έλα, μαμά, γέννησε η πέντε, α, ωραία, να μου τη φιλήσεις. Η «πέντε» ήταν αγελάδα. Με είδε που τον βλέπω, τον είδα που με βλέπει, κόλλησε ο τύπος, δε με ξαναενόχλησε. Ούτε τους δικούς μου. Αλλά έπαιζε το θέμα στην ατμόσφαιρα, ο «παλιός» και ο «νέος», ο αδύναμος και ο δυνατός. Το bullying υπάρχει παντού κι αν δεν το καταλαβαίνεις είσαι μέρος του -ψάξε ποιος σε φοβάται ή ποιον φοβάσαι εσύ.

Κι όπως το συζητούσαμε για τα παιδιά μας, πώς να προσέχουμε και τι να τις λέμε, μου ‘ρθε το φλας. Κι όμως, την έχω πατήσει κάποια στιγμή, πρώτη Λυκείου. Στα ντουζένια μου. Την περίοδο που ήμουν, ας πούμε, από τους πιο «δυνατούς παίκτες» της πόλης, λόγω εκδρομών, συνδέσμου, κωλοπαρεών. Έφαγα νταηλίκι. Στα ίσα. Προκλητικό. Και έκανα πίσω. Έχει ενδιαφέρον, επειδή ο άνθρωπος που μου το έκανε είναι αδερφός πρώην παίκτη του ΠΑΟΚ. Τώρα που το θυμήθηκα, μεγάλη ειρωνεία.

Ο τύπος ήταν, για την ηλικία μας, «χτιστός». Αθληταράς, έτσι υγιεινή διατροφή και τα λοιπά, χλέμπουρας. Κάποια στιγμή, φώναζε πως κάποιος του έκλεψε ένα δίσκο βινυλίου από το σχολείο, τα έκανε όλα άνω-κάτω. «Ξέρω ποιος τον πήρε», μας απειλούσε, εμάς που συχνάζαμε στα διαλείμματα στις τουαλέτες και αναλύαμε τα ριφ του Χάνεμαν με τις ώρες. «Θα δει αυτός τι θα πάθει». Και ο «αυτός» ήμουν εγώ. Από πού κι ως πού δεν ξέρω, έτσι του καρφώθηκε του λελέ, έτσι το είδε. Μπήκε στην τάξη, μου άρπαξε μια αυθεντική κασέτα «Painkiller» των Judas Priest και μου είπε «τώρα είμαστε πάτσι».

Ρε αγόρι μου, τι να τον κάνω τον δίσκο σου εγώ, πικάπ σπίτι δεν έχω, γιατί να τον πάρω. «Ναι, ναι», επιβεβαίωναν οι υπόλοιποι, ο Τζο δεν έχει πικάπ, άμα ήταν κασέτα μπορεί να σου την έκλεβε, αλλά όχι και δίσκο. Με υποχρέωσαν οι κολλητοί, αλλά το νόημα ήταν αυτό: Γιατί, ρε ξεφτιλισμένε, να σου πάρω το βινύλιο, τι να το κάνω. Δεν άκουγε τίποτα. «Έμαθα εγώ, εσύ μου τον σούφρωσες, τέλος». Ποιος ξέρει τώρα ποια μαραμένη ύπαρξη ή ποιος κομπλεξικός πήγε και του είπε την παπαριά. Αυτός την πίστεψε. Πρόταξε τα μπράτσα του, στήθηκε μπροστά μου και περίμενε την αντίδραση. Ένας αυτός, δέκα εμείς. «Κάνεις λάθος», του είπα. Αυτό. Και τέλος το θέμα εκεί. Ούτε του χύμηξα, ούτε το συζήτησα παραπάνω. Έμεινε στην ατμόσφαιρα η διχαστική αίσθηση πως είτε όντως εγώ ήμουν ο κλέφτης, είτε μάσησα μην της φάω.

Αναδρομικά, δεν ξέρω τι με κράτησε και έκανα πίσω. Πλακωνόμουν στο σχολείο για το παραμικρό, όπως οι περισσότεροι, με εκείνο το απολίτιστο, πρωτόγονο αίσθημα πως τις διαφορές σου τις λύνεις μόνο με το ξύλο. Στην πόλη που μεγάλωσα και να ήθελες ήταν δύσκολο να τα βάλεις ένας με έναν, έπαιζαν ξύλο «οι παρέες», είχες μια διαφορά και σου ‘λεγε ο άλλος «στις εφτά, στο Πάρκο, με την παρέα σου». Πηγαίναμε δέκα εμείς και δέκα οι άλλοι και είτε πλακωνόμασταν, είτε τα βρίσκαμε. Συνήθως τα βρίσκαμε. Τώρα θυμήθηκα την πιο κινηματογραφική στιγμή εκείνων των καυγάδων, τον Χ να έχει μαγκώσει έναν φίτσουλα και να μην τον αφήνει, ανάβοντας ταυτόχρονα τσιγάρο -έληξε ο καυγάς αμέσως από τα γέλια.

Ο συγκεκριμένος συμμαθητής έδειχνε αποφασισμένος. Ό,τι κι αν του έλεγα, όποια λογική κι αν προσπαθούσα να του βάλω στον εγκέφαλο, αυτός πίστευε πως του έκλεψα εγώ το δίσκο και πάει και τελείωσε. Ή θα του ορμούσα και θα τις έτρωγα, ή θα του ορμούσα και θα τις έτρωγα στην αρχή και μετά θα τον σακατεύανε δέκα άτομα -δεν ξέρω την αντίδραση της παρέας, αλλά συνήθως συνέβαινε το δεύτερο. Έκανα πίσω. Αυτή ήταν η μία φορά που έκανα πίσω στη μαθητική ζωή μου, όσο τα θυμάμαι εκείνα τα χρόνια, ο τύπος με τρομοκράτησε. Ήρθε μετά ο αδερφός του στον ΠΑΟΚ, έφυγε, ξαναήρθε, εγώ τον χειροκροτούσα, δεν είχα κρατήσει κάποια οικογενειακή βεντέτα, ας πούμε, το ξεπέρασα. Αλλά ελπίζω να τυχαίνει να το διαβάζει τώρα αυτό, να διαβάζει πως έχω παιδιά στα οποία μπορώ να ορκιστώ πως δεν του είχα κλέψει τίποτα εγώ και πως, στην τελική, αυτός θα είναι για πάντα ένας ξεφτίλας κλέφτης, που στέρησε από έναν αθώο κάτι που του ανήκε, χρησιμοποιώντας τον τσαμπουκά. Ένας εκφοβιστής. Ένας μπούλης.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038