Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

ameriicdaΠιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με συγκινεί, τέλος πάντων.

Υποθέτω πως θα έχει κι άλλους που, σαν και μένα, διαβάζουν ποιους σκοπεύει να χρησιμοποιήσει ο Άγγελος στη Λεωφόρο, την πιθανή εντεκάδα, την αποστολή, την αναζήτηση τεχνικού διευθυντή και νιώθουν πως διαβάζουν οδηγίες χρήσης κάποιου βαρετού μηχανήματος. Δε συγκινεί άλλο η ομάδα. Δεν ξέρω αν το έπαθα μόνο εγώ ή αν είναι γενικό το συναίσθημα, αλλά πλέον ασχολούμαι μηχανικά. Έχουμε ένα ματς την Κυριακή, θα πάμε να το παίξουμε, μακάρι να το κερδίσουμε και αυτό και το άλλο νωρίτερα στο μπάσκετ, θα τα δούμε και τα δυο ματς από την τηλεόραση, από την αρχή ως το τέλος. Θα αγχωθούμε, θα χειροκροτήσουμε, θα γκρινιάξουμε, θα χαρούμε, θα λυπηθούμε -με τυχαία σειρά. Μετά, θα έρθει η Δευτέρα. Μετά η Τρίτη και ούτω καθεξής.

Αυτό που δεν αλλάζει ποτέ είναι το αίσθημα της εξάρτησης. Δεν ξεκολλάμε από τον ΠΑΟΚ. Μπορούμε να συζητάμε όλη την ημέρα για το πόσο δεν μας ενδιαφέρει η ομάδα. Πόσο ξενερώσαμε, πόσο μας πρόδωσε η διοίκηση, ο προπονητής και οι παίκτες, πόσο μεγάλη ήταν η ευκαιρία που χάσαμε φέτος. Να βρίζουμε τους πάντες. Να επαναλαμβάνουμε πως «αυτό ήταν, δεν ασχολούμαι ξανά, δεν ξαναπάω στην Τούμπα». Αλλά και πάλι για τον ΠΑΟΚ μιλάμε συνεχώς. Έστω και απαξιωτικά. Δηθεν, δηλαδή. Μας τρώει. Κάνουμε πως δεν έχει αξία για μας, ώστε να μειώσουμε τον πόνο. Όσο πιο λίγο μας ενδιαφέρει, τόσο πιο λίγο πονάει. Αλλά το ξέρουμε, θέατρο είναι -με ένα περήφανο διπλό μεθαύριο, θα αρχίσουν οι κωλοτούμπες.

Δεν περιμένουμε, ούτε, φυσικά, απαιτούμε να μας καταλάβουν όσοι μας ακούν και δεν έχουν ιδέα τι τραβάμε από μέσα μας. Δεν μπορούν να το νιώσουν αυτό, δεν υπάρχει τρόπος να τους το μεταδώσουμε. Αλλά ισχύει. Το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να το αποδεχτούν. Ως μυστήριο. Ως κάτι που δεν το χωράει ο νους τους. Ως μία πνευματική κατάσταση, στην οποία βρισκόμαστε όλοι εμείς που καταλαβαίνουμε και αυτοί δε θα βρεθούνε ποτέ -επειδή είναι καλύτεροι, καλλιεργημένοι, παιδεμένοι, ανώτεροι -δεκτό ό,τι κι αν πουν. Στην τελική, ας το αποδεχτούν ως αναπηρία. Είμαστε πνευματικά ανάπηροι, όλοι εμείς οι εξαρτημένοι από τον ΠΑΟΚ, δε μας ενοχλεί ο χαρακτηρισμός, επειδή, ξέρεις, αδιαφορούμε για ό,τι κι αν λένε.

Και με αφορμή τη χθεσινή απώλεια για την οποία έγραψα το πρωί, θυμήθηκα μια άλλη περίπτωση φίλου, στο πνεύμα της εξάρτησής μας από τον ΠΑΟΚ,  τον όποιο ΠΑΟΚ έχει και νιώθει μέσα του ο καθένας μας. Πριν κάνα χρόνο, του είχε έρθει η πρόταση που περίμενε σ’ όλη του τη ζωή. Και, μάλιστα, ήρθε καλύτερη, απίστευτη προσφορά, δεν είχε ιδέα πως θα μπορούσε να πετύχει τόσα πολλά σ’ αυτό που κάνει –και του αρέσει να το κάνει, από παιδί. Η δικιά του Αμερική. Όλα πληρωμένα. Όλα τακτοποιημένα. Όλα στο πρόγραμμα. Και όλα έτοιμα να τα ξεζουμίσει. Αυτός έπρεπε απλώς να μπει στο αεροπλάνο (και μετά σε άλλο ένα και μετά σε άλλο ένα) και να πάει εκεί. Αυτός, το ταλέντο του και η ευφυΐα του στον τομέα που επέλεξε να ειδικευτεί. Dream come true.

Το μόνο ερώτημα ήταν «πότε φεύγεις». Η μόνη απάντηση ήταν «μάλλον δε θα πάω». Είσαι τρελός. Είσαι χαζός. Είσαι ηλίθιος. «Το ξέρω, αλλά δε θα πάω». Τι να κάτσεις να κάνεις εδώ; Τι σε κρατάει, ρε μαλάκα; «Τίποτα. Αλλά δε νομίζω να πάω». Ακατανόητο. Εγώ κι εσύ και οι περισσότεροι θα έμπαιναν στο πρώτο αεροπλάνο με τις πιτζάμες, τη στιγμή που θα ακούγανε την προσφορά. Αυτός κλωτσούσε. Γιατί; Ποιος ο λόγος; Δεν έλεγε. Αρχίσαμε να μαντεύουμε.

Με την γκόμενα χώρισες, δεν είναι αυτός ο λόγος. «Ναι». Και με τους δικούς σου σκοτώνεσαι, τόσο καιρό ψάχνεις να νοικιάσεις μονάχος. «Ναι». Εμάς, ούτως ή άλλως, μας έχεις γραμμένους, έναν καφέ κάθε έξι μήνες πίνουμε, δε σε κρατάμε εμείς στην Ελλάδα. «Ναι». Τι άλλο, ρε φίλε; Θα σου λείψει ο ήλιος; Ο φραπές; Ο Λευκός Πύργος; Η κανονική σου δουλειά που σε έχει σαπίσει τόσα χρόνια και γκρινιάζεις απ’ το πρωί ως το βράδυ; Τι φοβάσαι και χάνεις τέτοια ευκαιρία; Τις κατσαρίδες της Νέας Υόρκης; Εκείνο το βράδυ την προηγούμενη φορά, που βρέθηκες, χλωμό πρόσωπο, στο Μπρονξ και σε κυνηγούσαν οι μπράδερς; Φοβάσαι μην τυχόν κι αποτύχεις; Άμα δε δοκιμάσεις, πώς θα αποτύχεις, έτσι κι αλλιώς όλα πληρωμένα σ’ τα έχουνε, τι έχεις να χάσεις;

«Ο ΠΑΟΚ, ρε φίλε. Δεν έχει ΠΑΟΚ στην Αμερική». Πλάκα μας κάνεις. «Όχι, δεν κάνω πλάκα. Δεν είναι Αγγλία που παίρνεις ένα αεροπλάνο και είσαι εδώ σε τρεις ώρες. Στην άλλη άκρη του κόσμου θα πάω. Στην τελική, άμα είσαι Ευρώπη βλέπεις και κάνα ευρωπαϊκό». Μιλάς σοβαρά. «Ναι, ρε μαλάκες, σοβαρά μιλάω, άμα ήρθατε για να μου τα πρήξετε άσ’ το καλύτερα, δεν έχω όρεξη». Όχι, εντάξει, εμείς σε καταλαβαίνουμε. Δικαίωμα. Απλώς ήμασταν περίεργοι. «Ωραία, πάμε παρακάτω τώρα, πείτε μου πώς τα περνάτε εσείς». Ακόμα εδώ είναι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB