Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50

salpi2006Μεγάλη κωλομέρα η χθεσινή. Αποχαιρέτησα τον καλύτερο φίλο μου, που έφυγε για την ξενιτιά. Πρώτη φορά αριστερά, σου λέει, βγάλαμε αριστερή κυβέρνηση και φεύγουμε στα εξωτερικά.

Του κρατάω λίγη κακία που μας παράτησε, αλλά και τι να κάνει εδώ, ψάχνουμε μαζί για σοβαρή δουλειά εδώ και κάνα χρόνο, δεν έχει τίποτα. Και τώρα, με ποιον θα πηγαίνουμε γήπεδο, με ποιον θα βλέπουμε τα ματς στο καφενείο, με ποιον θα μαλώνουμε για τον Κοντό. Υπάρχει, μεν, αντικαταστάτης, αλλά αυτός είναι αγαπούλης, με όλους τα έχει καλά και όλους τους στηρίζει, δεν έχει ενδιαφέρον.

Ο ΤΣ είναι αυτό που λέμε «ο κολλητός». Ο άνθρωπος που είναι πάντα δίπλα μου, στα εύκολα, στα δύσκολα, σε χαρές και λύπες. Αδερφός. Αυτός που δε φοβάσαι ποτέ και ποτέ δε θα σε πουλήσει. Σπάνιο πράμα, σε όποιον έχει τύχει. Τον ξέρω τόσα χρόνια και είναι μόλις η δεύτερη φορά που με παρατάει και φεύγει. Τώρα φεύγει για ένα «καλύτερο αύριο», την πρώτη φορά είχε φύγει για να μην πλακωθεί με όλη την κερκίδα.

Αν έπρεπε να βρω ένα χαρακτηριστικό Παοκτσή για τον ΤΣ, αυτό είναι πως δεν αντέχει να βλέπει τον Σαλπιγγίδη να παίζει μπάλα. Τρελαίνεται. Τους ξέρετε αυτούς, παραγγέλνουν φραπέ στο καφενείο, ανάβουν τσιγάρο, παίζει ο ΠΑΟΚ, μέσα στη χαρά και την αναμονή, σήμερα έτσι, αλλιώς, θα πάρουμε το τρίποντο, θα παίξουμε μπαλάρα, βγαίνει η εντεκάδα, γράφει εκεί δεξιά στην οθόνη «Σαλπιγγίδης», αυτό ήταν. Τέλος. Δεν ξαναμιλάει σε όλο το ματς, κάτι αναστεναγμοί, βρυχηθμοί, γκριμάτσες αηδίας, απογοήτευση, νεύρα. Τρέχει ο Μήτσος την πλευρά, βγαίνει άουτ μαζί με την μπάλα, σφίγγει ο ΤΣ τη γροθιά μην τα σπάσει όλα. Αλλά δε βρίζει. Ούτε στο γήπεδο. Ειδικά αν είμαστε στο ισιάδι και τον έχει μπροστά του, κάτι «φου» και «ουφ» και τέτοια, δεν είναι από αυτούς που θα βρίσουν μάνες και πατέρες παικτών, απλώς καταπιέζεται. Δεν τον αντέχει, έτσι απλά, αλλά δεν τον βρίζει κιόλας.

Κι όμως, η μοναδική φορά που με είχε παρατήσει στην καριέρα του ως κολλητός μου ήταν εξαιτίας του Σαλπιγγίδη. Τη χρονιά πριν φύγει για τον Παναθηναϊκό (ο Σαλπιγγίδης, όχι ο κολλητός). Άφριζε η κερκίδα, έβριζε ασταμάτητα το 9 (που ακόμα δεν είχε γίνει το 14), άχρηστε, κωλοπαίδι, ουστ ρε από τον ΠΑΟΚ, τσογλάνι και τα λοιπά. Ω, ναι, για τους νεαρούς μας φίλους, να ενημερώσουμε πως το θέμα κρατάει από τότε, δεν άρχισε με τη φυγή του στην Αθήνα ή την επιστροφή του, τέσσερα χρόνια μετά. Ας αγγίξουμε και αυτόν το μύθο, δεν είναι κακό. Εκείνη τη χρονιά άκουγε περισσότερα από όσα ακούει σήμερα. Δεν ξεχνιέται το «σσσ» στο πέταλο και όσα το ακολούθησαν.

salpi2006bΤον βρίζανε από την αρχή ως το τέλος. Κι εμένα με πείραζε, αλλά δεν είμαι απ’ αυτούς που μαλώνουν. Απλώς δε βρίζω παίκτη που φοράει ασπρόμαυρα, μόνο από μέσα μου. Φόρτωνε ο δικός μου, τρελαινόταν, ρε φίλε, πώς μπορούνε και βρίζουνε παίκτη του ΠΑΟΚ, δεν άντεχε άλλο. Άκουγε, άκουγε, άκουγε, κάποια στιγμή του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, σηκώθηκε κι έφυγε. Νωρίς, κάπου στο 60’ ή 70’. Έτσι απλά, σηκώθηκε, περπάτησε προς την έξοδο, πήγε σπίτι του. Δεν μπορούσε να τους ακούει άλλο να βρίζουν τον Σαλπιγγίδη. Έφυγε μετά ο Κοντός, ξαναγύρισε, από τη μέρα που ξαναγύρισε ο δικός μου είναι ο μεγαλύτερος πολέμιός του. Αλλά δεν τον έχει βρίσει ποτέ φωναχτά –έχει αυτό τον περίεργο ηθικό κώδικα και τον κρατάει ακόμα. Και η μοναδική φορά που έφτασε να παρατήσει τον ΠΑΟΚ και να την κοπανήσει από το γήπεδο, ήταν επειδή τον έβριζαν οι υπόλοιποι.

Κακούργα ξενιτιά, μας παίρνεις τα καλύτερα παιδιά. Δεν είναι τυχαίο που επέλεξε να φύγει μόλις χάσαμε κάθε ελπίδα για το Πρωτάθλημα στην μπάλα και το Κύπελλο στο μπάσκετ, ορίστε, ο ΠΑΟΚ διώχνει τους Έλληνες από τη χώρα, σου λέει ο άλλος τι να κάτσω να δω, πλέι-οφ; Τους δικούς μου να πλακώνονται για τον Άγγελο και τον Βρύζα; Αν και, έτσι στο βάθος του μυαλού μου, πιστεύω πως αν το Καλοκαίρι ανακοινώσει ο Κοντός καμία απόσυρση από την ομάδα ο δικός μου θα γυρίσει τρέχοντας –μπορεί και να έφυγε για να γλιτώσει από αυτόν.

Ήταν στο χωριό της γιαγιάς μια πολύ όμορφη κοπέλα. Ήταν ο βασικός λόγος που πήγαινα πάνω στον Έβρο Χριστούγεννα, Πάσχα και Καλοκαίρια. Φτάνω μια μέρα στο χωριό, μου λέει η ξαδέρφη μου «έφυγε στη Χιλή». Τι πήγε να κάνει στη Χιλή, πλάκα μου κάνετε; Φέρτε την πίσω αμέσως. «Η μάνα της είναι από εκεί, δουλειά δεν είχαν εδώ, έφυγαν». Στη Χιλή, δηλαδή πιο στην άλλη άκρη της Γης δεν έχει, ρε παιδιά. Το πιο όμορφο κορίτσι απ’ όλα. Το ξεπέρασα με δυσκολία, την επόμενη φορά που ανέβηκα μου λέει για μια άλλη όμορφη από το χωριό «έφυγε στον Καναδά». Μα τι γίνεται, ρε φίλε, όλες φεύγουνε στην αμερικανική ήπειρο, μα τόσο χάλιας είμαι που τους την πέφτω και τρέχουν να σωθούν όσο πιο μακριά γίνεται; Αλλά τελικά η Χιλή και ο Καναδάς ήταν χωριά του Έβρου. Δεν το ‘ξερα. Είπα κι εγώ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

32 Apples On An Orange Tree

365032

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022