Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

salpi2006Μεγάλη κωλομέρα η χθεσινή. Αποχαιρέτησα τον καλύτερο φίλο μου, που έφυγε για την ξενιτιά. Πρώτη φορά αριστερά, σου λέει, βγάλαμε αριστερή κυβέρνηση και φεύγουμε στα εξωτερικά.

Του κρατάω λίγη κακία που μας παράτησε, αλλά και τι να κάνει εδώ, ψάχνουμε μαζί για σοβαρή δουλειά εδώ και κάνα χρόνο, δεν έχει τίποτα. Και τώρα, με ποιον θα πηγαίνουμε γήπεδο, με ποιον θα βλέπουμε τα ματς στο καφενείο, με ποιον θα μαλώνουμε για τον Κοντό. Υπάρχει, μεν, αντικαταστάτης, αλλά αυτός είναι αγαπούλης, με όλους τα έχει καλά και όλους τους στηρίζει, δεν έχει ενδιαφέρον.

Ο ΤΣ είναι αυτό που λέμε «ο κολλητός». Ο άνθρωπος που είναι πάντα δίπλα μου, στα εύκολα, στα δύσκολα, σε χαρές και λύπες. Αδερφός. Αυτός που δε φοβάσαι ποτέ και ποτέ δε θα σε πουλήσει. Σπάνιο πράμα, σε όποιον έχει τύχει. Τον ξέρω τόσα χρόνια και είναι μόλις η δεύτερη φορά που με παρατάει και φεύγει. Τώρα φεύγει για ένα «καλύτερο αύριο», την πρώτη φορά είχε φύγει για να μην πλακωθεί με όλη την κερκίδα.

Αν έπρεπε να βρω ένα χαρακτηριστικό Παοκτσή για τον ΤΣ, αυτό είναι πως δεν αντέχει να βλέπει τον Σαλπιγγίδη να παίζει μπάλα. Τρελαίνεται. Τους ξέρετε αυτούς, παραγγέλνουν φραπέ στο καφενείο, ανάβουν τσιγάρο, παίζει ο ΠΑΟΚ, μέσα στη χαρά και την αναμονή, σήμερα έτσι, αλλιώς, θα πάρουμε το τρίποντο, θα παίξουμε μπαλάρα, βγαίνει η εντεκάδα, γράφει εκεί δεξιά στην οθόνη «Σαλπιγγίδης», αυτό ήταν. Τέλος. Δεν ξαναμιλάει σε όλο το ματς, κάτι αναστεναγμοί, βρυχηθμοί, γκριμάτσες αηδίας, απογοήτευση, νεύρα. Τρέχει ο Μήτσος την πλευρά, βγαίνει άουτ μαζί με την μπάλα, σφίγγει ο ΤΣ τη γροθιά μην τα σπάσει όλα. Αλλά δε βρίζει. Ούτε στο γήπεδο. Ειδικά αν είμαστε στο ισιάδι και τον έχει μπροστά του, κάτι «φου» και «ουφ» και τέτοια, δεν είναι από αυτούς που θα βρίσουν μάνες και πατέρες παικτών, απλώς καταπιέζεται. Δεν τον αντέχει, έτσι απλά, αλλά δεν τον βρίζει κιόλας.

Κι όμως, η μοναδική φορά που με είχε παρατήσει στην καριέρα του ως κολλητός μου ήταν εξαιτίας του Σαλπιγγίδη. Τη χρονιά πριν φύγει για τον Παναθηναϊκό (ο Σαλπιγγίδης, όχι ο κολλητός). Άφριζε η κερκίδα, έβριζε ασταμάτητα το 9 (που ακόμα δεν είχε γίνει το 14), άχρηστε, κωλοπαίδι, ουστ ρε από τον ΠΑΟΚ, τσογλάνι και τα λοιπά. Ω, ναι, για τους νεαρούς μας φίλους, να ενημερώσουμε πως το θέμα κρατάει από τότε, δεν άρχισε με τη φυγή του στην Αθήνα ή την επιστροφή του, τέσσερα χρόνια μετά. Ας αγγίξουμε και αυτόν το μύθο, δεν είναι κακό. Εκείνη τη χρονιά άκουγε περισσότερα από όσα ακούει σήμερα. Δεν ξεχνιέται το «σσσ» στο πέταλο και όσα το ακολούθησαν.

salpi2006bΤον βρίζανε από την αρχή ως το τέλος. Κι εμένα με πείραζε, αλλά δεν είμαι απ’ αυτούς που μαλώνουν. Απλώς δε βρίζω παίκτη που φοράει ασπρόμαυρα, μόνο από μέσα μου. Φόρτωνε ο δικός μου, τρελαινόταν, ρε φίλε, πώς μπορούνε και βρίζουνε παίκτη του ΠΑΟΚ, δεν άντεχε άλλο. Άκουγε, άκουγε, άκουγε, κάποια στιγμή του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, σηκώθηκε κι έφυγε. Νωρίς, κάπου στο 60’ ή 70’. Έτσι απλά, σηκώθηκε, περπάτησε προς την έξοδο, πήγε σπίτι του. Δεν μπορούσε να τους ακούει άλλο να βρίζουν τον Σαλπιγγίδη. Έφυγε μετά ο Κοντός, ξαναγύρισε, από τη μέρα που ξαναγύρισε ο δικός μου είναι ο μεγαλύτερος πολέμιός του. Αλλά δεν τον έχει βρίσει ποτέ φωναχτά –έχει αυτό τον περίεργο ηθικό κώδικα και τον κρατάει ακόμα. Και η μοναδική φορά που έφτασε να παρατήσει τον ΠΑΟΚ και να την κοπανήσει από το γήπεδο, ήταν επειδή τον έβριζαν οι υπόλοιποι.

Κακούργα ξενιτιά, μας παίρνεις τα καλύτερα παιδιά. Δεν είναι τυχαίο που επέλεξε να φύγει μόλις χάσαμε κάθε ελπίδα για το Πρωτάθλημα στην μπάλα και το Κύπελλο στο μπάσκετ, ορίστε, ο ΠΑΟΚ διώχνει τους Έλληνες από τη χώρα, σου λέει ο άλλος τι να κάτσω να δω, πλέι-οφ; Τους δικούς μου να πλακώνονται για τον Άγγελο και τον Βρύζα; Αν και, έτσι στο βάθος του μυαλού μου, πιστεύω πως αν το Καλοκαίρι ανακοινώσει ο Κοντός καμία απόσυρση από την ομάδα ο δικός μου θα γυρίσει τρέχοντας –μπορεί και να έφυγε για να γλιτώσει από αυτόν.

Ήταν στο χωριό της γιαγιάς μια πολύ όμορφη κοπέλα. Ήταν ο βασικός λόγος που πήγαινα πάνω στον Έβρο Χριστούγεννα, Πάσχα και Καλοκαίρια. Φτάνω μια μέρα στο χωριό, μου λέει η ξαδέρφη μου «έφυγε στη Χιλή». Τι πήγε να κάνει στη Χιλή, πλάκα μου κάνετε; Φέρτε την πίσω αμέσως. «Η μάνα της είναι από εκεί, δουλειά δεν είχαν εδώ, έφυγαν». Στη Χιλή, δηλαδή πιο στην άλλη άκρη της Γης δεν έχει, ρε παιδιά. Το πιο όμορφο κορίτσι απ’ όλα. Το ξεπέρασα με δυσκολία, την επόμενη φορά που ανέβηκα μου λέει για μια άλλη όμορφη από το χωριό «έφυγε στον Καναδά». Μα τι γίνεται, ρε φίλε, όλες φεύγουνε στην αμερικανική ήπειρο, μα τόσο χάλιας είμαι που τους την πέφτω και τρέχουν να σωθούν όσο πιο μακριά γίνεται; Αλλά τελικά η Χιλή και ο Καναδάς ήταν χωριά του Έβρου. Δεν το ‘ξερα. Είπα κι εγώ.

Αναλγητικό

Αναλγητικό

ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 73-71. Δε θυμάμαι από πότε έχω να δω παιχνίδι στο μπάσκετ που το πήρε η κερκίδα. ...

Read more
Δυναμιτάκια

Δυναμιτάκια

ΠΑΟΚ-Άρης 77-78. Φέρτε μου τον τύπο μπροστά μου. Πρέπει να τον δω φάτσα. Να του μιλήσω και να τον ακ ...

Read more
Σύνδρομο

Σύνδρομο

Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό που έχουν οι μεγαλύτεροι, δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό που έχουν οι μικρότερο ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more
Πετάω

Πετάω

Κάθε 12η Αυγούστου, &e ...

Read more
Μπάσταρδοι

Μπάσταρδοι

- Θα χάσουμε.- Ω, ρε φί&lambd ...

Read more
Αχιλλέας

Αχιλλέας

Γι’ αυτό λέγονται «αφανείς», επειδή δε φαίνονται. Αλλά είναι κι αυτοί ήρωες, καμιά φορά σημαντικότερ ...

Read more
Προϊστάμενος

Προϊστάμενος

Αυτά που κάνει τώρα ο Άγγελος εμείς τα κάναμε χρόνια πριν. Να σε αντιγράφει ο Άγγελος, δεν ξέρω, να ...

Read more
Αποχώρηση

Αποχώρηση

50 χρόνια πριν, στο Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ για το Πρωτάθλημα του 1964, ο ΠΑΟΚ αποχωρεί από τον αγωνιστι ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more
Mπούλης

Mπούλης

Παγκόσμια ημέρα εναντίον του bullying προχθές, το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται, κάπως άστοχα, ως ...

Read more
Βόλεϊ

Βόλεϊ

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Εθνική Ελλάδας στο βόλεϊ πρέπει να έκανε κάτι σπουδαίο. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.