Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

furbyO Φέρμπι (Furby) ήταν ένα αξιαγάπητο παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους, μια μαλακία, κάτι τόσο αηδιαστικά γλυκούλια που αν ήταν ζωντανά θα γινόμουν κυνηγός και θα τα εξόντωνα όλα.

Όλα, δε θα άφηνα κανένα να επιβιώσει. Ο ΝΤ ήταν κι αυτός ένα αξιαγάπητο παλικάρι από Θεσσαλονίκη, εγώ κι αυτός οι μοναδικοί Παοκτσήδες στα Γιάννινα που μας είχανε στείλει στο στρατό, αλλά αυτός είχε και την προφορά, ρε φίλε, την κανονική προφορά του Φαρ Ουέστ, όλο το πακέτο, χορταστική, ο ορισμός, ήταν ο πρώτος Σελεμελές που έφτιαξε ο Θεός και μετά έκανε αντίγραφα. Είχε κι άλλους δικούς μας, εντάξει, αλλά ήμασταν οι μοναδικοί κάφροι της παλαιάς σχολής, με αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω. Αν και με το μαλλί και το ξύρισμα του στρατού όσο να πεις η καφρίλα φεύγει μια στάλα, πρώτη μέρα στο στρατό τον άκουσα να παραμιλάει μόνος του «ρε μαλάκες, θα τα σπάσω όλα σε λέω, ρε πόνεσαν τα μυαλά μου», δεν έχω και ηχητικό ντοκουμέντο να φανεί η χροιά και το λάμδα, τέλος πάντων, αμέσως σκέφτηκα «αυτός είναι».

 

Κάθε μέρα θα αυτοκτονούσε, δεν την πάλευε με τίποτα. Φύγαμε από Κιλκίς, πήγαμε Γιάννινα, «ωραία», μου λέει, «έχω μια κολλητή στα Γιάννινα, θα πηγαίνουμε εκεί να την πέφτουμε». Και πάμε στην κολλητή του στην πρώτη έξοδο, καλή φάση, οι υπόλοιποι έτρεχαν από καφετέρια σε καφετέρια με μείον πέντε δίπλα στην παγωμένη λίμνη των παγουριών κι εμείς στη ζεστούλα, τηλεόραση, μπιρίμπα, πρώτες μούρες.

 

Η κολλητή του, ολόκληρη γαϊδούρα είκοσι χρονών, φοιτήτρια, είχε έναν τέτοιο Φέρμπι. Τον βλέπει ο ΝΤ, ρωτάει τι παίζει με το κουκλάκι και του εξηγεί η κολλητή πως μπορεί να επαναλάβει κάτι που του λες, αν το πεις σωστά (δε θυμάμαι ακριβώς πώς δούλευε το λογισμικό αλλά δεν έχει και πολλή σημασία). Φυσικά, παίρνει τον Φέρμπι ο δικός μου και επί ένα μήνα, μέρα παρά μέρα που βγαίναμε και πηγαίναμε στη φοιτήτρια, προσπαθεί να του μάθει μία συγκεκριμένη λέξη, έλα, δύσκολο ήταν να το μαντέψετε. Στην αρχή προσπαθούσε ήρεμα και γλυκά, «ΠΑΟΚ, πες ΠΑΟΚ», μετά άρχισε να του τη δίνει, «πες ΠΑΟΚ ρε μαλακισμένο, άει σιχτίρ κωλόπραμα, ΠΑΟΚ ρε, ΠΑΑΑΑΟΟΟΟΟΚ, πες ρε ΠΑΟΚ, γαμίδι» και όσο περνούσαν οι μέρες του έγινε εμμονή. Σήμερα θα πει ΠΑΟΚ αλλιώς θα το σπάσω, θα το λιώσω, μαλάκα, άμα δεν καταφέρω να το κάνω μέχρι να φύγουμε για Έβρο θα πάρω αναβολή και θα κάτσω εδώ.

 

Δεν ήμουν μπροστά όταν τα κατάφερε, είχα υπηρεσία εκείνη τη μέρα και είχε βγει μόνος του, αλλά μου το επιβεβαίωσε μετά και η κολλητή. Γύρισε τρέχοντας από την πόλη, μπήκε στο θάλαμο, φώναξε θριαμβευτικά «μαλάκα, μίλησε, τα κατάφερα» και μου έκανε χάι-φάιβ. Μπράβο, ρε ΝΤ, και τι είπε τελικά ο Φέρμπι; Είπε «πες ΠΑΟΚ ρε».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB