Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

DSC01356Μετά από το πιο τραγικό ξεκίνημα της σύγχρονης ιστορίας μας, βλέπαμε μπροστά μας το πιο όμορφο θέαμα.

Επιτέλους, κάτι θετικό, κάτι Παοκτσήδικο, ένας λόγος να σκάσουμε το χαμόγελο, μετά από τόσες κατραπακιές. Ξεκινούσε το ματς με την Καλλιθέα στο Ελ Πάσο, εμείς να ‘μασταν όλοι κι όλοι 300-400 άτομα και πήραν θέση λίγα σκαλιά παρακάτω τέσσερις μπόμπιρες που μας άνοιξαν την καρδιά. Κοιταχτήκαμε. Υπάρχει ελπίδα.

Η χρονιά είχε ξεκινήσει με πολύ πόνο. Η ομάδα πήγε να προκριθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ με μοναδικές προσθήκες τον Ανδράλα και τον Σκαρμούτσο. Μας τη σφύριξε η Μακάμπι μέσα στην Τούμπα, όταν όλοι είχαμε ήδη βάλει τον ύμνο της διοργάνωσης για ρινγκτόουν, αφού στα ράδια όλοι το φώναζαν πως έχουμε περάσει και θα ρίξουμε πολλά γκολ σ’ αυτή την ομαδούλα. Την επόμενη μέρα ήρθε και η είδηση για τον Λιάσο και τον βέβαιο αποκλεισμό. Νέα ήττα στο Ισραήλ και ο κόσμος είχε γίνει καζάνι. «Η Τούμπα πάλι θα ‘ναι καζάνι», από εκεί βγήκε.

Ακολούθησε ένα αδιάφορο Κύπελλο με την Λήλα Βασιλικού, όπου δεν καταφέραμε να τον κερδίσουμε εκτός έδρας σε ματς χωρίς θεατές επειδή ήταν τιμωρημένοι οι Λήλαντες και ο Άγγελος ούρλιαζε, θα τους διώξω όλους, θα τους δείξω εγώ, θα πέσει χατζάρα. Παίζουμε και στο Ουέφα, μας ρίχνει μια τριάρα η Αλκμάρ εντός έδρας, κερδίζουμε με το ζόρι την Κέρκυρα του μεγάλου μπαλαδόρου Ανδρέα Νινιάδη και ο ξανθός άγγελος Μάριο Μπρέσκα στέλνει τον μελαχρινό Άγγελο σπίτι του. Αν υπήρχε Facebook τότε, θα είχε κλείσει από ντροπή με όσα έλεγε ο κόσμος.

Και ξαφνικά, μαθαίνουμε πως έρχεται ο διεθνούς φήμης αναμορφωτής του ποδοσφαίρου Ρολφ Φρίνγκερ. Αδέκαστος, τεχνοκράτης, γνώστης του σύγχρονου ποδοσφαίρου, ο επόμενος Σάνον. Για να το λέει ο Γούμενος έτσι θα είναι, ας τον στηρίξουμε. Χάνει την πρόκριση με νέα ήττα στην Ολλανδία, αλλά αυτός το παλεύει, δεν είναι σαν τον προηγούμενο και στην πρεμιέρα του εδώ κερδίζει τον Ηρακλή με σούπερ εμφάνιση πέντε λεπτών. Ήρθε η ώρα και για το πρώτο εκτός έδρας διπλό και κατεβαίνουμε Καλλιθέα, να στηρίξουμε τον μέγα κόουτς με το ευρωπαϊκό όραμα.

Πρόσωπο της ημέρας ο άσφαιρος πολυβολητής Νίκος Σκαρμούτσος, αντιμέτωπος με την ομάδα που τον έκανε τόσο διάσημο ώστε να τον αγοράσουμε εμείς και να τον κάνουμε βασικό σέντερ φορ για να αντιμετωπίσουμε στο Τσάμπιονς Λιγκ την όποια Μπάγερν και Μπαρτσελόνα μας έφερνε η κλήρωση. Και, όντως, απέναντι στην Καλλιθέα έφτασε πιο κοντά στο γκολ από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην καριέρα του στον ΠΑΟΚ, στέλνοντας την μπάλα στο δοκάρι. Τόσο χάλια ήταν η ομάδα που ο Κούτσης τραυματίστηκε γύρω στο 10’ και η αλλαγή έγινε στο 19’, παίζαμε εννιά λεπτά με δέκα παίκτες μπας και τα καταφέρει να συνέλθει. Στην κερκίδα νομίζαμε πως του κάνουν εγχείρηση τόση ώρα.

Μέσα σε όλο αυτό το αρνητικό κλίμα, όπου όλοι γκρίνιαζαν και όλοι δίκιο είχαν,  έρχονται μπροστά μας τέσσερα πιτσιρίκια Παοκτσάκια, ηλικίες από οκτώ μέχρι δώδεκα. Όλα περιποιημένα, με τα κασκολάκια του ΠΑΟΚ, τα σκουφάκια τους, μπλούζες από μέσα, όλα κομπλέ. Ανάμεσά τους, ένας παπάς. Είχε φέρει ο πάτερ τα τέσσερα παιδιά στην κερκίδα των φιλοξενούμενων να νιώσουνε ΠΑΟΚ, στολισμένα και έτοιμα για όλα. Φωνάζανε, κάνανε παλαμάκια, πανηγυρίζανε. Χάρμα. Η μύηση του Αθηναίου Παοκτσή στα βράχια της Καλλιθέας.

Δεν πήραμε χαμπάρι από πού ξεκίνησε η διαμάχη. Κάποια στιγμή φώναξε ένα μέρος της κερκίδας «είσαι μια ουσία, ουσία μαγική» και μερικοί απάντησαν «άντε ρε πάλι με το βότανο, φτάνει πια, άλλο σύνθημα δεν έχει». Μετά κάποιοι πιάστηκαν στα χέρια, έπεσαν κάτι ψιλές, σπρωξίματα, βρισίδια Παοκτσήδικα χοντρά, έγινε ένας κακός χαμός ακριβώς δίπλα στον παπά με τα τέσσερα αγοράκια. Κάνα πεντάλεπτο όλο αυτό. Σηκώθηκε ο παπάς, έκανε ένα νόημα και οι τέσσερις μπόμπιρες τον ακολούθησαν. Διστακτικά, βαρεμένα και εντελώς απογοητευμένοι έφυγαν ξοπίσω του προς την έξοδο. Μείναμε σαστισμένοι να τους κοιτάμε, όσο οι υπόλοιποι δεξιά μας ακόμα αντάλλασσαν ευχές και κατάρες.

Μας έπιασε μια θλίψη. Τους είχαμε δει σα γούρι, σαν κάτι να άνθισε μέσα στη λάσπη εκείνων των ζόρικων ημερών. Έπαιζε χάλια η ομάδα, μας έβριζαν και κάτι περίεργοι από τα βράχια, οι δικοί μας τους πετούσαν πέτρες λες και θα έφταναν πενήντα μέτρα ύψος και οι άλλοι τις πετούσαν πίσω τριπλάσιες. Κουρνιάσαμε. Ξενερώσαμε. Κάποια στιγμή, τους είδαμε απέναντι, ανάμεσα στους φιλάθλους των γηπεδούχων. Ο παπάς, τα τέσσερα αγοράκια δίπλα του, στην κερκίδα της Καλλιθέας. Είχανε βγει από τη δική μας και είχανε κάνει το γύρο για να δουν το ματς με την ησυχία τους. Ούτε κασκόλ φορούσανε πια, ούτε σκουφάκια, ούτε φωνάζανε, ούτε τίποτα. Τους βλέπαμε, μέχρι τη λήξη, που κάθονταν ήρεμοι ανάμεσα στους αντίπαλους.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB