Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

psg1Κανείς δεν έχει μιλήσει ξεκάθαρα ακόμα για τα γεγονότα της 1ης Οκτωβρίου 1992, τα οποία οδήγησαν την ομάδα μας σε πενταετή απουσία από την Ευρώπη, σε σταδιακή διεθνή και εγχώρια απομόνωση και, εν τέλει, σε κίνδυνο μέχρι και για υποβιβασμό στη Β’ Εθνική.

Ειδικότερα για τα γεγονότα που προηγήθηκαν και οδήγησαν στην είσοδο του αγανακτισμένου λαού στο γήπεδο, στο ημίχρονο του ΠΑΟΚ-Παρί Σεν Ζερμέν, τη διακοπή του αγώνα, τις μάχες με τα ΜΑΤ, τις συλλήψεις και τις μετέπειτα ιστορίες με κατηγορίες κατά των συνδέσμων, του Βουλινού, συγκεκριμένων ατόμων που δήθεν είχαν ευθύνη για όσα συνέβησαν, τιμωρία της ομάδας, οργανωμένη αποχή, γενικότερα σε μια αποσύνθεση μέχρι να έρθει ο σωτήρ Φραντζέσκος και πάρουμε πάλι τα πάνω μας. 

psg4

Για τα γεγονότα ολοκληρωμένη άποψη μπορεί να έχουν μόνο όσοι βρέθηκαν και στα δύο ματς, δηλαδή όσοι από τους εκδρομείς του Παρισιού πήγαν και στη ρεβάνς της Τούμπας, υπολογίζω περίπου 20 άτομα και ειδικότερα εγώ, που βρέθηκα και στο Παρίσι αλλά και κάτω στην πόρτα της 4 την ώρα που άνοιξε για να μπουκάρουν οι χούλιγκανς. Θα σας καταθέσω τη συγκλονιστική μαρτυρία μου, η οποία δε χωράει καμία αμφισβήτηση καθώς στα περισσότερα περιστατικά ήμουν σε πλήρη διαύγεια, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των υπόλοιπων πρωταγωνιστών. Θα περιοριστώ μόνο στα σημαντικά και δε θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες, όπως οι Παοκτσήδες στη Γιουροντίσνεϊ, τσανταλίνα-μανταλίνα στην κορυφή του Άιφελ, κυνηγάμε περιστέρια στο Μόναχο και από πίσω ένα περιπολικό κυνηγάει εμάς, η κλοπή των αντιδιών στα σύνορα, ο σκύλος που δάγκωσε τον Α. στο Μπάρι και το ψάξιμο της πίσω οπής του από τον μαφιόζο, η Αστυνομία που μας συνέλαβε στην Καλαμπάκα επειδή πήραμε μια μπάλα από το νηπιαγωγείο και διάφορα άλλα που θα τα αναλύσουμε, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, άλλη φορά. 

psg7

Η διαφήμιση έλεγε «Στο Παρίσι Με Τον ΠΑΟΚ – Εισιτήρια Αγώνα Εξασφαλισμένα – Συμμετοχή 42.000 δραχμές – Υπερπολυτελέστατα Πούλμαν με WC– Αναχώρηση 13/09/1992». Παραβλέπω το πώς κατάφερα να βγάλω διαβατήριο ως ανήλικος (έβαλα τους δικούς μου να υπογράψουν σε μια λευκή κόλλα ντεμέκ για την πενταήμερη, έπεισα τον κύριο αστυνόμο στο χωριό να συμπληρώσει την αίτηση επειδή πάλι ντεμέκ δούλευαν και οι δύο και πού να τους τρέχουμε τώρα, κύριε αστυνόμε μου, βρήκα ένα λαμόγιο που βρήκε το Νομάρχη που έσβηνε φωτιές στα δάση επειδή τότε καιγόταν όλη η περιοχή και ο Νομάρχης δεν ήταν πουθενά να υπογράψει), μάζεψα κοντά στις 50.000 δραχμές από ‘δώ κι από ‘κεί, με συνέπεια να πληρώσω ίσα-ίσα την εκδρομή και να έχω στην τσέπη 8.000 που τελικά τις έφαγα μέχρι την Ηγουμενίτσα επειδή τι να τις κάνω στην Ευρώπη τις δραχμές που ήθελε συνάλλαγμα και άλλα τέτοια.

 

S1

 

Ξεκινάμε, τελικά, 27 άτομα, ο οδηγός και 3 γυναίκες που είδαν μεγάλη ευκαιρία να πάνε Παρίσι με 42 χιλιάρικα, γιαγιά, κόρη και εγγονή. Οι 3 γυναίκες (60 η μεγάλη, σαραντάρα η μεσαία, ούτε 18 η μικρή) κάθονταν πίσω από τον οδηγό, μετά είχε κενό και όλοι εμείς πίσω, παστωμένοι για να υπάρχει απόσταση από το γυναικείο πληθυσμό (σχεδιάγραμμα 1, εγώ είμαι ο πάνω δεξιά). Η αφήγηση θα μπορούσε να σταματάει εδώ, γιατί ποιος, πείτε μου, ποιος έχει πάει εκδρομή με τον ΠΑΟΚ με τρεις κυρίες στο πούλμαν, που κάναμε στάση για κατούρημα στην Κατάρα κι αυτές οι τρεις έφευγαν πάνω στα βουνά να κατουρήσουν να μην τις βλέπουμε, τελικά η μία κατουρούσε σε ξέφωτο και από μακριά έλεγε ο λαός «τώρα ποια είναι, η μικρή ή η γιαγιά, τι φορούσε ρε η μικρή, πράσινα, α, δεν είναι αυτή, άσε, δεν παίρνω μάτι καλύτερα», όλοι κατουρούσαν με τα όργανα φάτσα στις κυρίες απέναντι επειδή ντεμέκ από την άλλη ήταν γκρεμός και θα έπεφταν, μεγάλα γλέντια. Κι αυτό ξανάγινε σε όλη την Ευρώπη, Μέτσοβο, Ρίμινι, Τορίνο, Άλπεις, γαλλική επαρχία που δεν είχε να κρυφτούν και κατουρούσαν πίσω απ’ τους θάμνους κι εμείς χειροκροτούσαμε όταν εμφανίζονταν ξαλαφρωμένες, τι να σας λέω τώρα. Το WC του πούλμαν το είχε ήδη βουλώσει πριν φτάσουμε Λάρισα ο Άντι («ρε σεις, τα σκατά απ' τα χάπια κανονικά είναι μαλακά, δεν ξέρω τι παίχτηκε»).

 

Στην Καλαμπάκα, στο Ιατρικό Κέντρο, αφήσαμε την πρώτη απώλεια. Ήταν ένας Αθηναίος, ο οποίος πριν ξεκινήσουμε μας είχε ξεκαθαρίσει «παιδιά, το μόνο σύνθημα που δε θέλω να πούμε είναι ‘γαμιέται το σπίτι του κάθε Ενωσίτη’ επειδή ο αδερφός μου είναι χανούμι, εντάξει»; Οπότε αυτό δεν το είπαμε το σύνθημα, αλλά αυτός ήταν ήδη κομμάτια από τα Μάλγαρα και τελικά στην Καλαμπάκα κατέρρευσε και τον αφήσαμε εκεί. Ξεκινήσαμε για Παρίσι ένας λιγότερος, τελικά μας έπιασαν οι τύψεις και γυρίσαμε και περιμέναμε να γίνει καλά και τον ξαναπήραμε μαζί μας (ήθελε να πάρει και αναπηρικό καροτσάκι αλλά δεν του το έδωσαν οι γιατροί, άλλη ιστορία μια ώρα κι αυτή). Για να προλάβουμε το καράβι, ο οδηγός έτρεχε σαν τρελός στην Κατάρα κι εμείς κρεμασμένοι από τη μεριά του γκρεμού, Παοκολέ και τα γνωστά.

psg6

Ήδη το παράκανα με τις λεπτομέρειες κι ακόμα ούτε η Κυριακή δεν είχε τελειώσει –το παιχνίδι ήταν Τετάρτη. Λοιπόν, παραλείπω τα πάντα και φτάνουμε στην ημέρα του αγώνα, όπου ο οδηγός μανουριάζει που καθυστερούμε πάλι στο κατούρημα επειδή εκ νέου εφαρμόζεται το σύστημα αντιπερισπασμός «οι 20 πάνε για κατούρημα από εκεί, οι γκόμενες πάνε απ’ την άλλη, οπότε οι 7 που περισσεύουν μπορούν να βολευτούν κάπου ενδιάμεσα και να πάρουνε μάτι». Και φωνάζει την ατάκα «άντε, ρε παιδιά, μετά μην παραπονιέστε αν δε φτάσουμε νωρίς και δεν προλάβουμε να πάρουμε εισιτήρια». Εκεί κόβεται μαχαίρι η πλάκα, κανονικό μαχαίρι εννοώ, καθώς ένας από εμάς βγάζει μια χατζάρα που αν δεν έκοβε ελεφαντόδοντο δεν ξέρω γιατί την κουβαλούσε, πλησιάζει στον οδηγό και του λέει «τι εννοείς, εισιτήρια εξασφαλισμένα έλεγε». Ο οδηγός ψιλοεχέσθη πάνω του, άρχισε να τα μασάει, το γραφείο, η γραμματέας, λάθος, παρεξήγηση, τελικά ο δικός μας, δίχως να αποσύρει τη χατζάρα, τον ενημέρωσε πως αν συμβεί οτιδήποτε και δεν μπούμε στο γήπεδο θα τονε σφάξει στα σκαλιά. Σφίξανε οι κώλοι μεμιάς, δεν ξανακούστηκαν οι τρεις κυρίες από μπροστά μέχρι την επιστροφή γιατί κάπου εκεί πρέπει να κατάλαβαν πως τα χαχαμπούχα και τα μπανιστήρια ήταν απλός πρόλογος, εδώ είναι ΠΑΟΚ. Το σχεδιάγραμμα 2 απεικονίζει το περιστατικό. Για το σκηνικό με τον Γάλλο σερβιτόρο οι απόψεις είναι αντικρουόμενες. Συμφωνούμε όλοι πως την ώρα που μας σέρβιρε είπε, όλο χαρά και χαλαρή διάθεση, «Παγί ντο, Σαλονίκ ζεγό», δηλαδή πως θα μας κερδίσουνε δύο-μηδέν. Εγώ δε θυμάμαι να τον έπιασε ο τάδε που λένε κάποιοι άλλοι συνταξιδιώτες και τον έλιωσε πάνω στον τοίχο με τα χέρια στο σβέρκο και το παπιγιόν περιλαίμιο να τον σέρνει, μια φάπα θυμάμαι μόνο, αλλά εκείνο το πρωί είχα μεγάλα κολλητηλίκια με τον Άντι και μπορεί να έγιναν ή να μην έγιναν όλα αυτά, όρκο δεν παίρνω.

 

 

S2

 

Φτάνουμε στο γήπεδο, οι 27 και ο οδηγός, καθώς ο γυναικείος πληθυσμός είχε ξαμολυθεί στα Ηλύσια Πεδία για ψώνια από την ώρα που είχαμε φτάσει και τις ξαναπήραμε στην επιστροφή από κάπου που δε θυμάμαι. Ερημιά ήταν, κατεβήκαμε, πήραμε εισιτήρια, όλα εντάξει. Τέλος πάντων, μετά από ταξίδι 4 ημερών, έφτανε η ώρα του ματς. Όπως ήμασταν απ’ έξω με Παοκολέ και συνθήματα και ιστορίες, προσπαθώντας να συνεννοηθούμε με τις υπαλλήλους τι ώρα ανοίγουν οι πόρτες για να μπούμε στο Παρκ Ντε Πρενς, εμφανίζονται κάτι ξυρισμένοι περίεργοι απέναντι, στα 100 μέτρα. Πολύ μετά, μάθαμε πως ήταν οι φανατικοί της Παρί, ακροδεξιοί και τα λοιπά, μεγάλοι χουλιγκάνοι. Αυτοί ήταν καμιά εκατοστή, εμείς 27 άμα μετρήσεις τον Αθηναίο που σερνόταν από το αλκοόλ γιατί στο καράβι είχε κατεβάσει όλο το μπαρ της ντίσκο, τον Άντι που ήταν απλώς ένα ολόγραμμα Παοκτσή, ήταν δεν ήταν μαζί μας το ίδιο, ο άνθρωπος-ντουμάνι, αλλά και τον Τόξικ που είχε πάρει χάπια όλων των αποχρώσεων για εφτά ζωές, εξ ου και το «Τόξικ». Δύσκολα, δηλαδή. Αλλά λίγο πριν πλησιάσουν αρκετά, εμφανίζεται το χωριό του Αστερίξ, κάτι μουστακαλήδες κοιλαράδες, κάτι δασύτριχοι Πόντιοι, χύμα, πεζοί, κασκολάτοι, δηλαδή οι Παοκτσήδες της Ευρώπης, οι οποίοι έφτασαν στο γήπεδο λίγο μετά από εμάς, καμιά χιλιάδα κόσμος, ένας κι ένας (δεν είχαμε ίντερνετ τότε να οργανωθούμε).

 

Οι ξακουστοί σκληροπυρηνικοί ακροδεξιοί δολοφόνοι της Παρί δεν έκαναν πίσω, μην τους βγει και τ’ όνομα, αλλά μάσησαν στη θέα των Οστρογότθων. Πλησίασαν, άρχισαν να φωνάζουν κάτι γαλλικά που δεν καταλαβαίναμε, τέλος πάντων, με καλή διάθεση ζητούσαν να ανταλλάξουμε κασκόλ, τέτοιος χαλβάς κατέληξε το ντου. Οι πρώτοι απ’ αυτούς έμειναν δίχως κασκόλ μετά τις κλωτσιές, οι υπόλοιποι οπισθοχώρησαν και έμειναν από απόσταση να κάνουν κάτι χειρονομίες που δεν τις καταλαβαίναμε, κάτι φλώρικα, εμείς τα γνωστά πάμε ρε να τους διαλύσουμε, ντου ρε, ουστ ρε, κάπου εκεί εμφανίστηκαν τα γαλλικά ΜΑΤ, με τα σιλβου πλε και τους καλούς τρόπους, όλοι κουβαλούσαν περίστροφα στο ζωνάρι, έληξε το θέμα, μου έμεινε και το κασκόλ, ακόμα το ‘χω, ελαφρώς σκισμένο γιατί ο λεφλόρ που βαρούσα αρνούνταν να το αποχωριστεί και όσο να πεις χρειάστηκε αρκετά επιχειρήματα.

psg5

Αυτή ήταν η μοναδική μας επαφή με τους χουλιγκάνους των γηπεδούχων. Το σημειώνουμε. Μπήκαμε μέσα, κερκίδα, έγραψε η ιστορία το 2-0 που τα γκολ τα είδα πρόσφατα στο youtube γιατί έκανα κερκίδα πλάτη στο γήπεδο, και στα δύο ο Αλεξίου έφταιγε, να γιατί τον έβριζαν όλοι κι εγώ δεν καταλάβαινα, έληξε το ματς. Περιμέναμε μέσα καμιά ώρα μετά, ώσπου μας έπιασε μια γνωστή μυρωδιά από τα παιδικά μας χρόνια, δακρυγόνα δηλαδή, ρε τι συμβαίνει, έρχεται ο Βουλινός από μέσα και μας ενημερώνει «έξω γίνεται χαμός, πλακώνονται οι οπαδοί της Παρί με την Αστυνομία, ήρθα να σας πω ότι θα αργήσουμε να φύγουμε». Σωστός ο Πρόεδρας, αν και μετά πήγε και δήλωσε άλλα στα ΜΜΕ, πως η φιλοξενία των Γάλλων δεν του πολυάρεσε και θα δούνε αυτοί τι θα πάθουν στην Τούμπα και τα λοιπά, από εμάς άκουσε και τα γνωστά περί μεταγραφών και φτιάξε ομάδα, Πρόεδρε, μας είπε να περάσουμε από τα γραφεία να πάμε με προσκλησεις στη ρεβάνς αλήθεια σας το λέω, κάποτε ήρθε κι η ώρα που μας έβαλαν στη σειρά να βγούμε έξω. Πολιτισμένα πράματα, έξω από τη Θύρα ήταν το πούλμαν, μπήκαμε, βάλαμε μπρος και βουρ για Θεσσαλονίκη.

s3

 

Στα 100-200 μέτρα έπεσε μια πέτρα στο πίσω παρμπρίζ και το κατέβασε. Δεν είδαμε από πού ήρθε, δε σταματήσαμε παρά σε κάτι γήπεδα τένις στα περίχωρα του Παρισιού να τσεκάρουμε τη ζημιά. Καθαρίσαμε τα σπασμένα γυαλιά από τις θέσεις, κανείς δεν έπαθε τίποτα (δίπλα μου έσκασε, όπως φαίνεται και στο σχεδιάγραμμα 3, αλλά ούτε που κουνήθηκα εγώ -22 χρόνια περάσανε, σιγά μη θυμάται κανείς αν κουνήθηκα ή όχι, οπότε γράφω ό,τι θέλω), ξεκινήσαμε πάλι, αλλά φτάνοντας στα βουνά που είχαμε πάλι να διασχίσουμε τις Άλπεις καταλάβαμε πως δίχως πίσω παρμπρίζ δε γίνεται να συνεχίσουμε που το είχαμε δαγκώσει όλοι. Συνεπώς, απλώνουμε όλα τα πανό πίσω, το ένα μπροστά στο άλλο, να κόβουν το κρύο όσο γίνεται και καθόμαστε όλοι μπροστά να γλιτώσουμε την πνευμονία. Ανεβήκαμε-κατεβήκαμε τις Άλπεις, διασχίσαμε όλη την Ιταλία, μετά από Ηγουμενίτσα περάσαμε από Κατάρα, φτάσαμε Θεσσαλονίκη και το μόνο που άκουγες ήταν τα δόντια μας που έτριζαν απ’ το κρύο και τα γνωστά Παοκολέ. Αυτό ήταν το ταξίδι, τα βασικά δηλαδή γιατί τις λεπτομέρειες θα τις αναλύσουμε στο μέλλον.

 

s4

 

Σάββατο βράδυ φτάνουμε σπίτια μας. Μας έχουν κρατήσει οι δικοί μας τις εφημερίδες, για να διαβάσουμε τι έγραφαν εδώ για το ματς, να δούμε και καμιά φωτογραφία. Λοιπόν, όσα διαβάσατε παραπάνω τα ΣΠΟΡ του Βορρά τα είχαν παρουσιάσει ως εξής (από μνήμης):

«ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΑΠΟ ΓΑΛΛΟΥΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ»

«ΕΣΠΑΣΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΜΑΝ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΤΟΥ ΠΑΟΚ»

«ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΓΑΛΛΩΝ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝ»

«ΘΡΥΨΑΛΛΑ ΤΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΕΚΔΡΟΜΕΩΝ»

Και σχετικά κείμενα, όπου γίνονταν αόριστες περιγραφές επεισοδίων που βασίστηκαν στα γεγονότα που περιέγραψα.

 

psg

 

Ο λαός δεν είχε τότε ίντερνετ ή facebook ή ραδιόφωνα να συζητήσει και να βγει κάποιο συμπέρασμα τι ακριβώς είχε γίνει. Έπαιρναν όλοι τον Μπούζα, διάβαζαν και φόρτωναν για τη ρεβάνς. Και φτάσαμε στον επαναληπτικό, πίτα η Τούμπα, όλοι στην τσίτα, τουλάχιστο να τους ρίξουμε ένα τρίμπαλο να τους αποκλείσουμε που έδειραν τα παιδιά μας και τους έσπασαν όλα τα πούλμαν (εδώ να επαναλάβω πως ένα -1- πούλμαν είχε φύγει από Ελλάδα, το δικό μας με 27 άτομα και 3 γυναίκες). 0-1 η Παρί, 0-2 η Παρί, το ματς έδειχνε πως θα φτάσει στην πεντάρα.

 

Κι αρχίζουν κάτω στην 4 να το συζητάνε, ρε να μπούμε μέσα να το διακόψουμε, τι ξεφτίλα είναι αυτή, γαμώ τον Βουλινό και την ομάδα που έφτιαξε, ναι, ρε, να μπούμε μέσα, ξέρετε πώς πάνε αυτά με την ψυχολογία του όχλου στο πέταλο, ήταν εκεί και ο Κ. που ενημέρωσε «μισό λεπτό να την ανοίξω», την άνοιξε, μπήκαν οι 10-20 πιο θαρραλέοι, έφυγαν οι πρώτες πέτρες, μπήκαν κι άλλοι, άιντε μπήκε όλος ο ντουνιάς, τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Εγώ ήμουν εκεί κάτω ούτως ή άλλως, επειδή ήθελα να πάρω το πανό δίπλα στην πόρτα να μη μου το σκίσουνε που το είχε κρεμάσει ο Σίφο πρώτη μούρη μιας και ήταν και στο πρώτο ματς, κύριος ο οργανωτής, όλα κι όλα, αλλά δεν τα κατάφερα με το ντου και βρέθηκα μέσα, όλοι έριχναν πέτρες στα ΜΑΤ κι άμα δείτε κάνα βίντεο εγώ προσπαθούσα να το ξεκρεμάσω. Τελικά έμεινε εκεί ως το τέλος, δίπλα στο ιστορικό της Ελασσόνας, τιμή μου και καμάρι μου, μπήκα 2 ώρες μετά που είχε τελειώσει το τζέρτζελο και το πήρα.

 

psg2

 

Και την άλλη μέρα «Ναρκομανείς στις κερκίδες», «Χούλιγκανς μας ρεζίλεψαν σε όλη την Ευρώπη», να τα ρεπορτάζ, να οι αποκαλύψεις, θα έβρισκε και τον μπελά του ο Αντώνης της Θ4 από τον Βουλινό επειδή ντεμέκ αυτός το είχε οργανώσει το σκηνικό που οργανώθηκε από μόνο του σε ένα λεπτό, πέντε χρόνια περιμέναμε μετά να παίξουμε Ευρώπη μέχρι τον Ουιλάκι, καλή του ώρα. Όποιος θεωρεί πως τα πράγματα έγιναν διαφορετικά και ήταν αυτόπτης μάρτυρας σε οποιοδήποτε από τα δύο γήπεδα (όχι «με είπε ένας ξάδερφός μου» ή «εγώ στην Αθλητική Β.Ε. άλλα διάβασα») ας με διαψεύσει. 

psg8

0043

0043

Η προπονητική του κ&al ...

Read more
0011

0011

O πάτερ-Εφραίμ είναι ο ά&n ...

Read more
Υποψήφιοι

Υποψήφιοι

Το συγκεντρωτικό π& ...

Read more
Χριστουγεννιάτικο

Χριστουγεννιάτικο

Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, στις 23 Δεκεμβρίου 1992, έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα με τη φανέλα ...

Read more
Ισορροπία

Ισορροπία

Χίλια χιλιόμετρα αγ& ...

Read more
Προετοιμασία

Προετοιμασία

«Με τον όρο χειμερία νάρκη χαρακτηρίζεται μια κατάσταση μακράς ύπνωσης στην οποία και περιέρχονται π ...

Read more
Συνθήματα

Συνθήματα

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προσπάθειες κάποιων νέων παιδιών να ανανεώσουν το οπλοστάσιο των συνθη ...

Read more
Φτύσιμο

Φτύσιμο

Την γκόμενα που σε παρακαλάει τη φτύνεις. Παλαιό αξίωμα, αθάνατος κανόνας. Όσο σε πρήζει, όσο σε ζαλ ...

Read more
Βόθρος

Βόθρος

Στις 10 Μαΐου 2013 ήρθε το τέλος εποχής στην εθελοτυφλία και των τελευταίων φιλάθλων του Ολυμπιακού ...

Read more
Μόκο

Μόκο

Ο σοφός φίλος μου ΚΠ ζητά συσπείρωση, ομοψυχία και κοινή πορεία απ’ όλους στο δρόμο για τον μεγάλο σ ...

Read more
Aμηχανία

Aμηχανία

Αν έλεγα στην παρέα πριν από είκοσι πέντε χρόνια πως «έχω αμηχανία», το πρώτο που θα με ρωτούσανε θα ...

Read more
2016-Ποδόσφαιρο

2016-Ποδόσφαιρο

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.