Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

xarilaou12Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, στις 23 Δεκεμβρίου 1992, έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα με τη φανέλα του ΠΑΟΚ ένας μεγάλος πολιτικός άνδρας.

Για μας στην κερκίδα που είχαμε έρθει παρέα από Καβάλα, η στιγμή της αντικατάστασης του Δερμιτζάκη από τον Ζαγοράκη προκάλεσε μια αμηχανία, καθώς από τη μία βλέπαμε άλλο ένα γνήσιο τέκνο της περιοχής να φοράει τον Δικέφαλο, αλλά βλέπαμε και τον πιο φορμαρισμένο επιθετικό μας να πέφτει λαβωμένος στο χόρτο –δεν ξαναγύρισε ο Παυλάρας στα επίπεδα που έπαιζε πριν τον τραυματισμό του στον ΠΑΟΚ αλλά κυρίως στον ΑΟΚ, πριν τον πάρουμε με μεταγραφή.

Πρέπει να ήταν εντελώς λάσπη εκείνο το ματς, δε θυμάμαι σχεδόν τίποτε άλλο. Το πήραμε το διπλό, έγιναν κάτι μικρά χριστουγεννιάτικα τζέρτζελα με τους γηπεδούχους (να σημειώσουμε, για τους νεότερους, πως εκείνη την περίοδο ο Άρης αγωνιζόταν ακόμα στην Άλφα Εθνική), κάτι κόκκινες, κάτι καυγάδες παραδοσιακοί ένεκα των ημερών, αυτά. Η ιστορία έγραψε Άρης-ΠΑΟΚ 1-2, Λαγωνίδης με πέναλτι, Μπορμπόκης με ένα τούβλο και μείωσε ο Γιουκούδης στο τέλος πάλι με πέναλτι.

Μαύρα Χριστούγεννα για τον πιο συμπαθή και πολυτραγουδισμένο προπονητή του ιστορικού Άρεως, τον Γιώργο Φοιρό. Καλές Γιορτές για μας, που είχαμε να κερδίσουμε δύο μήνες, εκείνη τη μαύρη χρονιά που ξεκίνησε με τις ομορφιές με την Παρί. Μας είχε ρίξει τριάρα η ΑΕΚ και ο Εδεσσαϊκός, μας κέρδισε η γριά μέσα στην Τούμπα, 0-0 ο Ολυμπιακός που για μας τότε ήταν «η αρχή μιας νέας, μεγαλύτερης παράδοσης», μας είχε αποκλείσει η Δόξα ολοκληρώνοντας το αστείο που άκουγε στο όνομα «Τόντσι Γάβριτς», δηλαδή είχαμε πάει στο Χαριλάου επειδή απλώς δεν είχαμε πού αλλού να πάμε, χρονιάρες μέρες, άιντε και μια τριάρα από τον Άρη να δέσει η χρονιά και να πάει στο διάολο. Αλλά ομάδα με Μπορμπόκη ποτέ δεν πρέπει να την υποτιμάς.

Σε λίγες μέρες έφευγε ο Τουρσουνίδης για Σεβίλλη, ξεκινώντας μια σπουδαία καριέρα στην Πριμέρα Ντιβιζιόν – τι να πήγε στραβά, άραγε. Ο Λιούπκο δήλωνε πως η ομάδα «θα βαδίσει στο δρόμο των επιτυχιών» -έφυγε ένα μήνα μετά. Ο Δερμιτζάκης ξανάπαιξε μετά από δύο μήνες, αλλά δεν ξανάπαιξε όπως μπορούσε να παίξει και όπως ξέραμε εμείς οι Καβαλιώτες από όσα είχαμε δει να κάνει με την Καβάλα. Τραγική φιγούρα ο μικρός θεούλης Λεκμπέλο, που δεν άντεξε το βρισίδι του Δημόπουλου, του έχωσε μια-δυο γεμάτες και έφαγε την κόκκινη για να μείνει κι ο Άρης με 10, καθώς εμείς ήδη παίζαμε λειψοί με την κλασική κόκκινη-θεσμός του Καπετανόπουλου στο Χαριλάου.

Εκείνη η σύνθεση πόσους σπουδαίους και τρανούς έβγαλε: Πουρλιοτόπουλος, προπονητής τερματοφυλάκων. Αλεξίου, προπονητής εθνικής. Λαγωνίδης, βοηθός προπονητή Άγγελου. Χάβος, προπονητής ΠΑΟΚ. Δερμιτζάκης, προπονητής ΠΑΟΚ. Τουρσουνίδης, αιώνιο σύμβολο Παοκοσύνης. Ζαγοράκης, πρόεδρος ΠΑΟΚ, πρώην πρόεδρος ΠΑΟΚ, ξαναπρόεδρος ΠΑΟΚ. Μπορμπόκης, μνημείο στο Παοκτσηδιλίκι. 13 παίκτες αγωνίστηκαν, όλοι Έλληνες -ένας Μαγκντί που είχε απομείνει ήταν εκτός. Διπλό στο Χαριλάου, τι θυμήθηκα τώρα, αλλά και πάλι γυρίσαμε στην πόλη το βράδυ με εκείνο το άγριο συναίσθημα πως τα έχουμε χάσει όλα και πως δε σώνεται πια, πως κάτι έχει φτάσει στο τέλος του, πως πέφτει σκοτάδι και θα αργήσει να ξημερώσει.

 

Highlight: Ο Γιώργαρος δεν πέφτει με τίποτα λέμε

Καντίνα

Καντίνα

ΠΑΟΚ στο σπίτι. Δεν είσαι καλεσμένος σε όλα τα πάρτι, τι να κάνουμε, γι’ αυτό υπάρχει η Nova. ...

Read more
Σειρές

Σειρές

Αφιέρωμα στις 14 καλύ&tau ...

Read more
Πόντος

Πόντος

Ας πούμε πως παίζει ένα φανταστικό ΠΑΟΚ-Άρης, ντέρμπι από τα παλιά στο μπάσκετ. Μεγάλο ντέρμπι, το π ...

Read more
Κουίζ

Κουίζ

Λοιπόν, επειδή μας τ&alp ...

Read more
Κραυγές

Κραυγές

Οι ρατσιστικές κραυγές ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν αποτελέσει βασικό άξονα διαλεκτικής μίας αθλητική ...

Read more
Τάιμλαϊν

Τάιμλαϊν

Αυτό είναι το timeline των π&rho ...

Read more
Κλασαμέντες

Κλασαμέντες

Ο πιτσιρίκος προχθές δίπλα μου στο αστικό είχε αγχωθεί. Του λέει η κοπέλα μαζί του (αδερφή, ξαδέρφη, ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more
Μείναμε

Μείναμε

Μείναμε όλοι στο Βό&lambda ...

Read more
Μπροστά

Μπροστά

Τον ΠΑΟΚ δε θα τον αλλάξει κανένας βολεμένος με την υπάρχουσα κατάσταση. Κανένας υπάλληλος, κανένα ό ...

Read more
Σκύλος

Σκύλος

Υπάρχει ένας μεγάλο& ...

Read more
Δυναμιτάκια

Δυναμιτάκια

ΠΑΟΚ-Άρης 77-78. Φέρτε μου τον τύπο μπροστά μου. Πρέπει να τον δω φάτσα. Να του μιλήσω και να τον ακ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.