Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

xanoumi97Όποιος θυμάται έναν περίεργο ένα πρωί Κυριακής να κάθεται με τις ώρες στον Πανελλήνιο με βρακί, κάλτσες και αθλητικό παπούτσι, να τον ενημερώσω πως δεν επρόκειτο για πρεζάκι. Ή άστεγο ή οτιδήποτε άλλο. Εγώ ήμουν. 

Σάββατο βράδυ δουλεύαμε σερβιτόροι με τον Βαγγέλη, αγχωμένοι να τελειώνουμε να φύγουμε για Νέα Φιλαδέλφεια. Τα λεωφορεία έφευγαν στις 6 το πρωί, το μαγαζί το κλείναμε συνήθως κατά τις 4, τότε που η μισή Θεσσαλονίκη ξημέρωνε έξω και η άλλη μισή την εξυπηρετούσε. Εκεί περίπου κατά τις 4, έφυγε κι ο τελευταίος μεθυσμένος, αλλάξαμε ρούχα και βάλαμε τα εκδρομικά και βουρ για τους Μακεδόνες να προλάβουμε. Και λέει ο Βαγγέλης: «Ρε μαλάκα, έφαγες τίποτα όλη μέρα»; «Όχι», του λέω, «έκανα τρία πακέτα και ήπια σαράντα κοκακόλες, αλλά από φαΐ δεν πρόλαβα». «Ε, να φάμε κάτι, άμα φτάσουμε ίσα-ίσα για την αναχώρηση θα ξαναφάμε στην Αθήνα αύριο το μεσημέρι».

Ψάχνει ο Βαγγέλης κάτι φαγώσιμο στο μαγαζί, δε βρίσκει τίποτα. Είχαμε ξεπουλήσει. Κάτι σαλάτες, μαρούλια, καζάν ντιπί στα ψυγεία των μαγείρων. «Η τούρτα», μου λέει. «Ποια τούρτα, ρε Βαγγέλη;». Είχαμε κάτι γενέθλια/αρραβώνες/βαφτίσια/δε θυμάμαι εκείνη τη μέρα, είχανε μια πολυώροφη τούρτα σοκολάτα, είχε καβατζώσει έναν όροφο να τον φάμε για επιδόρπιο. Τελικά τη φάγαμε για κυρίως γεύμα. Την κόψαμε στη μέση, με τα χέρια, την κατάπιαμε σε πέντε λεπτά, που θα έβγαζε κανονικά 20 μερίδες τούρτα για κανονικό άνθρωπο. Τη δουλειά μας την κάναμε, βέβαια, σκάσαμε, όλα έτοιμα για το ταξίδι.

Φτάσαμε στο σύνδεσμο, όλοι αραγμένοι τριγύρω έτρωγαν μπουγάτσες, δέκα μέτρα απέναντι που είχε ανοίξει για να εξυπηρετήσει τους εκδρομείς. «Ρε Βαγγέλη, μπουγάτσες, ρε Βαγγέλη, τι μαλακία κάναμε με την τούρτα». Τέλος πάντων, τώρα την κάναμε, καλή ήταν. Ξεκινάμε για Αθήνα, ανάβουν τα πρώτα αιθέρια έλαια, με πιάνει εμένα το στομάχι από τα 3 κιλά σοκολάτα και τα θυμιατά από πίσω, αρχίζω να τα βγάζω. Αρχίζω κάπου στα Δικαστήρια και τελειώνω, ας πούμε, στη Σίνδο. Το πρώτο ημίχρονο, ποσοτικά το 1 κομμάτι τούρτα.

Η μπλούζα με την ασπρόμαυρη ρίγα είχε γίνει σαν Μπορούσια Ντόρτμουντ σε παιχνίδι με λάσπη. Πάει αυτή, την έβγαλα. Το τζιν είχε γίνει της μόδας, τότε, με σχεδιάκια και στάμπες, πάει κι αυτό, το έβαλα ένα μπόγο από πάνω. Έμεινα με το βρακί, ευτυχώς παπούτσια και κάλτσες είχαν επιζήσει. «Δώστε του μια σακούλα του παιδιού, ρεεε», φωνάζει ένας από πίσω. «Του έδωσα», λέει ο Βαγγέλης, «εκεί τα βγάζει». «Όχι για τα ξερατά, ρε», απαντάει ο δικός μας, «για να βάλει τα ρούχα του μέσα, που μας πιάνει η μπόχα μέχρι τη γαλαρία».

Μέχρι τα Μάλγαρα, είχα βγάλει τη μισή ποσότητα. «Έπρεπε να πάμε για μπουγάτσα» έλεγε τριγύρω ο Βαγγέλης, «εγώ φταίω». Με είχε σιχαθεί όλο το πούλμαν. Βγήκαμε στα διόδια, πήρα λίγο αέρα, κάπως συνήρθα. Ξαναμπήκαμε για να ξεκινήσει το κονβόι, μου λέει ο οδηγός «κάτσε καλύτερα από την πλευρά του παραθύρου, να σε χτυπάει ο αέρας να συνέρθεις. Άσε που δεν έχω κι άλλες σακούλες». Κάθομαι από το παράθυρο, με ξαναπιάνει η αιθαλομίχλη από πίσω, αρχίζω πάλι να τα βγάζω. «Κοίτα ρε που άρχισε τώρα κι ο άλλος», φωνάζει ένας από πίσω, αλλά ο Βαγγέλης, για να μη χαλάσει και το όνομα που είχε φτιάξει τόσα χρόνια στις εκδρομές, σπεύδει να διευκρινίσει «όχι, ρε, ο ίδιος είναι, απλώς τώρα έκατσε δίπλα». Ρίχνω κι ένα τελευταίο ξερατό που πιάνει όλα τα τζάμια από τη δεύτερη θέση μέχρι τη γαλαρία, ακούγεται ένα ομαδικό «μπλιααααααχ» από όλο το λεωφορείο, κάπου εκεί πρέπει να με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα στο Σταθμό Λαρίσης.

Πάμε στον Πανελλήνιο, μέσα στον ήλιο (πολύ ήλιο, όμως), με καθίζουν να συνέρθω γιατί ζαλιζόμουν, τρέχει ο Βαγγέλης και μου φέρνει καφέ, κάπως είχα πάρει να ανεβαίνω. Όλα αυτά, από Μάλγαρα μέχρι το σύνδεσμο, όπως φαντάζεστε, με το βρακί και με κάλτσες-παπούτσια. Ευτυχώς είχα φορέσει και καλό, μαύρο σλιπάκι, φαντάσου τώρα κανένα τρύπιο μποξεράκι με κόκκινα λουλούδια ή άσπρο με καμιά στάμπα από πίσω, ακόμα θα με κράζανε. Αλλά ήταν μια χαρά, αντρίκεια εμφάνιση, δεδομένων των συνθηκών.

Μπήκα στην τουαλέτα, είχαν τα παλικάρια ένα κρεμοσάπουνο για τα χέρια, πήρα να τρίβω τα ξερατά απ’ τα ρούχα, κάτι έκανα. Πολύ βρώμα, μιλάμε. Τα άπλωσα έξω να στεγνώσουν, μέχρι το μεσημέρι ήταν μια χαρά. Όσο περίμενα, έμπαινε-έβγαινε κόσμος και κοσμάκης στο σύνδεσμο και όλοι με κοίταγαν με λύπηση, το πρεζάκι, ούτε παντελόνι δεν του ‘μεινε και τα σχετικά. Σ’ εκείνη την εκδρομή έπεσε πολύ ξύλο με την αστυνομία, ειδικά στο φευγιό, αλλά εμένα μπάτσος δε με πλησίασε, μαντέψτε γιατί.

Χαράμι

Χαράμι

Κοινός τόπος των ανώρ&i ...

Read more
Παππούλης

Παππούλης

Καλά που έχω μάρτυρες, γιατί κανένας δε θα με πιστέψει. Στο δρόμο για Καβάλα, το ’97, ήταν μαζί μας ...

Read more
Άλφα

Άλφα

Μέσα σε 48 ώρες οι μισ&om ...

Read more
Αναπάντητο

Αναπάντητο

Πέρσι στο φιλικό με μ&i ...

Read more
Ξεκολλάτε

Ξεκολλάτε

Κάθε μου μέρα ξεκινάει και τελειώνει ανάμεσα στις τρεις μου γυναίκες. Γέλια, φωνές, γκρίνιες, κλάματ ...

Read more
Εντεκάτη

Εντεκάτη

Η 11η Σεπτεμβρίου θα μείνει χαραγμένη στις μνήμες των απανταχού Παοκτσήδων ως μία σπουδαία επέτειος ...

Read more
Ρέθυμνο

Ρέθυμνο

Κριτική ΠΑΟΚ-Ρέθυμνο 88-79. Πας να περάσεις δύο ήσυχες ώρες με το παιδί σου και την παρέα σου κι αυτ ...

Read more
Πλέι-οφ

Πλέι-οφ

Ουσιαστικά, ό,τι κι αν κάναμε μέχρι τώρα από την αρχή της χρονιάς στο Πρωτάθλημα, έγινε για να εξαργ ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Τα Κεφτεδάκια της Ά&nu ...

Read more
Νικόλας

Νικόλας

Εκείνοι οι πολύωρ&omi ...

Read more
Αθωότητα

Αθωότητα

Το πρώτο σχόλιο που ...

Read more
Αποτέφρωση

Αποτέφρωση

ΠΑΟΚ Σ’ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΨΟΥΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ.& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.