Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

pariscarfΗ τελευταία φάπα που έφαγα ως εκδρομέας οπαδός του ΠΑΟΚ ήταν το 1997. Ήταν η τρίτη φάπα συνολικά και μόλις η πρώτη που δεν έσκασε στο σβέρκο μου από μαναβίσιο χέρι.

Ή μπορεί και να ήταν πάλι ο Μάκης, δεν είδα ποιος μου τη σφύριξε, αλλά δεν πήγαινε πλέον στις εκδρομές τότε ο αρχηγός –όπως και να ‘χει, αφού δε γνωρίζω το δράστη θα μείνει στην ιστορία ως η «φάπα μάλλον όχι από τον Μανάβη». Ήμουν τότε 22 χρονών, δηλαδή από τους μεγαλύτερους εκδρομείς στην Αθήνα -έστω, πάνω από το μέσο όρο ηλικίας- αλλά δεν έβγαλα μιλιά, έσκασε η φάπα στο κεφάλι, κατάλαβα την παπαριά μου, τη διόρθωσα, δε γύρισα να κοιτάξω ποιος την έστειλε συστημένη. Σήμερα, αν σκάσει φάπα σε σβέρκο πιτσιρικά, πριν κάτσει να σκεφτεί τι μπορεί να έχει κάνει θα σου βγάλει τέσσερα μαχαίρια, ένα ΑΚ-47 και ένα iPhone να βγάλει σέλφι όπως σε χαρακώνει εσένα που του την έχωσες. Δεν ήμασταν τόσο μάγκες εμείς, καθόμασταν και τις τρώγαμε.

Το κασκόλ της Παρί Σεν Ζερμέν και η ασύλληπτη καγκουριά να το κουβαλάω μαζί μου ως «λάφυρο» σε κάθε εκδρομή μου κόστισε αυτήν τη συγκεκριμένη φάπα. Με είχε σώσει νωρίτερα, βέβαια, από ένα εξευτελιστικό λούσιμο με αυγά, πολλά αυγά, από άλλη ιστορία αυτό, οπότε αν έβαζα στο ζύγι τη φάπα και τα εφτακόσια αυγά που γλίτωσα θα έλεγα πως άξιζε τελικά τον κόπο να το έχω πάντα επάνω μου. Το είχα πάρει στην «ανταλλαγή» κασκόλ με τους σκίνχεντς ντεμέκ σκληροπυρηνικούς οπαδούς της Παρί που μας την έπεσαν έξω από το γήπεδο, αλλά όταν έφτασαν στα δέκα μέτρα άλλαξαν γνώμη και φώναζαν να ανταλλάξουμε τα κασκόλ μας.

Εγώ, τότε, δεν είχα μεγάλη πληροφόρηση τι ήταν οι σκίνχεντ και τι παιζόταν με τα πολιτικά, όπως και οι περισσότεροι, απ’ όσο το θυμάμαι εκείνα τα χρόνια. Σήμερα ακούγεται από αθώο ως αφελές, αλλά είτε έβλεπα πάνκη είτε έβλεπα ακροδεξιό δε νομίζω το μυαλό μου να έπαιρνε πολλές στροφές προς εκείνη την κατεύθυνση τι διαφορές έχουν στο κεφάλι τους. ΠΑΟΚ ήσουν, στεκόσουν στο πλάι μου. Δεν ήσουν ΠΑΟΚ, σε είχα απέναντι. Οπότε, ό,τι πολιτική τοποθέτηση κι αν είχες, άμα σου την έπεφταν οι οπαδικά αλλόθρησκοι δεν καθόσουν να τους ρωτήσεις τι ψηφίζουν, έκανες τα κουμάντα σου με βάση το χρώμα της φανέλας. Και, εδώ που τα λέμε, όταν τους βλέπαμε απέναντι να ετοιμάζονται και να το συζητάνε τι θα μας κάνουν κι εμείς περιμέναμε κάντε επιτέλους ένα ντου, συζήτηση για τα πολιτικά δεν έπιασε κανείς. Πάντως, οι συγκεκριμένοι που μας πλησίασαν δε φτουρούσαν, δεν ξέρω αν ήταν πρώτης γραμμής ή εκπαιδευόμενοι χουλιγκάνοι, αλλά αν το πίστευαν και μας την έπεφταν κανονικά και ορμούσε μαζί μας κι η ξενιτιά που έφτανε από το βάθος, ενδεχομένως να ήμασταν ακόμα εκεί.

Κάποιοι τζέντλεμαν δικοί μας έκαναν το πάρε-δώσε αναίμακτα, κάποιοι δεν δέχτηκαν να κάνουν τίποτα και κάποιοι, οι μετριοπαθείς, δηλαδή, όπως εγώ, έκαναν μονάχα το ένα σκέλος της ανταλλαγής. Και επειδή ήταν η πρώτη φορά που μπλέχτηκα σε σώμα με σώμα με πολιτισμένους ευρωπαίους φιλάθλους και κέρδισα τη μάχη παρά τα 65 κιλά μου πόσα να ήμουνα τότε, το είχα καμάρι το λάφυρο και το κρέμαγα από το θηλύκι της ζώνης, αριστερά. Ψιλοσκισμένο στις άκρες, επειδή ο ξυρισμένος δεν έλεγε να το αφήσει και σιγά το κασκόλ για το οποίο πάλευε επί δέκα δευτερόλεπτα, αλλά μάλλον δεν είχε πολλά λεφτά να αγοράσει καινούργιο και το τραβούσε μπας και το σώσει. Δεν θυμάμαι, μόνο, αν φορούσα σταράκια ή Μάρτινς, αυτό έτσι το έχω πείσμα να θυμηθώ πόσο πόνεσε.

Βλαχομαγκιές, θα έλεγε κάποιος. Ίσως. Αλλά όταν βλέπεις καμιά πενηνταριά ξυρισμένους σωληνοφόρους σκατόφατσες να ορμάνε από το πουθενά και να φωνάζουνε και στα γαλλικά αυτό που θέλουν να σου κάνουν, δηλαδή έλεος, ρε μαλάκες, πόσοι πια να ξέρουμε γαλλικά, πείτε το στα αγγλικά, γουί γουίλ φακ γιου, μαδαφάκα, πείτε τέτοια, όχι «αλέ λε μπλε σιλβουπλέ ουλελέ αμάν αμάν α παρί παντάμ παντάμ» που φωνάζανε δεν τα θυμάμαι τώρα τι ακριβώς φωνάζανε, οπότε αρχίσαμε κι εμείς τα ελληνικά, έλα, έλα, ρε σκατιάρη, κάνε δυο βήματα ακόμα, ήρθαν κοντά οι σκατιάρηδες, είδαν πως δεν ήμασταν μόνο εμείς οι είκοσι που είχαμε σκάσει μύτη μπροστά αλλά στο βάθος ερχόταν όλη η Γερμανία και η Βόρεια Ευρώπη σαν το χωριό του Αστερίξ κάτι μουστακαλήδες κοιλαράδες Ρότλιγκεν και Ντίσελντορφ και Στουτγκάρδη, μάσησαν, κόλλησαν και αντί να μας κάνουν αυτό που φώναζαν στα γαλλικά και ποτέ δε θα μάθω τι ήταν που δεν ξέρω λέξη στα γαλλικά, άρχισαν το γλείψιμο να κάνουμε εράσμους στα κασκόλ μας. Αυτό, ένα λεπτό ιστορία, τίποτα να έχεις να διηγείσαι για ομηρικές μάχες και στρατηγικές, μας την έπεσαν, κώλωσαν όταν έφτασαν δίπλα μας, το έπαιξαν φίλοι για να τη γλιτώσουν, έφυγαν με τις κλωτσιές.

Τώρα θα μου πει κάποιος «δεν ντρέπεσαι ρε». Μπα. Λοιπόν, αυτό το κασκόλ το είχα χωμένο στη μέση, τυλιγμένο στα θηλύκια του σωλήνα και το κουβαλούσα μαζί μου στις εκδρομές. Δεν φαινόταν, εκτός άμα βγάζαμε μπλούζες και «χορεύαμε στη βροχή», που λένε οι νέοι. Το κουβαλούσα έτσι, από εσωτερική ανάγκη, άλλος κουβαλάει ματάκια να μην τον βασκάνουν, άλλος κουβαλάει φυλαχτά, άλλος κουβαλάει κάλυκες στο μανίκι του φλάι, εγώ κουβαλούσα το κασκόλ της Παρί, το παρμένο με σούτια και με ιδρώτα και ντροπή σε όποιον κάνει τέτοια πράματα εάν δε βρίσκεται σε άμυνα.

Έχει γεμίσει, λοιπόν, η κερκίδα των εκδρομέων, δίνεται το σήμα να αρχίσουμε το πανηγύρι. Κάνα-δυο Παοκολέ, κάνα-δυο για τους αντιπάλους και μετά δίνεται το ιστορικό, επιβλητικό «αέεε-αόοο, αέεε-αόοο», που τότε γινόταν με τα κασκόλ σηκωμένα ψηλά από όλη την κερκίδα και διαρκούσε αρκετά. Ωραίο θέαμα. Είχα επί χρόνια το ίδιο κασκολάκι, ένα με άσπρη και μαύρη χοντρή ρίγα, το έβαλα κάπου τώρα και δεν το βρίσκω και ψάχνω να το ξαναγοράσω, αλλά δεν υπάρχει πουθενά, τύπου αγγλική σχολή 70ς. Βρήκα προχθές ένα έξω από την Τούμπα, αλλά δυστυχώς έχει κεντημένο το νέο σήμα με τα κυριλλικά «ΠΑΟΚ» στις άκρες –ίσως το πάρω και μετά θα ξηλώσω το μαρκετίστικο σήμα, θα το σκεφτώ.

Να ήταν η ταλαιπωρία, το θολωμένο μου κεφάλι, η συγκίνηση της Αθήνας, δεν ξέρω τι ήταν, αλλά αντί να σηκώσω στο αέεε-αόοο το κασκόλ από δεξιά, το σωστό, σήκωσα το κασκόλ της Παρί, από αριστερά. Συνεπώς, μία κερκίδα ασπρόμαυρα κασκόλ και κάπου στη μέση μπροστά ένα κοκκινομπλέ. Αέεε-αόοο, αέεε-αόοο, πέφτει η φάπα στο σβέρκο, αυτόματα το μυαλό του πιτσιρικά της Παλιάς Σχολής πάει και σκέφτεται «ωχ, καμιά μαλακία θα έκανα πάλι», κατεβάζω τα χέρια, βλέπω το λάθος. Το ξαναπερνάω εκεί όπου έπρεπε να είναι, πιάνω το κανονικό από την άλλη πλευρά, αέεε-αόοο, μέχρι τη λήξη δε γύρισα να κοιτάξω ποιος ήταν πίσω μου, από ντροπή.

Πείραμα

Πείραμα

Αυτό, μάλιστα, είναι ενδιαφέρον πείραμα. Και κοντεύει η ώρα να το ζήσουμε και αυτό, τρία χρόνια μετά ...

Read more
0007

0007

Το είχαμε ως ιερο&tau ...

Read more
Μαναβοκούταβο

Μαναβοκούταβο

Όταν με ρωτούσαν στο χωριό «τίνος είσαι εσύ» και απαντούσα «ο εγγονός του Μανάβη» δεν είχα ιδέα τι θ ...

Read more
Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η παρέα μας, οπότε ας ξανασυστηθώ. Λοιπόν, είμαι ο «Ισοβίτης», είμαι σαράντα χρονών, έχ ...

Read more
Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας καλημ&epsi ...

Read more
Ξενάγηση

Ξενάγηση

Ξενάγηση στον Άγγλο οπαδό της Κρίσταλ Πάλας, στο ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα, δύο ώρες πριν το παιχνίδι. ...

Read more
Αναπάντητο

Αναπάντητο

Πέρσι στο φιλικό με μ&i ...

Read more
Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη συμμετοχ ...

Read more
Κινέζος

Κινέζος

Μάλιστα. Τ’ ακούσαμε κι αυτό. Έχουμε και τέτοιους συνοπαδούς, τι να κάνεις. Η ατάκα, αυτολεξεί, ...

Read more
2016-Μπάσκετ

2016-Μπάσκετ

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Μπάι-Μπάι

Μπάι-Μπάι

Στο γήπεδο είναι πι&o ...

Read more
Μουντιάλ

Μουντιάλ

Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Τι να υποστηρίξεις στο Μουντιάλ. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.