Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

romantiquwΤι πιο ρομαντικό θέαμα από έναν πατέρα που κρατάει το γιο του από το χέρι, ντυμένοι με κασκόλ του ΠΑΟΚ και σημαίες ασπρόμαυρες, να κατηφορίζουνε για την Τούμπα.

Απογευματάκι, στρίβανε στην Αγία Βαρβάρα, ο πιτσιρικάς καμαρωτός και ανυπόμονος να πάει στο ματς, το ένα χέρι στη χούφτα του μπαμπά και το άλλο να ανεμίζει το σημαιάκι. Ήξερε πόσο τυχερός είναι που έχει τέτοιον πατέρα, όχι σαν τον δικό μου που με έτρεχε σε όλες τις επαρχίες για τον Παναθηναϊκό και με έβαζε να βγαίνω φωτογραφίες με τον Ζάετς και τον Ρότσα Μπουμπλή και φώναζε τον Σαραβάκο «Δημήτρη, έλα κι εσύ να βγεις με το παιδί», παράγοντας, σου λέει, κι όταν ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε να βάλει γκολ κι έμενε στο 0-0 με καμιά Δόξα και κανέναν Πανσερραϊκό με έβλεπε που δε μιλούσα και μου ψιθύριζε στοργικά «μη στενοχωριέσαι, θα καθαρίσει ο Καπετάνιος, αν δεν το βάλει το γκολ η ομάδα, θα το βάλει ο διαιτητής».

Έχουμε εμείς οι άντρες μία αυτοματοποιημένη κίνηση, που δεν ξέρω αν την έχουνε οι γυναίκες. Περνάει από μπροστά μας κάποια που μας κάνει να γουρλώσουμε τα μάτια, τα γουρλώνουμε και πρέπει οπωσδήποτε να το μοιραστούμε με κάποιον επειδή αλλιώς δεν έχει καμία αξία, είναι σα να μην είδαμε τίποτα. Με τον αγκώνα γίνεται η κίνηση, μουλωχτά, χτυπάμε τον διπλανό μας με αγκωνιά να δει κι αυτός το απίστευτο θέαμα, τόσο δυνατά που αν το έβλεπε ο διαιτητής έβγαζε κόκκινη κάρτα για χτύπημα εκτός φάσης, να σιγουρευτούμε πως θα το δει, επειδή δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε το βλέμμα και να δούμε αν το βλέπει και ο άλλος, να έχουμε να το σχολιάζουμε για κάνα μισάωρο και, μετά από χρόνια, να θυμηθούμε ρε εκείνη που είχε περάσει τότε από μπροστά μας που φορούσε αυτό και ήταν έτσι ποπό τι παιδί, ρε παιδί μου. Αν είστε άντρας, θα σας έχει συμβεί. Αν είστε γυναίκα, θα σας έχει συμβεί να το κάνουν οι άλλοι για σας.

Όπως, λοιπόν, κατηφορίζουν από το στενό της εκκλησίας ο πατέρας, γύρω στα 40-45, και ο γιος, γύρω στα 10, περνάει από δίπλα τους ο ορισμός του γουρλώματος. Νεαρά ύπαρξη σχεδόν στο ύψος του πατέρα και ίσως πιο πάνω, βιαστική, έσκιζε τον αέρα με τα πόδια γαζέλας και το κουνιστό της περπάτημα, παντελόνι σορτσάκι μπραζίλιαν που όλα τα έχω μάθει της μόδας με τόσες γυναίκες που κάνω παρέα τις μαμάδες από τον παιδικό σταθμό, ο μισός κώλος που έβγαινε απ’ έξω πάγωνε από το Βαρδάρη και περπατούσε αυτή γρήγορα για να τον έχει ζεστό, καλσόν στο χρώμα του δέρματος που μέσα στο μισοσκόταδο νόμιζες πως δεν το φοράει και έχει βγει για μπάνιο στον Αρμενιστή, γενικώς υπέροχη κατάσταση, έμενες να θαυμάζεις την ομορφιά της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο πατέρας σταματάει αυτόματα και βιδώνεται στην άσφαλτο, μέσα στο δρόμο. Ο μικρός δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα και συνεχίζει να κουνάει το σημαιάκι και προσπαθεί να συνεχίσει το γρήγορο περπάτημα προς το γήπεδο, αφού τίποτε άλλο δεν τον ενδιαφέρει, αλλά δεν μπορεί, επειδή ο πατέρας του κρατάει το χέρι και δυσκολεύεται ο πιτσιρίκος να κάνει βήμα. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, ο μικρός ψάχνει στον ορίζοντα τι να ‘ναι αυτό που έχει σταματήσει τον πατέρα του από το να προχωρήσει, βλέπει το κινητό γούρλωμα που περνάει από μπροστά του, στα δύο μέτρα, προσπαθεί να κάνει τη σύνδεση ανάμεσα στην αθωότητα και την εφηβεία, αλλά δυσκολεύεται, φαίνεται στη φάτσα του πως δεν πολυκαταλαβαίνει.

Κι εκείνη τη στιγμή, τρώει την αγκωνιά από τον πατέρα του, ο οποίος δεν έχει γυρίσει να τον κοιτάξει αλλά έχει μείνει κολλημένος στο θέαμα και το μετράει σε κάθε της βήμα, όπως απομακρύνεται προς την 4. Ο μικρός φεύγει πίσω δέκα πόντους από την αγκωνιά, μαζεύεται, κοιτάει παραξενεμένος. Ο πατέρας μένει έτσι για λίγο ακόμα, ώσπου η φιγούρα χάνεται μέσα στον κόσμο, ρίχνει έναν αναστεναγμό και συνεχίζουνε προς την Τούμπα.

0034

0034

Ώρες ώρες αναρωτιέμ&alpha ...

Read more
Πάτος

Πάτος

Το καλοκαίρι του 199 ...

Read more
Πούλημα

Πούλημα

Στον τελικό του 2003 δεν είχα εισιτήριο. Ήταν να πάω, ήταν να μην πάω, περίεργη κατάσταση, τελικά δε ...

Read more
Πραγματικότητα

Πραγματικότητα

Ο φίλος μου ο Βαγγέλης με χαρακτήρισε χθες ως «τον τελευταίο φίλαθλο σ’ αυτή την πόλη που δεν ακούει ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Τα Κεφτεδάκια της Ά&nu ...

Read more
Βόλος

Βόλος

Μετά από ένα δίωρο πανη&gam ...

Read more
Πορομποπόμ

Πορομποπόμ

Την προλάβαμε και τη Φιλαδέλφεια πριν την γκρεμίσουν, πάλι καλά. Δεν ήθελα να πηγαίνω με τους αεκτσή ...

Read more
Φερνάντο

Φερνάντο

Σήμερα ο ΠΑΟΚ συμπ&lam ...

Read more
Ελβετός

Ελβετός

Τις τελευταίες ημ ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το τράνσκριπτ της ζω&nu ...

Read more
Περίληψη

Περίληψη

Για όσους βαριούνται να ψάχνουν τι και πώς, ο μπασκετικός ΠΑΟΚ 2015 σε περίληψη. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.