Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

romantiquwΤι πιο ρομαντικό θέαμα από έναν πατέρα που κρατάει το γιο του από το χέρι, ντυμένοι με κασκόλ του ΠΑΟΚ και σημαίες ασπρόμαυρες, να κατηφορίζουνε για την Τούμπα.

Απογευματάκι, στρίβανε στην Αγία Βαρβάρα, ο πιτσιρικάς καμαρωτός και ανυπόμονος να πάει στο ματς, το ένα χέρι στη χούφτα του μπαμπά και το άλλο να ανεμίζει το σημαιάκι. Ήξερε πόσο τυχερός είναι που έχει τέτοιον πατέρα, όχι σαν τον δικό μου που με έτρεχε σε όλες τις επαρχίες για τον Παναθηναϊκό και με έβαζε να βγαίνω φωτογραφίες με τον Ζάετς και τον Ρότσα Μπουμπλή και φώναζε τον Σαραβάκο «Δημήτρη, έλα κι εσύ να βγεις με το παιδί», παράγοντας, σου λέει, κι όταν ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε να βάλει γκολ κι έμενε στο 0-0 με καμιά Δόξα και κανέναν Πανσερραϊκό με έβλεπε που δε μιλούσα και μου ψιθύριζε στοργικά «μη στενοχωριέσαι, θα καθαρίσει ο Καπετάνιος, αν δεν το βάλει το γκολ η ομάδα, θα το βάλει ο διαιτητής».

Έχουμε εμείς οι άντρες μία αυτοματοποιημένη κίνηση, που δεν ξέρω αν την έχουνε οι γυναίκες. Περνάει από μπροστά μας κάποια που μας κάνει να γουρλώσουμε τα μάτια, τα γουρλώνουμε και πρέπει οπωσδήποτε να το μοιραστούμε με κάποιον επειδή αλλιώς δεν έχει καμία αξία, είναι σα να μην είδαμε τίποτα. Με τον αγκώνα γίνεται η κίνηση, μουλωχτά, χτυπάμε τον διπλανό μας με αγκωνιά να δει κι αυτός το απίστευτο θέαμα, τόσο δυνατά που αν το έβλεπε ο διαιτητής έβγαζε κόκκινη κάρτα για χτύπημα εκτός φάσης, να σιγουρευτούμε πως θα το δει, επειδή δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε το βλέμμα και να δούμε αν το βλέπει και ο άλλος, να έχουμε να το σχολιάζουμε για κάνα μισάωρο και, μετά από χρόνια, να θυμηθούμε ρε εκείνη που είχε περάσει τότε από μπροστά μας που φορούσε αυτό και ήταν έτσι ποπό τι παιδί, ρε παιδί μου. Αν είστε άντρας, θα σας έχει συμβεί. Αν είστε γυναίκα, θα σας έχει συμβεί να το κάνουν οι άλλοι για σας.

Όπως, λοιπόν, κατηφορίζουν από το στενό της εκκλησίας ο πατέρας, γύρω στα 40-45, και ο γιος, γύρω στα 10, περνάει από δίπλα τους ο ορισμός του γουρλώματος. Νεαρά ύπαρξη σχεδόν στο ύψος του πατέρα και ίσως πιο πάνω, βιαστική, έσκιζε τον αέρα με τα πόδια γαζέλας και το κουνιστό της περπάτημα, παντελόνι σορτσάκι μπραζίλιαν που όλα τα έχω μάθει της μόδας με τόσες γυναίκες που κάνω παρέα τις μαμάδες από τον παιδικό σταθμό, ο μισός κώλος που έβγαινε απ’ έξω πάγωνε από το Βαρδάρη και περπατούσε αυτή γρήγορα για να τον έχει ζεστό, καλσόν στο χρώμα του δέρματος που μέσα στο μισοσκόταδο νόμιζες πως δεν το φοράει και έχει βγει για μπάνιο στον Αρμενιστή, γενικώς υπέροχη κατάσταση, έμενες να θαυμάζεις την ομορφιά της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο πατέρας σταματάει αυτόματα και βιδώνεται στην άσφαλτο, μέσα στο δρόμο. Ο μικρός δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα και συνεχίζει να κουνάει το σημαιάκι και προσπαθεί να συνεχίσει το γρήγορο περπάτημα προς το γήπεδο, αφού τίποτε άλλο δεν τον ενδιαφέρει, αλλά δεν μπορεί, επειδή ο πατέρας του κρατάει το χέρι και δυσκολεύεται ο πιτσιρίκος να κάνει βήμα. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, ο μικρός ψάχνει στον ορίζοντα τι να ‘ναι αυτό που έχει σταματήσει τον πατέρα του από το να προχωρήσει, βλέπει το κινητό γούρλωμα που περνάει από μπροστά του, στα δύο μέτρα, προσπαθεί να κάνει τη σύνδεση ανάμεσα στην αθωότητα και την εφηβεία, αλλά δυσκολεύεται, φαίνεται στη φάτσα του πως δεν πολυκαταλαβαίνει.

Κι εκείνη τη στιγμή, τρώει την αγκωνιά από τον πατέρα του, ο οποίος δεν έχει γυρίσει να τον κοιτάξει αλλά έχει μείνει κολλημένος στο θέαμα και το μετράει σε κάθε της βήμα, όπως απομακρύνεται προς την 4. Ο μικρός φεύγει πίσω δέκα πόντους από την αγκωνιά, μαζεύεται, κοιτάει παραξενεμένος. Ο πατέρας μένει έτσι για λίγο ακόμα, ώσπου η φιγούρα χάνεται μέσα στον κόσμο, ρίχνει έναν αναστεναγμό και συνεχίζουνε προς την Τούμπα.

Κλαψομούρης

Κλαψομούρης

Ήμουν διακοπές στην Καβάλα και τα λέγαμε με τον Παύλο και τον Εφραίμ, ωραίος καφές πρωινιάτικα πριν ...

Read more
Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την Τ&epsil ...

Read more
Αυτές

Αυτές

Ποτέ δεν πίστεψα στη& ...

Read more
Γενέθλια

Γενέθλια

Τέτοια ώρα, πριν από 29 ακ& ...

Read more
Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός, ει&de ...

Read more
Επτά

Επτά

«Αααουχμ... Αααου&c ...

Read more
Δικαιοσύνη

Δικαιοσύνη

ΠΑΟΚ-Γκινγκάμπ 1-2. Εκτέλεση πέναλτι σε ευρωπαϊκό ματς στην Τούμπα, με το σκορ 0-1, σε αγώνα που με ...

Read more
Φανέλες

Φανέλες

Τετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί ...

Read more
Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ έχ&e ...

Read more
Επαγγελματίες

Επαγγελματίες

Χρειάζεται και γραπτή ανάλυση αυτό το σχεδιάγραμμα των «επαγγελματιών» που φόρεσαν τις φανέλες ΠΑΟΚ ...

Read more
Καραγκιοζάκο

Καραγκιοζάκο

Δύο ματς παίξαμε στο Πρωτάθλημα, τα κερδίσαμε. Ένα ματς στο Κύπελλο, το κερδίσαμε, πήγαμε ημιτελικό ...

Read more
Απουσία

Απουσία

Μόνο η δυσκοίλια είχε καταφέρει ως τώρα να της στερήσει αγώνα, αλλά κι αυτό φιλικό ήταν, δε μετράει ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.