Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

2002ggΉταν μία από τις τελευταίες έδρες-πραγματικές τρομοκρατίες και μία από τις καλύτερες εμφανίσεις ομάδας του Άγγελου στα χρόνια που προπονεί τον ΠΑΟΚ.

Συνήθως μαζευόμασταν από τις παραλίες για ευρωπαϊκά, αλλά το απόγευμα της 25ης Αυγούστου 2002 γέμισε η Τούμπα για την πρώτη αγωνιστική κόντρα στον Παναθηναϊκό του Φερνάντο Σάντος, αν και ο αντίπαλος δεν είχε τόσο μεγάλη σημασία. Το μόνο που ήθελε ο κόσμος εκείνη τη μέρα ήταν «να φύγει ο εμποράκος». Λίγο καιρό αργότερα, το κατάφερε. Δε μας βγήκε σε καλό, αλλά πού να το ξέρεις.

2002bbΔεν έχει συμβεί πολλές φορές να αναγκάζει η ομάδα την κερκίδα να ξεχάσει άλλα πράγματα, που θεωρεί πιο σημαντικά από το ίδιο το παιχνίδι. Και πάλι, δεν τα κατάφερε ολοκληρωτικά, ακόμα και μετά το 4-1 συνέχιζαν να πέφτουν στο χόρτο κροτίδες, πυρσοί, εκρηκτικές ύλες ολόκληρο οπλοστάσιο και κοτρώνια στις γωνίες, διάφοροι μπαινόβγαιναν από την 4 και από χαμηλά στην 5, τα ματ είχαν κυκλώσει όλο το γήπεδο και ετοιμάζονταν για τη μάχη μετά τη λήξη. Δεν είχε καμία λογική, εκτός από την Παοκτσήδικη, την παράνοια να ρίχνεις από το 60’ τέσσερα γκολ στον επίδοξο πρωταθλητή Παναθηναϊκό από την πρώτη αγωνιστική, ο οποίος παίζει με 10 παίκτες από το ημίχρονο, 15 χρόνια μετά την τελευταία σου τεσσάρα και εντωμεταξύ να έχεις φάει από αυτόν πέντε πεντάρες εκτός έδρας από το 1985 που πήρες το Πρωτάθλημα, να έχεις τη δυνατότητα να γράψεις ιστορία με όσα γκολ θέλεις και μπορείς να του ρίξεις, αλλά εσύ συνεχίζεις να βρίζεις τον Μπατατούδη και τον Άγγελο και άντε πάρε τα σκυλιά σου και ξανά στον Πειραιά. Και δώσ’ του πέτρες και φλεγόμενα ιπτάμενα αντικείμενα, δώσ’ του βρισίδι πάρε τον πούλο, εμποράκο, δώσ’ του αφροί από το στόμα δε μας νοιάζει το ματς, απλώς θέλουμε να μας αδειάσεις τη γωνιά. Εσύ και τα σκυλιά σου.

2002ddΚοιταζόμασταν, εμείς οι πιο λογικοί, ρε τι γίνεται σήμερα, πλάκα μας κάνει ο κόσμος, ρε πάμε να ρίξουμε εφτά γκολ να τους έχουμε από κάτω εις τον αιώνα τον άπαντα που όποτε μας βρίσκουν πεθαμένους μας χτυπάνε αλύπητα, οι νεκρόφιλοι οι βάζελοι, βρίζουμε τον Μπατατούδη στο επόμενο ματς. Αλλά όχι, τρελό πανηγύρι σε κάθε γκολ, αναστεναγμοί σε κάθε ευκαιρία, που κάναμε ευκαιρία κάθε τρία λεπτά, υποδείξεις στους παίκτες να παίξουν πιο δυνατά και μη σταματάς, Δικέφαλε, όμως για τον Απατατούδη δεν ξεχνιόταν η κερκίδα μόλις χάναμε την μπάλα ή σταματούσε το παιχνίδι για κάποιο φάουλ. Οι ίδιοι που λίγο καιρό πριν φώναζαν «φέρε τον Ρονάλντο Μπατατούδη να καεί το πελεκούδι». Έτσι είναι με τους απατεώνες, δεν μπορούν να σε κοροϊδεύουν για πάντα. Αλλά εκείνο το απόγευμα, ο απατεώνας κατάφερε να στρέψει την προσοχή του Λαού σε λάθος μεριά: Στα επίσημα. Ενώ αν βοηθούσε λίγο παραπάνω ο κόσμος την ομάδα, θα μιλούσαμε για το σκορ του αιώνα, ο βάζελος ψυχορραγούσε.

Χρειάστηκε να κάνει ένα παιχνίδι από τα λίγα η ποδοσφαιρική μορφή που λέγεται Γου Χου Γεωργιάδης. Απίστευτος, ζούσε τα καλύτερα χρόνια του στην Τούμπα εκείνα τα τρία χρόνια που σήκωσε δύο Κύπελλα. Αρχηγός, άπιαστος, πανέξυπνος, σήκωσε και την ομάδα και τον κόσμο στις πλάτες του, έκανε να φαίνονται παικταράδες ο Οκκάς και ο Γιασουμή και ο ασυνάρτητος Φουτσίνι, το μαύρο ρομπότ στο απόγειο της καριέρας του. Λυπόσουν τον Κριστόφ, με τα δύο χατ-τρικ εναντίον μας, φαινόταν ένα παικτάκι χωρίς αρχή και τέλος, ποιος, αυτός που τρέμαμε από την προθέρμανση κάποτε. Πήρε ένα όμορφο αποχαιρετιστήριο δώρο, να μας θυμάται και λίγο διαφορετικά.

Μετά το τέταρτο γκολ, πριν συμπληρωθεί το 60’, με θυμάμαι να πιάνω μια κίνηση του Άγγελου με τα χέρια προς την ομάδα που μαζευόταν για τη σέντρα του Παναθηναϊκού σε στιλ «ρίχνουμε το ρυθμό». Άφρισα. Μπήκα κι εγώ στη χορωδία που εξύβριζε τον πρόεδρο και ελαφρώς τον προπονητή κάθε τόσο, δεν το άντεξα το να σταματήσουμε να κυνηγάμε αστρονομικό σκορ. Πέρασαν τόσα χρόνια, ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει. Ο άνθρωπος μπορεί να έδωσε εντολή για κάποιο σύστημα, μπορεί να πανηγύρισε με τα χέρια έτσι απλωμένα, μπορεί να προσπαθούσε να ξεπιαστεί, δεν ξέρω, αλλά το Παοκτσήδικο μυαλό άμα κολλήσει δεν ξεκολλάει. Έβριζαν όλοι για έναν λόγο, έβριζα εγώ για τον δικό μου. Ακόμα του κρατάω κακία, για εκείνο το ματς. Που μπορεί και να έχω άδικο. Αλλά τι ΠΑΟΚ θα ήμουν αν σκεφτόμουν πιο λογικά και πιο ψυχρά, τέλος, έτσι το είδα εκείνη τη στιγμή από την 5, έτσι θα το θυμάμαι για πάντα.

2002ff12 χρόνια περάσανε και δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη τέτοια κερκίδα. Βοήθησε και ο διαιτητής για να γίνει το πατιρντί έτσι όπως έγινε, ο αξιοθρήνητος Τσαγκαράκης, ο οποίος επέτρεπε να παίζεται η μπάλα δυο μέτρα από φλεγόμενους πυρσούς έξω από την περιοχή και οι παίκτες να κάνουν σλάλομ ανάμεσα στις φωτιές. Λίγους μήνες αργότερα, θα ξανάδινε σόου δίνοντας άριστα 10 στην τριπλή βουτιά με περιστροφή του Καστίγιο, αλλά ο Άγγελος θα διάβαζε νωρίς την υπόθεση και θα έπαιρνε τα μέτρα του για να ολοκληρωθεί εκείνο το παιχνίδι, άλλο Παναθηναϊκός, άλλο Ολυμπιακός, τα κόζια ήτανε κόκκινα από τότε.

Κάπου εκεί τελείωνε η «ελεγχόμενη τρομοκρατία» από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, δηλαδή το να διαβάζεις ως πού σε παίρνει να κάνεις το μπάχαλο και να το φτάνεις ως το τελευταίο δευτερόλεπτο πριν σφυρίξει διακοπή. Να βλέπεις μπάλα, να ξέρεις τι κάνεις και ποιες είναι οι συνθήκες και να επηρεάζεις αναλόγως. Σε παίρνει με φωνή, με εκρηκτικές ύλες, με στερεές ύλες, με ντου, με κυνηγητό, με τίποτα; Αυτό κάνεις. Όχι στα τυφλά, άιντε, ορμάμε μέσα κι όποιον πάρει ο χάρος, πέντε αγωνιστικές κεκλεισμένων και τα λοιπά. Με κανονικό διαιτητή και όχι ξεφτιλισμένο ίσως να χάναμε και το ματς –ή να ήμασταν πιο μαζεμένοι, που δεν το πιστεύω, είχαμε πάει για να τα διαλύσουμε όλα και η τεσσάρα μας κράτησε. Έφυγε μετά από λίγο ο Μπατατούδης, έφυγε και ο κόσμος, ξαναγύρισε με την Ντεμέκ Επανάσταση ελαφρώς πιο νέος και πιο σενιαρισμένος, δεν ξανάγινε ποτέ η κερκίδα δωδέκατος παίκτης.

Οι λυσσασμένοι της πρώτης αγωνιστικής την παράτησαν την ομάδα στη συνέχεια, εκείνη τη χρονιά. Κάναμε κι άλλες ομορφιές, ειδικά στο ματς με τον Ολυμπιακό, φάγαμε τιμωρίες, αλλά λίγος κόσμος πηγαίναμε στα εντός. Έως τον τελικό με τον Άρη στην Τούμπα δε γέμισε το γήπεδο, ούτε στα ντέρμπι. Ήταν η προτελευταία χρονιά της Εποχής Των Τρελών, που θα τελείωνε την επόμενη με την έξοδο στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, δίνοντας τη θέση της στην εποχή του Διπλωμένου Σεντονιού, που ζούμε ακόμα ως σήμερα –την εποχή του «παραλίγο» και «του χρόνου θα τα καταφέρουμε».

2002aaΤεράστια εμφάνιση, τεράστιος κόσμος, τεράστια νίκη. Ο Σάντος απολύθηκε πριν προλάβει να φορέσει το χειμωνιάτικο πέτσινο, δύο αγωνιστικές αργότερα –το σύμπαν συνωμοτούσε από τότε για να τον φέρει στο δρόμο μας χρόνια αργότερα. Μέχρι και «έλεος» ακούστηκε μετά από πόσα χρόνια στην Τούμπα, ο ορισμός του να είσαι ΠΑΟΚ εκείνο το ματς: Ομαδάρα, καφριλίκι και παράνοια. Αλλά την άλλη μέρα δε φχαριστήθηκες μπάνιο στις διακοπές, που γύρισες πίσω να συνεχίσεις το Καλοκαίρι σου. Σκεφτόσουν την ευκαιρία που χάθηκε, σκεφτόσουν τόση τρέλα και τόση αγάπη για την ομάδα να πάει χαράμι που μετατρέπεται σε αρνητισμό και σε μίσος, σκεφτόσουν πως μέχρι να κερδίσει ο Λαός και να φύγει ο Μπατατούδης δε θα δεις άσπρη μέρα, θα τον κυνηγούσαν αλύπητα.

Ο Άγγελος έπαιζε έναν περίεργο ρόλο σε όλα αυτά. Πιθανόν από την καλή του την καρδιά, προστάτευε τη διοίκηση για να ηρεμήσει τα πνεύματα και να μειώσει την ένταση της κόντρας με τον κόσμο του ΠΑΟΚ. Έβγαινε προς τα έξω πως τον στηρίζει, ακόμα κι αν αυτός απλώς στήριζε την ηρεμία της ομάδας. Αλλά ως Παοκτσής θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα πως βάζει το κεφάλι του στη λαιμητόμο –θα μπορούσε να μείνει ουδέτερος. Την πλήρωσε με το αξέχαστο πανί «με ή χωρίς την ασπίδα του Άγγελου έχεις τελειώσει εμποράκο». Την πλήρωσε με την απαξίωση του κόσμου την υπόλοιπη χρονιά, όπου παρουσίαζε μια πραγματικά δυνατή ομάδα που δεν κατάφερε τίποτα και ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενε κανείς, να σου ο Άγγελος μέσα από τους καπνούς και τη χλεύη να μας πηγαίνει στον τελικό του Κυπέλλου και να το σηκώνει, το γαμημένο, δεν μπορώ να περιμένω. Τι Άγγελος θα ήταν, αν τα κατάφερνε φυσιολογικά –και τι Άγγελος θα ήταν αν δεν τα κατέστρεφε όλα τη μεθεπόμενη χρονιά, λίγους μόλις μήνες μετά την αποθέωσή του από τους πάντες.

2002ccΜιλάμε για έναν κανονικό Παναθηναϊκό, όχι τις καρικατούρες που παρουσίασε τα επόμενα χρόνια. Βλάοβιτς, Νικοπολίδης, Βαζέχα, Γκούμας, Φύσσας, Χένρικσεν, Λυμπερόπουλος, Μπασινάς και τα λοιπά. Ούτε Λαγός, ούτε Κλωναρίδης, ούτε Καρέλης. Ομάδα καλή, δυνατή, με προσωπικότητα, ομάδα που την επόμενη χρονιά πήρε Πρωτάθλημα μέσα από την τσέπη του Κόκκαλη. Συμπτωματικά, εκείνη τη μέρα έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα με τη φανέλα του ΠΑΟΚ ένας γεροδεμένος κοντούλης πιτσιρικάς με το 8 στην πλάτη, με τσαμπουκάδες και πούλημα τρέλας στους βάζελους και μανούρες και Παοκτσηδιλίκι δυνατό που γελούσαμε από την κερκίδα, μεγάλο Παοκτσάκι ο νούμερο 8, ωραίος.

Στατιστικό-ειρωνεία: Σε 55 χρόνια πρωταθλήματος, έχουμε ρίξει μόλις δύο φορές τέσσερα γκολ στον ΠΑΟ μέσα στην Τούμπα (οι άλλες δύο τεσσάρες ήταν για το Κύπελλο και στο Χαριλάου), όσες μας έχει ρίξει κι αυτός. Αλλά πέντε φορές το συνέχισε, το έκανε πεντάρα, δε μας λυπήθηκε. Ένιωθαν οι προπονητές του, σ’ εκείνα τα ματς, πως ο σεβασμός προς την ομάδα και την ιστορία της είναι σαφώς σημαντικότερος από το σεβασμό προς τον αντίπαλο. Γι’ αυτό, αύριο, είναι μεγάλη ευκαιρία να τους τελειώσει ο Άγγελος, να τους αφήσει πίσω 12 πόντους, να απολύσει επιτέλους τον υποκριτή ευρωπαίο ηθικολόγο από τον πάγκο τους και να του κατεβάσει το σηκωμένο δάχτυλο και να μείνει ψηλά, όσο πιο ψηλά θα μπορούσε να πάει αυτή την ομάδα με τα χίλια άσχημα και το ένα καλό που της έτυχε: Να τον έχει στον πάγκο με διαύγεια, αντιλαμβανόμενος πως παίζει, πλέον, για την υστεροφημία του ως προπονητής του ΠΑΟΚ. Για να ξεχαστεί το πώς έφυγε την τελευταία φορά και να ξεχαστεί κι εκείνο το πανί στο 4-1, που βρώμισε μία από τις καλύτερες παραστάσεις του ως τεχνικός.

Χασογκόληδες

Χασογκόληδες

Ωραίο και χρήσιμο πρά& ...

Read more
Τρούμπα (2)

Τρούμπα (2)

Προσοχή! Ακολουθεί δημοσίευση με σκληρή γλώσσα και βωμολοχίες! Παρακαλείστε, αν είστε κάτω των 18 ετ ...

Read more
Καθυστέρηση

Καθυστέρηση

ΠΑΟΚ-Ηρακλής, βάζει πρώτη γκολ η γριά. Αρχίζουν να πέφτουν σε κάθε φάση, καθυστερήσεις και τα γνωστά ...

Read more
Ξενοδοχείο

Ξενοδοχείο

Όπως φαίνεται, όλοι οι ποδοσφαιριστές αγαπούν τον Άγγελο. Κακό λόγο για τον Άγγελο δεν έχει πει κανε ...

Read more
Τουλάιλαϊτ

Τουλάιλαϊτ

ΠΑΟΚ-Χίμκι 78-82. Ο τελευταίος άνθρωπος που είδα να κάνει σκηνικό στο μπάσκετ για το κάπνισμα ήταν ο ...

Read more
Ρουφιάνοι

Ρουφιάνοι

Από το 1968, σχεδόν πενήντα χρόνια τώρα, πέντε φορές έχουν διακοπεί αγώνες στην Τούμπα κι έτυχε να ε ...

Read more
Σαββατοκύριακο

Σαββατοκύριακο

«Έλα Αθήνα», μου είπ&eps ...

Read more
Εσφαγιάσθησαν

Εσφαγιάσθησαν

Η πρώτη φορά στην ιστορία της Α’ Εθνικής που ο ΠΑΟΚ βρέθηκε μόνος του στην πρώτη θέση ήταν μόλις στη ...

Read more
0031

0031

Σαφώς και δε φαντα&zeta ...

Read more
Πρεμιέρες

Πρεμιέρες

Χαριλάου, 21 Αυγούστ ...

Read more
Νικόλας

Νικόλας

Εκείνοι οι πολύωρ&omi ...

Read more
Δημήτρης

Δημήτρης

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανθρακικός 3-2. Μία ευθεία ορίζεται κατά μοναδικό τρόπο από τα δύο σημεία Α και Β. Το ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.